rommelhypotheken_Raeside

epost door Jerry Mager op Nelpuntnl.nl
(10 – 13 januari 2014)

Another global crisis is coming, as sure as Christmas. The euro? China? Who knows – but it’s coming, and when it does, we need our banks to be safe, for all sorts of reasons, including, right at the top of the list, the fact that we can’t afford to bail them out in the same way as last time.
John Lanchester (2013): Can we tame the banks?

De volgende financiële fraude wordt openlijk voorbereid. Dat is de nieuwjaarsboodschap die de Amerikaanse rechter Jed Rakoff voor ons heeft. Rakoff beweert dat die roof op gigaschaal in feite bewust en moedwillig wordt bekokstoofd, door de bankiers en hun diefjesmaten met medewerking en onder toezicht van de Amerikaanse overheid. Hij is jurist genoeg om dat niet op deze manier te formuleren. Rakoff leeft en werkt tenslotte niet voor niets in Amerika, het land waar I see you in court! steeds meer mensen voor in de mond bestorven lijkt te liggen en in bepaalde biotopen nagenoeg tot een gewoontegroet is geworden.
Toch komt zijn betoog hier op neer en je hoeft nauwelijks tussen de regels door te lezen: de voorwaarden voor de volgende roofoverval op mondiale schaal zijn volop in de maak. In Amerika, want Rakoff heeft het over Amerikaanse toestanden. Wij weten inmiddels dat de financiële fraude weliswaar in de VS kan zijn begonnen, maar dat de gevolgen ervan als een niet te ontlopen nucleaire fall out over bijna onze hele planeet hun verwoestende uitwerking deden en nog steeds doen gelden. We hebben het in Europa terdege gemerkt en merken het nog steeds.
Bij al het opgewonden gebabbel over de euro, de eurozone en het project Europa, blijft de werkelijk belangrijke financiële dimensie grotendeels buiten beschouwing, tenzij het gaat over populaire deelonderwepen, zoals steun aan de Grieken en de transferstromen van ons naar de bodemloze putten van die zuidelijke lidstaten, voormalige Oostbloklanden en naar Ierland misschien. Geen wonder, want dat zijn thema’s die het vooral in de media goed doen. Snel in quotes bij elkaar te rapen en sensationeel voor chocoladeletters op de voorpagina of in een praatshow.
Dat we in feite worden geregeerd door de bankiers (ik bedoel daar de hele financiële wereld mee en gebruik bankiers als gemeenschappelijke noemer) daar gaat men liever niet te diep op in, want dat is ongemakkelijk en het vergt misschien zelfs wat onderzoeksjournalistiek. Wie heeft dat laatste nog in huis? We zijn alweer bijna vergeten dat drie bankiers van wereldbank Goldman Sachs in 2011 werden benoemd om de crisis te bezweren: Mario Monti, Loukas Papadimos en Mario Draghi, de huidige directeur van de ECB.

De halfwaarde tijd van de financiële bommen (toxic assets) die deze financieel terroristen in elkaar steken en op megaschaal als clustertijdbommen verspreiden is onbekend, maar huiveringwekkend lang. Niemand weet hoeveel er van deze toxic assets momenteel wereldwijd bij de banken in de balansen zijn verstopt. Banken zullen het niet van de daken schreeuwen wanneer en hoeveel ze van deze tijdbommen in bezit hebben. Daarom is Rakoffs betoog evengoed voor ons interessant. Jed S. Rakoff, US District Judge for the Southern District of New York, vraagt zich in de New York Review of Books van 9 januari 2014 af, waarom er in verband met de laatste financiële fraude geen hoge omes strafrechtelijk zijn vervolgd: Why Have No High-Level Executives Been Prosecuted?beware_the_banksters_70-prct Rakoff signaleert een ontwikkeling die erop kan wijzen dat de Amerikaanse overheid met haar beleid bewust grote witteboordenboeven in de kaart speelt.

Dat er op grote schaal is gefraudeerd tijdens de opmaat naar de ontknoping in 2008, is volgens Rakoff intussen als een paal boven water komen te staan en dat wordt ook allerwege officieel erkend. De officiële onderzoekscommissie (Financial Crisis Inquiry Commission) naar de roofoverval van 2008, gebruikt in haar eindrapport maar liefst 157 varianten van het woord fraude bij haar beschrijving van de aanleidingen tot de crisis. Deze commissie concludeert dat er in de betreffende financiële sector sprake was van een complete verwording van morele maatstaven en een algehele ineenstorting van ethisch genormeerd gedrag.

Conclusie: de 2008-crisis was in ieder opzicht het gevolg van opzettelijke en moedwillige fraude.

bankier-chanteert-met-nog-een-crashDe ambtenaren van het Amerikaanse Ministerie van Justitie zijn omzichtiger en niet zo uitgesproken in hun omschrijvingen van de basisoorzaken die tot de kredietcrisis leidden als de verschillende onderzoekscommissies die werden ingesteld om haar te onderzoeken. Toch heeft Rakoff nergens kunnen ontdekken en uit niets kunnen opmaken of afleiden dat het Ministerie van Justitie het oneens zou zijn met de algemene conclusie dat fraude op ieder niveau en in alle gremia hoogtij vierde.
Justitie heeft nooit verklaard dat alle topmanagers die waren betrokken bij gebeurtenissen die leidden tot de 2008-crisis onschuldig zijn aan malversaties, maar Justitie vergoelijkt haar niet-vervolgen van de hoofdschuldigen in en aan dit drama op een of meer van de drie volgende gronden, aldus Rakoff.

I) Het bewijzen van frauduleuze opzet (“fraudulent intent”) bij de hoogste leidinggevenden van de banken en bedrijven die bij de heist waren betrokken, zou volgens Justitie prohibitief moeilijk zijn.
Rakoff erkent dat dit weliswaar een lastige klus kan blijken, maar hij acht het zeker niet onmogelijk om de schuldigen strafrechtelijk te vervolgen. In dit geval moet strafvervolging mogelijk zijn, omdat vanuit de bankwereld zelf regelmatig en veelvuldig waarschuwingen werden afgegeven tegen verdachte activiteiten (“suspicious activities reports”) gerelateerd aan hypotheekfraude. Indien een leidinggevende die werd geconfronteerd met deze waarschuwingen en zelfs bewijzen dat hypotheekfraude steeds grotere proporties aannam, bleef weigeren te onderzoeken of zulke waarschuwingen die zijn bedrijf en haar producten betroffen een grond van waarheid bevatten, dan kun je die leidinggevende onbehoorlijk bestuur (mijn vertaalde samenvatting van “willful blindness” en “conscious disregard”; jm) ten laste leggen.
Volgens Rakoff zou een hooggeplaatste bankier zelfs openlijk gezegd hebben dat het besluit was genomen om ondanks betrouwbare waarschuwingen ten aanzien van een verdacht financieel product, te doen alsof hun neus bloedde en het verdachte product toch te kopen, omdat ze anders geen handel meer zouden hebben: “A decision was made that ‘We’re going to have to hold our nose and start buying the stated product if we want to stay in business.’”

rommel-hypotheek_mafia

II) Justitie heeft als argument gebruikt dat, omdat “the institutions to whom mortgage-backed securities were sold were themselves sophisticated investors, it might be difficult to prove reliance”. Rakoff citeert een ex-hoofd van de afdeling Criminele Zaken van Justitie die in deze trant redeneert en hij diskwalificeert diens redenatie als een compleet misverstaan van de wet (“it totally misstates the law”). Want, aldus Rakoff, in een criminele fraudezaak is de overheid nooit, maar dan ook nooit, verplicht om te bewijzen dat een partij bij/aan een transactie, heeft vertrouwd op andermans woord. Dat is nogal wiedes, vindt Rakoff, want ware dit niet het geval dan zou het malafide verkopers een vrijbrief geven te liegen over hun product wanneer zij van doen hebben met een ter zake kundige koper.
Rakoff: “The law says that society is harmed when a seller purposely lies about a material fact, even if the immediate purchaser does not rely on that particular fact, because such misrepresentations create problems for the market as a whole. And surely there never was a situation in which the sale of dubious mortgage-backed securities created more of a problem for the marketplace, and society as a whole, than in the recent financial crisis.”

misleiding
Naar de Nederlandse situatie vertaald, zie de affaire rond internetbedijf World Online van Nina Brink. De Hoge Raad concludeerde dat World Online (WOL), ABN Amro en Goldman Sachs onrechtmatig hebben gehandeld jegens beleggers en hen hebben misleid.

III) Justitie gebruikt als verontschuldiging voor niet-vervolgen van hooggeplaatste verdachten ook wel het argument dat zulks in het belang van de nationale economie gebeurt, dus niet-vervolgen met het oog op de schade die wel-vervolgen aan de maatschappij zou toebrengen.
Dit argument veegt Rakoff van tafel met het tegenargument dat niemand gelooft dat het vervolgen van leidinggevenden uit de topechelons van een financiële instelling, automatisch leidt tot het omvallen van die instelling.

subprime-loans-_-70-prct-de Amerikaanse overheid medeplichtig?
Rakoff somt enkele voorbeelden op waaruit blijkt dat de Amerikaanse overheid boter op haar hoofd heeft, omdat diezelfde overheid de voorwaarden en omstandigheden mee hielp scheppen waardoor en waaronder deze megafraude mogelijk werd. Bijvoorbeeld het herroepen van de Glass-Steagall Act en in het verlengde hiervan verdere deregulering van overheidsinstellingen, “not only of the SEC but also of such diverse banking overseers as the Office of Thrift Supervision and the Office of the Comptroller of the Currency, both in the Treasury Department.”

Het was de overheid die de rente laag hield en bankiers aanmoedigde om leningen te verstrekken aan personen die voorheen als onvoldoende kredietwaardig zouden zijn beoordeeld om voor een hypothecaire lening in aanmerking te komen. De eis tot het documenteren van je kredietwaardigheid bij het aanvragen en afsluiten van een lening werd niet langer gesteld, hetgeen vrij baan gaf aan de inmiddels beruchte “liars loans”; dubieuze hypotheken werden verkocht aan dubieuze debiteuren. Zowel verkoper als koper konden naar hartelust liegen over hun product en hun financiële situatie, zonder dat er een haan naar kraaide. Beide partijen kregen immers wat ze wilden en over de kwaliteit van de transactie en de eventuele gevolgen ervan, maakte niemand zich zorgen
Ook in de nasleep van de kredietcrisis zat de overheid er tot haar nek in: “It was the government that proposed the shotgun marriages of, among others, Bank of America with Merrill Lynch, and of J.P. Morgan with Bear Stearns. If, in the process, mistakes were made and liabilities not disclosed, was it not partly the government’s fault?”

Vriendelijk gezegd: de Amerikaanse overheid bond de kat op het spek en hielp de gelegenheid scheppen die uiteindelijk de vele dieven maakte.

credit_crunch-70-prct

perfide plutocratie ?
Al lezende ga je je afvragen of de Amerikaanse plutocraten niet likkebaardend hebben staan kijken hoe dit dit rampscenario zich voltrok. Ze hebben het misschien niet in gang gezet, niet willens en wetens geïnstigeerd en bevorderd, maar ze hebben zeker niet corrigerend ingegrepen toen overduidelijk begon te worden welke kant het opging en wie hierdoor uiteindelijk het hardste zouden worden getroffen en het zwaarste gedupeerd en last but not least: wie aan deze ellende het meeste zouden verdienen.
Nu hebben ze gezien dat de schuldigen er zonder kleerscheuren afkwamen. Niet alleen werd hen geen haar gekrenkt, ze werden zelfs beloond voor hun wandaden met het belastinggeld dat hun slachtoffers opbrachten, omdat ze too big to jail werden verklaard.
De Amerikaanse plutocraten hebben bloed geproefd: de kleine man is een makkelijke prooi. Als de nasleep van de kredietcrisis van 2008 dat al niet duidelijk maakte, dan wreef de shutdown van oktober 2013 het wel in. De Democraten moesten bakzeil halen, Obama gaf toe aan de Tea Party. Amerika’s Jan met de Pet, alias Joe the Plumber, alias Joe Sixpack heeft wanneer het erop aankomt, niemand die het voor hem opneemt. Winners take all.

De plutocraten hebben de facto een license to kill en die zijn ze hoogstwaarschijnlijk van plan om te gebruiken ook. Rakoffs artikel lijkt dat alleen maar te bevestigen.

Je voorstellen dat een overheid deze massale maatschappelijke naargeestigheid zou hebben gefaciliteerd en zelfs moedwillig gestimuleerd en georkestreerd, is huiveringwekkend. Als gevolg van de crisis van 2008 leven nog steeds miljoenen Amerikanen een leven van stille wanhoop, zonder baan, zonder inkomen en zonder toekomstperspectief. De overwinning van de Republikeinse plutocraten in de Tea Party, moet ze iedere hoop op lotsverbetering ontnomen hebben. Yes we can! Change! Maar wat ze ook stemmen, het maakt niet uit.

Waar, op welk punt precies, gaan bestuurlijk onbenul en incompetentie en politiek opportunisme, via criminele nalatigheid, over in moedwillige misdadigheid op staatsniveau en van staatswege?

 

 

het Vangnet

 

een verschuivend paradigma
Met betrekking tot deze vraag is Rakoffs verhaal weinig geruststellend, want hij signaleert een ontwikkeling die er mede op lijkt te wijzen dat dezelfde plutocratie inmiddels de smaak werkelijk te pakken lijkt te hebben en bezig is de voorwaarden te scheppen voor een herhalingsexercitie.
Volgens Rakoff verschuift in de VS namelijk het accent van het strafrechtelijk vervolgen van hooggeplaatste individuen naar een steeds sterkere focus op het vervolgen van bedrijven en ander instituten (rechtspersonen).
Tot relatief kort geleden waren zulke vervolging uitzondering en geschiedden ze vrijwel nooit zonder tegelijkertijd ook de betreffende managers strafrechtelijk te vervolgen en persoonlijk aansprakelijk te stellen voor hun daden. De redenen waarom zijn evident: een bedrijf of organisatie, een rechtspersoon, kan geen misdrijf plegen dat kunnen alleen mensen van vlees en bloed die eventueel in naam van de rechtspersoon optreden. Wanneer je een bedrijf straft, straf je bovendien automatisch ook de onschuldige werknemers en eventuele aandeelhouders.

plutocratische witteboorden-criminaliteit
De afgelopen decennia echter zijn officieren van justitie zich vooral gaan richten op het vervolgen van bedrijven, vaak zonder ook maar een enkel natuurlijk persoon aan te klagen. De reden die voor deze aanpak wordt opgegeven, is meestal dat het onderdeel uitmaakt van een streven om bedrijfsculturen te veranderen en dat het voorzorgsmaatregelen mogelijk maakt die herhaling, recidive, helpen voorkomen.
Deze aanpak resulteert in opgeschorte vervolgingsovereenkomsten (“deferred prosecution agreements”); de overheid schort vervolging op, ze stelt die uit. Soms wordt zelfs een deal gesloten om van vervolging af te zien, waarbij het bedrijf dat strafvervolging boven het hoofd hangt, erin toestemt voorzorgsmaatregelen te treffen die herhaling van de overtredingen moeten voorkomen.
De afgelopen tien jaar heeft de Amerikaanse overheid 233 van dergelijke overeenkomsten gesloten om (nog) niet tot strafvervolging over te gaan. Rakoff vindt dit een onwenselijke ontwikkeling. Deze aanpak leidt namelijk tot professioneel laks en laakbaar gedrag bij officieren van justitie en dat heeft verderfelijke consequenties. Op moreel vlak werkt het corrumperend, omdat het de beroepsethiek aantast.
Volgens Rakoff is met name in deze sector van de financiële witteboordencriminaliteit individuele strafvervolging juist zeer effectief waar het gaat om preventieve werking middels de voorbeeldfunctie. Streng straffen helpt bij deze witteboordencriminelen wel degelijk. Zij zijn daar uiterst gevoelig voor. Een geldboete daarentegen zegt ze niets.

wall-str-schuld-op-de-nation-schuld-dump_50-prct-
Het afschrikwekkend effect van met succes vervolgde en streng gestrafte individuele witteboordencriminelen is vele malen groter dan al die zogenaamde overeenkomsten en convenanten waarbij bedrijven beloven interne verbetertrajecten te implementeren. Die zijn bijna allemaal af te doen als een fopspeen, als vormen van pure window-dressing.
De overheid hanteert met betrekking tot haar beleid van het niet strafrechtelijk vervolgen van individuen in de afgelopen decennia, het argument dat strafvervolging te langdurig en daarom ook te kostbaar is en dat ze als overheid niet meer de daartoe vereiste menskracht en expertise in huis heeft, noch beschikt over de benodigde financiële middelen.

het financiële gangsterdom
Rechter Jed Rakoff besluit zijn artikel met de conventionele en plichtmatige vaststelling dat het Amerikaanse systeem van strafvervolging, met name daar waar het gaat om witteboordencriminelen in de financiële wereld die op deze megaschaal wandaden begaan, ernstig in gebreke blijft en aan een diepgaand onderzoek en grondige herziening toe is. Gezien de zwaarte en ernst van hetgeen Rakoff te berde brengt en voorspelt, vind ik het alleszins begrijpelijk en verstandig dat hij voor deze rituele fraseologie kiest. Hij zal zich met zijn zienswijze en opvattingen in dezen toch al niet bijzonder populair maken bij de Amerikaanse plutocraten.
Uit Rakoffs hele artikel valt echter op te maken dat het alleszins in de rede ligt om aan te nemen dat de financiële gangsters, inspelend op dit overheidsbeleid, doodgemoedereerd de rekensom zullen maken van hoeveel ze moeten roven en plunderen om na de aanzienlijke symbolische boetes en kostbare implementaties van zogenaamd preventieve maatregelen ter voorkoming van herhaling, toch een ruime winst te scoren. Ze weten zich immers op voorhand nagenoeg immuun voor persoonlijke strafvervolging en zijn van staatswege gevrijwaard van gevangenisstraf. Ze zullen bijna nooit meer persoonlijk aansprakelijk worden gesteld voor hun wandaden en kunnen de door hen aangerichte ravages – alweer met medeweten en medewerking van de overheid – opnieuw volledig afwentelen op de gemeenschap. Precies zoals ze dat met de verliezen van de afgelopen heist hebben kunnen doen. Ze werden in het algemeen belang met miljarden aan belastinggeld gered. Chantage blijkt lonend.

Nu hebben ze de smaak goed te pakken en lijken vast voornemens ons allen opnieuw een flinke poot uit te draaien. Dit keer vooraf nog meer gelegitimeerd door het wettig gezag dan de vorige keer achteraf ook al geschiedde.

“Central bankers are the most important political actors still veiled by the myth of bureaucratic impartiality. The myth has many sources, but it draws sustanance from economists’ eagerness to treat monetary policy as a purely technical problem with an optimal solution, downplaying or dismissing its distributive consequences.
Like legislators, executives, judges and other bureaucrats, central bankers are political agents with their own interests and plans. As with any question of bureaucratic decision-making, to comprehend monetary policy choises we must know the goals of the central bankers themselves.”

Christopher Adoph (2013:10): Bankers, Bureaucrats, and Central Bank Politics: The Myth of Neutrality

Europa, Nederland en de euro?
Iemand uit de groep die over dit artikel van Rakoff van gedachten wisselde, merkte op dat we dus mogen aannemen dat wanneer bijvoorbeeld de heer Mario Draghi van de Europese Centrale Bank of meneer Klaas Knot van De Nederlandsche Bank malversaties pleegden met ons geld, zij vast ook niet vervolgd zullen worden. Een ander bracht daarop te berde dat dergelijke malversaties ons zelfs nooit ter ore zouden komen, want dat zou worden beoordeeld als niet-zijnde in het algemeen belang omdat het op grote schaal maatschappelijke onrust zou stichten. Het zou simpelweg onder het tapijt worden geveegd en in de doofpot verdwijnen, zonder dat het publiek ook maar een schijn van vermoeden zou hebben gehad dat er malversaties gepleegd zouden zijn. Draghi of Knot zouden om gezondheidsredenen schielijk van het toneel verdwijnen na een grote zak geld toegestopt gekregen te hebben – buiten de reeds door hen gestolen gelden, natuurlijk.  vos-finance-met-kip-EU-bij-de-strot
De veroorzaakte verliezen zouden we met ons allen desniettemin in verholen vorm toch volledig op ons bordje krijgen, vermoedelijk in de gedaante van weer nieuwe bezuinigingen in het kader van de euro, het Project Europa, de AEX- of NIKKEI-indices, de opwarming van de aarde of juist niet, het smelten van de ijskap en wat al niet nog meer van stal kan worden gehaald om als excuus-Truus voor bezuinigingen te fungeren. Sommige aanwezigen begonnen daarop onrustig op hun stoelen te schuiven, omdat dergelijke bezuinigingen immers nu ook al aan de orde van de dag zijn en steeds opnieuw afgekondigd worden, terwijl we voor alles meer moeten betalen.

Gelukkig lieten ze zich geruststellen door de verzekering dat zowel Draghi als Knot kundige, integere, eerbare, respectabele en achtenswaardige heren zijn in wiens breinen het nimmer zou opkomen om in functie ook maar iets ten nadele van ons burgers te doen of te laten. Die dingen gebeuren gelukkig alleen elders, misschien zelfs alleen maar in Amerika. Stel je voor de EU intusssen een grote zwendel is, louter in stand gehouden en uitgebouwd om ons onze pensioenen en spaargelden te ontfutselen, terwijl we ons blijven laten wijsmaken dat we nu eenmaal offers moeten brengen voor een Verenigd Europa.

If you can’t beat them, join them ….
Onze democratisch gekozen politici wisten het in 2011 ook niet meer en in paniek stelden ze drie bankierende economen aan die bij Goldman Sachs hadden gewerkt en daar natuurlijk nog banden mee hebben en hun netwerken konden inschakelen. Wij, in het Europa van de euro, worden uitgeperst en uitgeknepen, maar uiteindelijk hebben we dan ook wat. Nietwaar?

Als wij Europa maar steeds groter laten groeien, zei iemand, en nieuwe lidstaten desnoods met onze euro subsidiëren (het subsidie-beginsel schijnt in EU-wetten te zijn verankerd) dan zitten we snor. Daarnaast moeten we ferm doorpakken met de deregulering en de resterende ruïnes van ons uitgeklede publieke domein rap privatiseren. Weg met de publieke sector en alles tot Vrije Markt verklaren!
Kijk, zo filosofeerde er iemand anders, Amerika heeft te maken met de Wet van de remmende voorsprong. Zij hebben eerst een fiscale en monetaire unie uitgedokterd en toen een federale staat op poten gezet. Wij, in Europa, slaan die stappen over: wij beginnen met een federale eenheidsmunt, de euro, voordat er een Europese federatie is. Wij schaffen de ouderwetse democratie af en zetten de bankiers op de sleutelposten van de EU. Dat is pas moderne beschaving! Europa, bakermat van de wereldbeschaving. Ja, meldde een dame opgewekt, ik ben net nog in Griekenland geweest! Daar laten ze alles steeds antieker worden. Da’s toch reuze authentiek en dat komt zo maar vanwege die kreditecrisis in onze schoot vallen. Helemaal gratis en voor niets.For Local

dozen voor de Amerikaanse thuislozen!
Tenslotte opperde iemand dat we een nationale actie moesten opstarten om dozen voor de Amerikaanse daklozen in te zamelen, opdat die thuisloze stumpers tenminste regelmatig een verse doos om in te wonen uitgereikt konden krijgen. Misschien zou dat op Europees niveau kunnen worden geregeld. We zullen de President van Europa, Herman Van Rompuy, hierover benaderen. Desnoods weer een extra bezuiniginsronde, zuchtte iemand verzaligd. We moeten onze eigen verantwoordelijkheid nemen en nog veel meer participeren!
Gesticht, met een warm gevoel van binnen en dankbaar dat we toch iets voor de medemens konden betekenen, ging ieder daarop zijns weegs. Gelukkig, 2014 belooft ook weer een uitdagend, spannend en avontuurlijk jaar te worden.

 

Lectuur:

Jed S. Rakoff: The Financial Crisis: Why Have No High-Level Executives Been Prosecuted?
In de New York Review of Books van 9 januari 2014, vol. LXI nr.1

John Lanchester (2013): Can we tame the banks? in London Review of Books / vol. 35, nr. 14, 18 juli 2013
http://www.lrb.co.uk/v35/n14/john-lanchester/lets-consider-kate

John Lanchester (2010): De kapitale crisis. De ondergang van de wereldeconomie / Amsterdam: Prometheus / ISBN 978 90446 14862 (vertaald uit het Engels: Whoops! : why everyone owes everyone and no one can pay )

Adam Liptak: Stern Words for Wall Street’s Watchdogs, From a Judge / artikel over Rakoffs essay in de New York Times 16.12.2013
http://www.nytimes.com/2013/12/17/us/judge-raises-questions-on-the-paltry-effort-to-prosecute-wall-street-executives.html?_r=0

Edin Mujagić (2012): Geldmoord. Hoe de centrale banken ons geld vernietigen / Amsterdam: Balans / ISBN 978 94 600 3579 1 (pbk)

Christopher Adoph (2013): Bankers, Bureaucrats, and Central Bank Politics: The Myth of Neutrality / Cambridge, New York, etc.: Cambridge UP / isbn 978-1-107-03261-3 (hbk)

Kenneth Hopper & William Hopper (2009/2007): The Puritan Gift. Reclaiming the American Dream Amidst Global Financial Chaos / London – New York: I.B. Tauris / ISBN 978 1 84511 986 7 (pbk)

Dik Degenkamp, “Op naar de volgende crisis!”, Me Judice, 22 januari 2013.

geithner bernanke paulson_txt

Links:

Jed Saul Rakoff (born August 1, 1943) is a United States District Judge on senior status for the Southern District of New York.
http://en.wikipedia.org/wiki/Jed_S._Rakoff

 

http://dvd.netflix.com/Movie/Frontline-The-Warning/70127213?trkid=1467260

http://dvd.netflix.com/Movie/Frontline-Inside-the-Meltdown/70116885?trkid=1467260

 

rechtspersoonnatuurlijk persoon
http://zakelijk.infonu.nl/juridisch/10208-rechtspersonen-rechtsvormen.html
http://nl.wikipedia.org/wiki/Rechtspersoon

“De essentie van een rechtspersoon is de gelijkstelling met een natuurlijk persoon. Het is tevens een van de belangrijkste juridische ficties in het recht. Waar eerst slechts een groep van personen was die samen een aantal middelen samenbrachten om iets te bewerkstelligen, is er nu een entiteit die als een aparte en afgescheiden persoon functioneert en zelf als zodanig zelfstandig aan het rechtsverkeer kan deelnemen met een afgescheiden vermogen.”

FCIC > Financial Crisis Inquiry Commission

http://en.wikipedia.org/wiki/Financial_Crisis_Inquiry_Commission

http://fcic.law.stanford.edu/report/conclusions

SEC > Securities and Exchange Commission
http://nl.wikipedia.org/wiki/Securities_and_Exchange_Commission

Office of Thrift Supervision
http://en.wikipedia.org/wiki/Office_of_Thrift_Supervision

Office of the Comptroller of the Currency
http://en.wikipedia.org/wiki/Office_of_the_Comptroller_of_the_Currency

United States federal government shutdownof 2013
http://en.wikipedia.org/wiki/United_States_federal_government_shutdown_of_2013

“From October 1 through 16, 2013, the United States federal government entered a shutdown and curtailed most routine operations after Congress failed to enact legislation appropriating funds for fiscal year 2014, or a continuing resolution for the interim authorization of appropriations for fiscal year 2014. Regular government operations resumed October 17 after an interim appropriations bill was signed into law.”

Betreffende World Online, zie onder andere:

Uitspraak Hoge Raad: World Online misleidde beleggers
http://925.nl/archief/2009/11/27/uitspraak-hoge-raad-world-online-misleide-beleggers

Handhaving prospectusaansprakelijkheid niet illusoir: vermoeden van causaal ver-band bij prospectusaansprakelijkheid
Mr. drs. A.C.W. Pijls en prof. mr. W.H. van Boom
www.professorvanboom.eu/pdf_files/2010-Pijls_VanBoom_WPNR.pdf

 

 

Advertisements

Brexit_80prct

Robert Tombs: ’The English Revolt’: een analyse van Brexit vanuit niet-conventionele frames / in The New Statesman van 24 juli 2016

Waarom hebben de Britten voor Brexit gestemd in het referendum van 23 juni 2016? Omdat ze die kans kregen met een referendum. Zouden de Fransen, Grieken, Italianen en sommige andere EU-landen zo’n referendum voorgelegd krijgen, dan zouden ze vermoedelijk hetzelfde kiezen als de Britten: vertrek uit de EU. Natuurlijk zullen die landen van hun politici nooit een dergelijk referendum krijgen voorgelegd. Dat ligt voor de hand, omdat landen die de euro hebben ingevoerd geen duidelijke uitweg uit de EU hebben.

De ‘anti-establishment opstand’ in Groot-Brittannië die zich vertaalde in een stem voor Brexit, begon pas echt toen delen van dat establishment georganiseerde druk begonnen uit te oefenen ten gunste van een BLIJF-/REMAIN-stem. Niet alleen blijken deze personen geen idee te hebben van wat er bij de gewone man leeft, hun voornaamste argument om bij de EU te blijven was er een van puur eigenbelang: de EU is onze melkkoe en daarom moeten jullie haar blijven voeren en vetmesten. Of het nu kunstenaars waren, acteurs, filmmakers, universiteitsbestuurders of exponenten van andere prestigieuze instituten: het zijn kleine krabbelaars en wat ze lieten zien was een naargeestig verraad van kleine klerken / ‘ whether they were artists, actors, film-makers, university vice-chancellors or prestigious learned societies ….. This was a a lamentable trahison des clercs.’

Hieronder enkele passages uit het Engelse origineel.

‘In fact, negative opinions about the EU, and especially about its economic policy, are now more widespread in other countries than they are in England. Polls by the Pew Research Centre last month showed that disapproval of the EU was as high in Germany and the Netherlands as in Britain, and higher in France, Greece and Spain.

Why this decision? Why in Britain? The simplest and perhaps the best answer is that we have had a referendum. If France, Greece, Italy and some other countries had been given the same choice, they might well have made the same decision. But of course they have not been and will not be given such a choice, barring severe political crisis. This is most obviously because countries that have adopted the euro – even those such as Greece, for which the IMF has predicted high unemployment at least until the 2040s – have no clear way out.

As for the anti-establishment “revolt”, this emerged when parts of the establishment began to put organised pressure on the electorate to vote Remain.

Would-be opinion-formers have hardly covered themselves in glory in recent weeks. They have been out of touch and out of sympathy with opinion in the country, unwilling or unable to engage in reasoned debate, and resorting to collective proclamations of institutional authority which proved embarrassingly ineffective.

Worst of all, their main argument – whether they were artists, actors, film-makers, university vice-chancellors or prestigious learned societies – was one of unabashed self interest: the EU is our milch-cow, and hence you must feed it. This was a lamentable trahison des clercs.

The reaction to the referendum result by some Remain partisans has been a monumental fit of pique that includes talking up economic crisis (which, as Keynes showed, is often self-fulfilling) and smearing 17 million Leave voters as xenophobes. This is both irresponsible and futile, and paves the way to political marginalisation.

Many Europeans fear that a breakdown of the EU could slide into a return to the horrors of the mid-20th century. Most people in Britain do not. The fundamental feature of the referendum campaign was that the majority was not frightened out of voting for Leave, either by political or by economic warnings. This is testimony to a significant change since the last referendum in 1975: most people no longer see Britain as a declining country dependent on the EU.

A Eurobarometer poll in 2013 showed that Britain was the only EU member state in which most citizens felt that they could face the future better outside the Union. Last month’s referendum reflected this view, which was not reversed by reiterated predictions of doom. ‘

 

John Bull_Chris Riddell

EJ Bron Brexit

 

Oorspronkelijk gepost op Stiene Deboer  – 24 juli 2016

 

 

 

 

Deze posting werd op 31 juli 2015 gepost op NELPUNTNL.NL

 

“With the entry of Central and Eastern European member states, the economic, institutional, cultural, and linguistic hetrogeneity of the nations comprising the Union will increase again. By the same token, pospects of a European collective identity, and of Europe-wide political discourses that could legitimize majority decisions and political salient issues, will recede even further into a dimly perceived future.
The implication is that, for the time being and for all currently practical purposes, the European polity will lack the quality of government by the people, and that all discourses that attempt to draw on input-oriented legitimizing arguments can only exacerbate the perception of an irremediable European democratic deficit.”
Fritz Scharpf (1999:187-188): Governing in Europe: Effective and Democratic?

 

Zohra kijkt ernstig: “Dineke en ik hebben dat paper van Schäuble en Lamers (S&L) uit 1994, naar aanleiding van Mathieu Segers in de Groene Amsterdammer Mathieu Segers, gelezen met het woordenboek Duits erbij. We kunnen niet anders dan het eens zijn met de strekking, dat te veel lidstaten van en in de EU praktisch onhaalbaar is, hoewel het intussen politiek geforceerd werd en wordt. Daarom zitten we nu met de scherven en de narigheid en zullen we hoogstwaarschijnlijk nog verder worden afgeknepen, omdat degenen die aan de knoppen zitten vóór uitbreiding ten koste van alles lijken te zijn. schaeuble en de puiruimster

Nominaal, in de politieke reclamefolders en de propaganda-prietpaat is de EU een machtige eenheid met een ijzersterke munt, maar in werkelijkheid is het hooguit een reus op lemen platvoeten. De eenheidsmunt euro is daar het levende bewijs en tevens de oorzaak van. De affaire Griekenland brengt de onderhuids etterende steenpuist alleen maar tot uitbarsting. Vervolgens wordt de zweer toegedekt onder lagen propaganda, maar ettert het onderhuids gewoon verder, tot de volgende ramp. Dat toedekken en etteren kan lang doorgaan, als je er maar veel geld tegenaan blijft gooien. Dus moeten onder andere onze lonen omlaag en worden onze pensioenen gekort, want de centen moeten ergens vandaan komen.

We hebben behalve het paper van S&L ook dat NRC-interview met Fritz Scharpf uit december 2002 nogeens gelezen. Wat blijkt: S&L en Scharpf zeggen precies hetzelfde: zorg eerst dat je de boel thuis, in eigen land, op orde hebt, voordat je begint met uitbreiding.
Ik citeer uit het NRC-interview van De Waard met Scharpf: ‘Het succes van een Europese grondwet staat of valt met de mogelijkheid om sociale veiligheid op nationaal niveau te garanderen. [S]ommige politici, filosofen en Eurofielen mogen het einde van de natiestaat uitroepen, de nationale staat is volgens Scharpf springlevend. Het is de enige staatsvorm in Europa gebleken waarin de democratie met de daarin gegroeide sociale orde zich optimaal kan ontwikkelen. Nationale oplossingen mogen voor verschillende problemen in deze globaliserende wereld ontoereikend zijn, volgens Scharpf is het Europese dogma van de uniformiteit – zoals dat bij de monetaire unie geldt – niet altijd het juiste antwoord. Bijvoorbeeld niet voor de sociale stelsels, die in alle West-Europese landen verschillend zijn.
Scharpf is bevreesd dat de huidige roep om meer democratie in de Unie Brussel onder druk zet Europa socialer te maken en naast uniforme economische regels ook uniforme sociale maatregelen te nemen. De retoriek over een `sociaal Europa’, die vakbonden en sommige linkse partijen hanteren, berust op een groot misverstand, meent Scharpf. Juist wie het Europese sociale model wil redden moet voor oplossingen pleiten die de afzonderlijke naties ten goede komen. Uniformiteit op Europees niveau is het verkeerde recept om de door de burgers gekoesterde verzorgingsstaat overeind te houden. De sociale stelsels zijn te verschillend en te diep geworteld in de nationale geschiedenis van de West-Europese landen. Sterker: ,,Meer gelijkschakeling betekent het einde van de Europese verzorgingsstaat, omdat ze tot een minimum aan sociale zekerheid zal worden teruggebracht”, licht Scharpf in een gesprek toe. Economisch is het mogelijk. Dan worden we allemaal als Engeland dat een ministelsel kent, zegt hij.’  cameron_eu_Merkel

“Daarom dat David Cameron een Brexit wil voorkomen,” bromt Sebastiaan, “en dat Schäuble wel met Frankrijk, maar niet met Engeland, in een kernclub wil zitten. Cameron wil de EU het Angelsaksiche model opleggen en Schäuble – en Scharpf – zijn voor het Rijnlandse. Dat zouden Nederlandse politici ook moeten zijn, zeker PvdA-politici, maar die kopiëren gewetenloos Tony Blair en doen Nederland in de uitverkoop. Weet je nog? Het ‘uitruilen’ van politieke standpunten en overtuigingen door Diederik Samsom. Hoe is het mogelijk dat die man nog leider van de PvdA is?!”

“Dat Cameron de bui ziet hangen, geloof ik ook,” zegt Marieke, “het gaat wel degelijk tussen twee ideologieën: neoliberalisme en humanisme, oftewel: prijzen & geld versus waarden & mensen. Dat contrast wordt in het huidige discours niet of te weing expliciet gemaakt en benoemd. Schäuble schrijft trouwens wel dat Engeland te zijner tijd natuurlijk kan meedoen, maar dan moet het wel eerst bewijzen dat ze humaner zijn geworden en – dat is ook belangrijk – dat Engeland de leiding van Duitsland en Frankrijk in de EU accepteert. Echter, het Engelse Labour onder Tony Blair heeft het land compleet verkocht aan het bedrijfsleven, aan de financiële sector, en dus hebben de bobo’s van de Londense City het daar voor het zeggen.
David Cameron behartigt vooral de belangen van de financiële sector, de geldindustrie. Die is niet uitsluitend Engels, hoewel grotendeels in de City gevestigd, maar internationaal. Dus ook vanuit de EU zal een Vijfde Colonne bestaande uit sprinkhanen, piranha’s en hun handlangers, vóór de huidige vorm van de EU zijn en plannen zoals van Schäuble tegenwerken waar ze maar kunnen. Het wordt er niet transparanter op.”

Zohra: “Op de keper beschouwd, vinden wij Schäubles plan nationalistisch – Deutschland über alles – maar volgens hem is hij progressief nationalistisch. Wat deze EU met het programma van uitbreiding zonder enige kwalificaties te stellen aan de nieuwe lidstaten veroorzaakt, noemt hij regressief nationalisme. Dus gezond progressief nationalisme tegenover ongezond regressief nationalisme. In dat register schrijft Scharpf goed beschouwd ook: de landen waarin het Rijnlandse model is geworteld, varen een andere koers dan die welke zijn doordesemd met het Angelsaksische.”

Seb: “Dat Duitse ‘nationalisme’ van Schäuble gebruiken de voorstanders van de status quo – let wel: status quo, met inbegrip van gestage uitbreiding van de eurozone – om een op zich gezond alternatief te saboteren. Je zult Duits zijn of niet zijn, luidt de kreet waarmee iedereen die kritisch durft zijn op dít Europa, om de oren wordt geslagen.”

Zohra: “S&L zeggen: een uitbreiding van de EU, die louter op een financiële basis berust, die alleen op winstmaken uit is zal op den duur niet bestand blijken tegen de druk van buiten en exploderen. Het pikante van deze opvatting, deze houding, vinden wij dat hij ook opgaat voor de lidstaten onderling: neoliberalen gaan voor eigen gewin, dus ook intern, binnen de EU, gaat iedereeen voor eigen winst, desnoods ten koste van de anderen. Zo’n model houdt het op den duur natuurlijk niet. Daarom dat de politici steeds onbeschaamder liegen om het product Europese eenheid op de kiezersmarkt te slijten.”

Marieke: “Ordo-liberalisme, is geen neoliberalisme, omdat ordo uitgaat van in hoge mate gelijkwaardige marktpartijen die fair met elkaar concurreren op een goedgeorganiseerde markt. Dat laatste staan Schäuble & Lamers volgens mij voor en wie kan daar tegen zijn. De huidige EU is een samengeraapt zootje, een bonte verzameling landen, waarin iedereen maar doet wat hem het beste past. Een ideaal jachtterrein voor politieke avonturiers, piranhas en sprinkhanen, die alle regelgeving op hun duimpje kennen (omdat ze daar vaak via de grote lobbykantoren aan hebben meegeschreven) en die de mazen maximaal uitbaten ten eigen nutte.”

Zohra: “Wij denken denk dat jullie redenering vrij aardig klopt. De EU moet volgens S&L méér zijn dan een winstmachine, een business model, of kan anders niet zijn. Daar begint hun paper ook mee! Ik lees voor en bedenk dat dit in september 1994 werd geschreven: ‘Wenn es nicht gelingt, in den nächsten zwei bis vier Jahren eine Lösung für die Ursachen dieser gefährlichen Entwicklung zu finden, dann wird die Union sich entgegen der im Maastrichter Vertrag beschworenen Zielsetzung eines immer engeren Zusammenwachsens unaufhaltsam zu einer lockeren, im wesentlichen auf einige wirtschaftliche Aspekte beschränkten Formation mit verschiedenen Untergruppierungen entwickeln. Mit einer solchen “gehobenen” Freihandelszone wären die existentiellen Probleme der europäischen Gesellschaften und ihre äußeren Herausforderungen nicht zu bewältigen.’

Iets verder schrijven ze onomwonden dat ze vinden dat uitbreiding in Oost-Europese richting, dus richting Rusland, logisch is: ‘Deutschland hat also ein fundamentales Interesse an der Osterweiterung der Union; aber ein ebensolches an ihrer vertiefenden Verfestigung, weil erst diese die Voraussetzung für die Erweiterung schafft. Denn ohne eine solche innere Stärkung könnte die Union die außerordentlichen Aufgaben der Osterweiterung nicht bewältigen und wieder zu einer lockeren Staatengruppierung zerfallen, die Stabilität nicht garantieren könnte.’ Dat vinden we weliswaar politiek niet strategisch gezegd, maar wel eerlijk. Wat denk je van zo’n passage: ‘Nach der Wiedervereinigung Deutschlands und – was in diesem Zusammenhang noch wichtiger ist – nachdem der Osten als Aktionsraum für die deutsche Außenpolitik zurückgekehrt ist …..’
Iemand als Putin is hier natuurlijk helemaal niet gelukkig mee. Echter, zo benadrukken S&L steeds: eerst een interne verdiepende bevestiging van de lidstaten alvorens uit te breiden.”

“Heel erg voor de hand liggend,” vinden Marieke en Seb. Zohra gaat verder: “De redenen die Schäuble al in 1994 opvoerde tegen een snelle en ruime uitbreiding van de EU, golden toen en gelden nog steeds. Een belangrijk argument vinden wij dat geen van de lidstaten een transfer-economie wil, waarin de economische sterke landen de broeken moeten helpen ophouden van de economisch zwakke lidstaten. Dat zien we schrijnend en in geuren en kleuren geïllustreerd aan het geval Griekenland, en wellicht dat Spanje het volgende slachtoffer is.”

“Er speelt parallel aan de transfer van arm naar rijk tussen landen (inter) een andere transfer plaats (intra) die van arme burgers naar de rijke in de landen,” merkt Seb op, “en die transfer vind ik veel geniepiger, omdat die haast niet expliciet wordt gemaakt en nergens wordt benoemd; het gebeurt stiekem en sluipenderwijs. Dat is de ontwikkeling die een Thomas Piketty en Noreena Hertz beschrijven. Deze EU bevordert en maskeert dat proces volgens mij. Daar hebben lieden en organisaties belang bij die zich afficheren als vertegenwoordigers van onze belangen. Dat is een onzichtbare en onderhuidse kanker.”

“Dat citaat uit Scharpf aan het begin is een goed motto,” zegt Marieke knikkend: “het is een stil en stiekem proces dat hoort bij de geruisloze overname (the Silent Takeover) van onze democratie door de financiële sector, waarover Hertz het heeft. Ik voorzie dat de politici ons met nog meer propaganda zullen bestoken – Scharpf noemt dat netjes input-georiënteerde legitimatie – om ons ervan te overtuigen, intimideren is veel beter gezegd, dat ten eerste de euro en deze EU onomkeerbaar zijn en een exit van welk land dan ook het einde van West-Europa en onze beschaving betekent en ten tweede dat uitbreiding van deze EU in hoog tempo, ook zonder een deugdelijk institutioneel kader en solide fundament, de enige optie is. Schäuble heeft het daarentegen over een robuuste kern van vijf landen die eerst verstevigd moet worden, alvorens uitbreiding aan de orde kan zijn. Maar laat Zohra haar verhaal vervolgen. Ik heb het stuk van S&L ook gelezen met Marcus samen en S&L schrijven niet bepaald een makkelijk Duits – althans voor ons niet. Dat stuk zou goed en betrouwbaar vertaald in de Groene Amsterdammer moeten komen.”

Seb: ‘’ Een fraai staaltje van nep-input-legitimatie (door het doen van beloften) is de verkiezingsbelofte van de VVD’ er Rutte, dat hij tegen verdere steunpakketten voor Griekenland is. Hij breekt die belofte echter glashard als hij daartoe van de fananciële bobo’s opdracht krijgt. PvdA’er Samsom heeft naar mijn overtuiging hetzelfde geflikt: mensen stemden PvdA vanwege de verwachte tegenkracht voor de neoliberalen en Samsom gaat eenmaal gekozen met zijn kongsi keihard collaboreren met Rutte en zijn kornuitjes. Dat heeft de politiek een zware klap qua geloofwaardigheid gegeven.’’

Zohra schraapt haar keel: “Helemaal met jullie eens. Zowel wat betreft de legitimatie als het taaie prikkeldraad-Duits van S&L. S&L stellen in 1994 zelfs voor om meteen – er is grote urgentie – met de vijf kernleden alvast op eigen houtje te beginnen: ‘Geldpolitik, Fiskal- und Haushaltspolitik, Wirtschafts- und Sozialpolitik noch enger als bisher abstimmen bzw. mit der Abstimmung beginnen, so daß im Ergebnis eine gemeinsame, gleichgerichtete Politik in diesen Biereichen erreicht wird, und damit – unabhängig von den formellen Entscheidungen 1997 bzw. 1999 – bis dahin jedenfalls die faktischen Grundlagen für eine Währungsunion zwischen ihnen erreicht werden.‘ Dat is dus niet gebeurd. Anders hadden we hoogstwaarschijnlijk nu niet in deze troep gezeten.

Ik neem aan dat ‘Biereichen’ moet zijn ‘Bereichen’ = terreinen, gebieden. Er staan meerdere typefouten in het paper. Enfin, dus de EU is momenteel te omvangrijk en te divers en dus onhandelbaar en daarom moet de EU teruggesnoeid worden naar overzichtelijke proporties met gelijkwaardige lidstaten. Of de as Frankrijk – Duitsland de motor van de toekomstige levensvatbare EU moet zijn, dat weten we niet. Waarschijnlijk is het politiek gezien het maximaal haalbare om een substantiële kern te formeren. Wij concluderen dat S&L met hun paper, ons, de EU-burgers, voor de keuze stellen: of zwaar financieel blijven bloeden voor een krakkemikkige EU die met verdere uitbreiding allen maar nog krakkemikkiger zal worden, of de leiding van Duitsland aanvaarden en met Frankrijk, België en Luxemburg in kleiner verband verder. Die keuze formuleerden ze in 1994, maar hij geldt wat ons betreft nog steeds en is enkel urgenter geworden. Let wel: dit paper werd in september 1994 geschreven en we zijn nu ruim 20 jaar verder. De hoofdstrekking – Deze EU is onhandelbaar groot en divers, intransparant en ondemocratisch – blijft wat ons betreft overeind. Dit zouden verantwoordelijke politici 20 jaar geleden ook al begrepen moeten hebben.”

Marieke: “In ieder geval hadden ze euro nooit op deze manier mogen invoeren! Dat was onverantwoordelijke politiek en dat wordt stelselmatig genegeerd en overschreeuwd door allerlei afleidingsmanoeuvres. Het zure is, dat dezelfde soort politici die de euro invoerden nu hun fouten willen herhalen. Het zijn compileerders van foute politieke besluiten.”

Seb: “S&L hadden en hebben wat mij betreft gelijk, dat hebben de ontwikkelingen sinds 1994 me dunkt wel aangetoond, maar ze formuleren te hoekig, niet diplomatiek genoeg, om het idee sympathiek te laten zijn. Stel je voor: met België en Luxemburg onder bevel van Frankrijk en Duitsland gaan draaien als kleine eurozone. En dan die expansie naar het Oosten. Aan de andere kant: waarom zouden ze slijmen, wij (wie zijn dat, die wij?) zullen uiteindelijk eieren voor ons geld moeten of willen kiezen. Mooi trouwens, wat ze op pagina 05-06 schrijven: ‘Belgien, Luxemburg und die Niederlande sollten daher stärker in die deutsch-französische Zusammenarbeit einbezogen werden – zumal auch die Niederlande ihre frühere, skeptische Haltung gegenüber der unerläßlichen Motor-Funktion dieser beiden Länder revidiert haben.’ Ik geloof dat deze neoliberale kongsi van PvdA en VVD helemaal niet meer zo sceptisch is als de politici van twintig jaar terug.”

Zohra: “Wij lezen in het paper drie hoofdargumenten van S&L. Ten eerste een ideologisch argument, ten tweede een economisch argument en ten derde een militair. De twee laatste zijn in de ideologie ingebed. Nogmaals, dit is een stuk uit 1994.”

“Toch is de strekking moeiteloos overeind gebleven, helaas, “ oordeelt Marieke: “de EU en de euro zijn op deze wijze domweg niet vol te houden en bewerkstelligen het tegenovergestelde als waartoe ze ooit in het leven werd geroepen; verdeeldheid en kinnesinne, in plaats van eenheid. De centrifugale krachten zullen enkel sterker worden en alleen tegen hoge offers misschien nog enige tijd onder sim kunnen worden gehouden. Bovendien zijn twee belangrijke ontwikkelingen die wij niet meteen zien aan de orde: 1) de stille en stiekeme overname van het project Europa door de financiële wereld heeft intussen plaatsgevonden en daarmee samenhangend 2) de meeste politici zijn stilletjes verworden tot handlangers van die financiële wereld, terwijl ze de schijn ophouden ons te vertegenwoordigen en onze belangen te behartigen. Het is voor hen een buitengewoon lucratieve job, vooral wanneer ze in de Europa-ruif geplugd worden en uit de Europa-vetpotten en -troggen mogen slobberen.’’

Zohra: ‘’S&L gaan wat ons betreft ook ronduit eerst voor het belang van Duitsland. Als het goed gaat met Duitsland, dan zal het ook goed gaan met de vier andere landen: Frankrijk, België, Nederland en Luxemburg. Ik denk dat Schäubele door zijn hoekigheid tot nu toe niet veel aandacht voor zijn ideeën heef gekregen. Mensen als Fritz Scharpf klinken veel gepolijster, maar zeggen niet minder onheilspellende dingen, vind ik. Lees in dat interview met Scharpf in de NRC uit 2002 maar eens over de maatschappelijke inrichting van Zweden die kan worden verstoord door Britse ondernemingen. Alles vanwege de Europese regelgeving. Dat is een illustratie van hoe die intra-nationale transfer van rijk naar arm kan plaatsvinden. Met behulp van anonieme sprinkhanen, die over de hele wereld rondzwermen en geen vaste verblijfplaats hebben en die overal thuis zijn. Ongrijpbaar en in hoge mate virtueel.

Ik citeer uit het interview met Scharpf, waarin hij zegt dat de EU verzorgingsstaten kan opblazen, omdat Europese regelgeving de sprinkhanen vrij spel geeft : ‘Europa kent immers drie soorten sociale stelsels, het Britse ministelsel, het continentale Rijnlandse model in Duitsland, Nederland en Frankrijk en het Scandinavische supermodel. Toch kunnen de Scandinavische landen ondanks hun hoge sociale niveau goed overleven. Bedrijven hoeven slechts een laag belastingtarief te betalen, zodat ze internationaal concurrerend blijven. Daarentegen is de inkomstenbelasting op arbeid het hoogst van Europa, maar daar staan buitengewoon veel diensten tegenover. De staat geeft het grootste deel van het geld uit aan banen in het onderwijs, de gezondheidszorg en sociale dienstverlening van ouderenzorg tot crèches. Het resultaat is hoge werkgelegenheid, lage werkloosheid en veel werkende vrouwen. Zolang de middenklasse bereid is de hoge belastingen te financieren blijft het model gehandhaafd. Maar volgens Europees recht hoeven er maar enkele Britse ondernemingen te zijn die de strijd aanbinden met een overheidsdienst en het is afgelopen met de Zweedse welvaartsstaat.’ [cursivering Zohra]

Marieke: “In Zweden kunnen de politici dus nog de samenleving inrichten op de wijze zoals de Zweden dat blijkbaar willen. Totdat de sprinkhanen zich daar toegang verschaffen middels de Europese wet- en regelgeving. Bij ons wordt de politiek al gedicteerd door de financiële poppenspelers. Nederland is in de uitverkoop en dat wordt door alle politici aan het klootjesvolk verkocht met de propaganda dat Nederland een slime speler op de globale markt is.”

‘’Precies. Politici hebben niets meer te vertellen, de multinationals schrijven voor wat er gebeurt en hoe een land wordt ingericht,” zegt Seb, “Ik las een stukje van Ingrid Weel in de Trouw van 25 juli jl.: ‘ Vangnet vertoont steeds meer gaten’, waarin ze enkele zaken op een rijtje zet die passen in de stiekeme transfer van rijk naar arm en het schmieren van de politici om dat te legitimeren en te verkopen. De PvdA werkt daar als zogenaamde sociaaldemocratische politieke partij schaamteloos aan mee. Vooral de lakei Lodewijk Asscher is voor de neoliberale VVD’ers een godsgeschenk. Asschers Wet Werk en Inkomen, sind 1 juli actief, wordt terecht door Ingrid Weel aan de kaak gesteld en dan is de lieve Lodewijk momenteel met VVD’ers Edith Schippers en Ard van der Steur nijver in de weer om het medisch beroepsgeheim te ontmantelen. Zogenaamd om fraude van artsen te kunnen bestrijden, maar natuurlijk om ook in die beroepssector het beroepsethos uit te roeien – artsen moeten concurrerende lopende-band-werkers worden, die bevelen opvolgen – in het voordeel van farma-mafia.’’

‘’Asscher is een ongeleid projectiel in de PvdA. Hij is een charmante snob, zover je snobs aardig kunt vinden,’’ zegt Marieke schouderophalend, ‘’ Asscher is extreem gevoelig voor status en pomp en dat hebben deze VVD’ers goed begrepen – Wiebes heeft tenslotte nauw met Asscher in Amsterdam gewerkt. Geef Lodewijk de status van vice-premier met een dienstauto met chauffeur en regel af en toe een deftige gelegenheid waarop hij voor een deftig gehoor een deftige speech kan afsteken, en je hebt geen kind aan de man.’’

‘’Hoe de PvdA nog verder kan als politiek merk is mij een raadsel,’’ bromt Seb. ‘’ Die naam is intussen zo besmet, dat misschien een andere club dan de huidige kliek collaborateurs, onder een heel andere naam, misschien een bescheiden nieuwe start als linkse politieke volksvertegenwoordigers zou kunnen maken. Maar je weet het niet. Het klootjesvolk laat zich met een natte vinger lijmen en de beste politieke praatjesmakers trekken steeds de meeste stemmen. We zijn een soort Endemol-land geworden.’’

‘’Dat concept van verschillende snelheden staat ook al bij S&L, ‘’ merkt Zohra op. Zij hebben het over ‘variable geometrie’ of verschillende snelheden (mehrere Geschwindigkeiten).”

“Wat verstaan S&L onder variabele geometrie?,” vraagt Seb.

Zohra haalt de schouders op: “moeten we het paper helemaal uitpluizen? Me dunkt dat de voornaamste observaties van Schäubele en Lamers over de EU uit 1994 nog recht overeind staan. Vooral twee: 1) dat verdere uitbreiding van de EU met onderling sterk verschillende lidstaten absoluut niet moet en 2) dat een plan B voor de euro noodzakelijk is. Desnoods met de vijf landen die S&L noemen: Frankrijk, Duitsland, Nederland, België en Luxemburg. Dat zal een hoop gedoe geven, maar het alternatief is langzaam financieel leegbloeden zodat er buffers meer zijn om de kosten voor het alternatief te financieren. Dan laten de bankiers ons net genoeg lucht om niet dood te gaan. Ongeveer zoals sommige mierenvolken bladluizen houden als melkkoeien.”

“Je zult zien dat er na de zomervakanties een stroom publicaties loskomt in de mainstream media die de bevolkingen de stuipen op het lijf beoogt te jagen. Allemaal om de euro in stand te houden en de EU als melkkoe voor de banken, “ bromt Seb ontevreden. “Die lui hebben geld en macht zat voor hun propaganda-offensief.”

 

Literatuur & links:

Snoeien om te bloeien, van 28 naar 5 EU kernlidstaten?

Interview Michele de Waard met Fritz Scharpf / NRC 21 december 2002 http://www.nrc.nl/handelsblad/van/2002/december/21/europa-kan-verzorgingsstaten-opblazen-7619513

Fritz Scharpf (1999): Governing in Europe: Effective and Democratic? / Oxford UP / ISBN: 978-0-19-829546-4 | Paperback

Ingrid Weel: Sociaal vangnet vertoont steeds meer gaten / Trouw, 25/07/2015 http://www.trouw.nl/tr/nl/4324/Nieuws/article/detail/4107822/2015/07/25/Sociaal-vangnet-vertoont-steeds-meer-gaten.dhtml

Noreena Hertz (De stille overname) > https://nl.wikipedia.org/wiki/De_stille_overname

https://nl.wikipedia.org/wiki/Noreena_Hertz

Recent over MH17

Guus Valk NRC 30 juli 2015: De stemming van de Veiligheidsraad was vooral symbolisch. “Kabinet wil laten zien alles te doen voor berechting.

Wel vijf keer zegt minister Bert Koenders (Buitenlandse Zaken, PvdA), gisteren na afloop van de zitting van de VN-Veiligheidsraad, dat hij „diep teleurgesteld” is in Rusland.”

Topinkomens woningcorporatiemanagers moeten van de rechter omhóóg!
Bewerkt door: redactie VOLKSKRANT −30/10/13, 12:14 − bron: ANP

“De regeling waarmee minister Stef Blok (Wonen) de inkomens van topfunctionarissen bij woningcorporaties aan banden wil leggen, kan niet door de beugel. De rechtbank in Den Haag heeft woensdag een streep gezet door deze ministeriële regeling waarmee Blok dat mogelijk wilde maken. Als de minister toch wil ingrijpen, moet hij opnieuw naar ‘de tekentafel’ om een nieuwe regeling op te stellen.

De regeling is gebasseerd op de Wet Normering Topinkomens (WNT). De verenigingen die de zaak voor de rechter brachten, vonden dat die wet in strijd is met internationale verdragen. Maar dat vinden de rechters niet. Daardoor kan Blok met die wet in de hand een nieuwe regeling opstellen.”

stef-blok-woonakkoord + tekst         blonde blauwe blazer + tekst Stef Blok

mafia boss_met huizen + tekst Stef Blok

stef-blok-handen, flip + tekst business

rechter 2 + tekst karbonaadje rechts

ollie-b-bommel + tekst _ 2 _ klein karbo.  echte Heer voedzame maaltijd

Met de democratie speel je geen poker
column Hans GoslingaTrouw  20/10/2013, 07:00

huzinga Homo Ludens met pokersstenen  versie 1( ………..)
“De historicus Johan Huizinga onderscheidde in een essay uit 1935 over onze volksaard drie temperamenten in het politieke leven: behoud, hervorming en radicaliteit. De radicaal of revolutionair was in zijn ogen de mens die de onvolmaaktheid van de wereld niet kan dragen: het moet volstrekt anders worden en wel terstond. Volgens Huizinga was het logisch dat de behoudende en hervormingsgezinde krachten, als het nodig was, zouden samengaan tegen de radicalen.

De strekkingen van behoud en hervorming hebben immers grondslagen gemeen, schreef hij, die ontbreken in het extremisme. Zij gaan beide uit van geleidelijke ontwikkeling, waarbij de een de erfelijkheid accentueert, de ander de verandering. Het is een waarneming, die het bekritiseerde samengaan van de oude ideologische tegenpolen VVD en PvdA ineens verklaart en als verbond tegen de radicale flanken logisch en geloofwaardig maakt. Zeker nu die flanken het parlementaire debat minachten.” ( ……………… )

New Deal Cartoon - 70 procent

huizinga klompen om de nek, tekst over deal

Reactie door jerry mager (21/10/13, 17:54)

Zou Johan Huizinga anno 2013 dezelfde temperamenten onderscheiden als hij in 1935 meende te ontwaren? Zou Huizinga nu nog een Nederlandse volksaard dúrven of kúnnen ontwaren?! Zou hij zich daaraan wagen? Ik betwijfel het zeer, zeker gezien Huizinga’s ervaringen met de “historische ervaring” zoals hij die beschreef. Daarentegen pokert Huizinga er in zijn “Homo Ludens” lustig op los. We houden toch maar liever het schuurtje bij het huisje, vind ik.

* * *

Link column Hans Goslingawww.trouw.nl/tr/nl/6869/Hans-Goslinga/article/detail/3529973/2013/10/20/Met-de-democratie-speel-je-geen-poker.dhtml
Hans Goslinga – http://nl.wikipedia.org/wiki/Hans_Goslinga

samsom-en-rutte-snijden-worst, tekst - good deal

door Jerry Mager
gepost op NELPUNTNL.NL, op 19/20 augustus 2013
uitgebreid en licht herzien op 21 augustus

“Libertarians display nothing but disdain for fundamental ideas. They disparage the very idea of a fundamental idea. Libertarianism wishes to espouse an end product: liberty – while remaining oblivious to its source: philosophy. It sees no logical, ordered structure of ideas, but only a haphazard smorgasbord of notions, and feels entitled to help itself to any one, at any time, in any sequence, as the mood strikes.”

Peter Schwartz (1989:317): Libertarianism: The Perversion of Liberty

De kop: “VVD-adviseur Livestro: ‘Rutte wordt niet gehinderd door principes’ “ in de Volkskrant van 17 augustus 2013 geeft veiligheidshalve duidelijk aan dat het om een citaat van meneer Livestro gaat. Bij lezen van het stukje waarboven deze kop staat, lijkt het op het eerste gezicht onwaarschijnlijk om te denken dat Joshua Livestro het artikel van Peter Schwartz (“Libertarianism: The Perversion of Liberty”) in gedachten had toen hij deze uitspraak deed, laat staan dat hij het met Schwartz eens zou zijn – indien Livestro al bekend was met betreffend artikel.
Als ik echter lees: “Flexibiliteit is volgens Livestro weliswaar nodig om het kabinet overeind te houden” en ik denk aan Sennetts betoog over hoe die flexibiliteit volgens hem in onze kapitalistische maatschappij het individuele karakter en de maatschappelijke moraal ondermijnt (“The Corrosion of Character”), dan zou Livestro wellicht kunnen worden aangewreven dat hij het onbewust met Schwartz en Sennett eens is en dat zijn kwalificatie van zijn VVD-roerganger wel degelijk betekent wat hij lijkt te betekenen: “Rutte wordt niet gehinderd door principes”. Precies dat maakt de man tot zo’n succesvolle stemmentrekker. We leven tenslotte in het postmoderne postpolitieke tijdperk, waarin der Mensch ohne Eigenschaften agio doet.

Jammer dat in het ingezonden stuk van PvdA vicepremier Lodewijk Asscher en de Engelse publicist David Goodhart in de Volkskrant en de Britse krant The Independent, niemand schijnt te hebben geroepen: Eigen volk eerst! of: Socialist Asscher wil grenzen dicht tegen Oost-Europeanen!
Was dat het geval geweest, dan zou de beweging (let wel: de PVV is een beweging en geen partij) van meneer Geert Wilders – als we de peilingen van Maurice Waf! tenminste mogen geloven – vast niet met 30 zetels uit de bus zijn gekomen. In ieder geval hadden we nog een smeuïge krantenkop gehad. Een PvdA’er die zoiets roept, zou de verloedering van het merk weer eens onomwonden aan de kaak stellen.

“The invasion and colonization of communitas, the site of the moral economy, by consumer market forces constitutes the most awesome of dangers threatening the present form of human togetherness. The principal targets of the assault by the market are humans as producers; in a fully conquered and colonized land, only human consumers would be issued residence permits.”

Zygmunt Bauman (2003:74): Liquid Love

Onthutsend is het wel, dat uitgerekend alweer een PvdA-politicus het project Europa lijkt te saboteren, juist nu eensgezindheid onder de eurolanden zo broodnodig is. VVD’er Rutte houdt zich met zijn oproep om meer luxe consumptiegoederen te kopen tenminste nog bij merksyntone kretologie, terwijl die zogenaamde bescherming van de Nederlandse werknemers van Asscher zo flinterdun dubbel-doorzichtig is dat het de aandoenlijkheid voorbij schiet en genant in de wind wappert. Kom er gewoon vierkant voor uit dat het project Europa uiterst ongelukkig en onverantwoord krakkemikkig in elkaar steekt en we daar de wrange vruchten bij karrenvrachten van plukken. Waarom we de wanhopige vlucht naar voren schijnen te moeten blijven kiezen, is aan de gewone burger die structureel voor de kosten opdraait, niet uit te leggen. Die burger voelt zich cynisch uitgebuit, ordinair kaalgeplukt en schaamteloos leeggezogen. Die burger ziet, ondervindt, merkt en ervaart namelijk dat zijn spaargelden verdampen en dat zijn pensioen wegsmelt. Hij ziet hoe de haarvaten van de samenleving verstopt raken door het aankoeken van steeds dikkere lagen managers. Die managers claimen dikke salarissen en het enige wat ze doen is de boel nog stroperiger, nog ingewikkelder en vooral nog duurder maken. Hun salarissen-met-bonus moeten tenslotte ergens van worden betaald. Het Nederlandse maatschappelijke middenveld is wat dit aangaat een Sodom en Gomorra aan het worden: de ene ladenlichtende fraudeur na de andere plugt zich er als een bloedzuiger in de staatsruif van de publieke middelen. Met zo’n positie belonen politieke kongsi’s ook hun clubgenoten; zij hebben de banen verkaveld en onderling verdeeld en distribueren de respectieve postjes, ten laste van de publieke middelen. In het Angelsaksisch heet dit cronyism.

Ergens op een plek die Brussel heet en op andere vergelijkbare virtuele plaatsen (loci, topoi) wordt er zoiets als een Verenigd Europa in elkaar gestoken, zeggen ze. Alweer door managers, voor wie het project Europa een grote snoepwinkel en lucratieve banencarrousel is. De burger krijgt toegetoeterd dat zij solidair moet zijn met vreemde mensen ver weg, terwijl zij dag in dag uit aan den lijve ondervindt dat het hier bij haar steeds meer ieder voor zich is. Luister maar naar Rutte & kompanen, kijk naar Asschers laatste move: West-Europa voor de West-Europeanen! Een paradoxale boodschap die, zoals Pavlov met honden bewees, schizofrenie veroorzaakt. Een verenigd Europa is bij dit alles zeker niet gebaat. Terwijl we dat meer dan ooit oooh zo nodig hebben, lijkt de politieke paljassen niets te dol om het project Europa te saboteren en te torpederen.

“(H)et is vooral Homerus geweest die de andere epische dichters heeft geleerd op de juiste wijze onwaarheden te beweren. Zijn kunst bestaat hierin dat hij gebruik maakt van de menselijke neiging om valse conclusies te trekken.”

Aristoteles (335? BC; 60a18): Poëtica

Asschers move maakt het eens te meer pijnlijk en duidelijk zichtbaar dat de huidige constructie van het project Europa op z’n zachtst gezegd aan alle kanten rammelt en in z’n voegen kraakt en knarst. Asscher stelt een deeloplossing voor die op zich niet onaannemelijk lijkt te klinken (wel onsympathiek, maar misschien zelfs niet onlogisch). In het geldende kader past Asschers idee echter helemaal niet en binnen dat vigerende kader detoneert zoiets als naïef, onbetrouwbaar en inconsistent. Moeten politici met zulke ideeën aan het roer staan van dit zwalkende, kompasloze en lekkende narrenschip, in deze woelige en verraderlijke wereldzeeën?
Hoe kun je het rijmen om duizelingwekkende sommen gelds te blijven overmaken naar landen als Griekenland – dus een transfereconomie in stand en aan de praat te houden – en tegelijkertijd de grenzen willen sluiten tegen werknemers uit nieuwe (aspirant-/semi-) eurolidstaten? De gedebiteerde smoes luidt dat Nederlandse werknemers uit de wind moeten worden gehouden, met name zzp’ers en laaggeschoolden – potentiële PvdA stemmers dus. Een cynische smoes, want diezelfde Nederlandse werknemers zien hun spaargelden verdampen (richting Griekse bankiers en andere gladde gluiperds?) en krijgen het onverbloemd voor hun kanes dat ze zich loyaal hun pensioengelden moeten laten ontfutselen in het belang van Europa dat immers ook hun belang zou zijn. Kortom, het recept luidt: permanent pompen en langzaam maar onherroepelijk samen verzuipen. Zo’n politieke poppenkasterij en fratsenfoezeliritis voedt en vergroot slechts het toch al substantiële ressentiment.

De gefrustreerde burger weet natuurlijk drommels goed dat ‘ie met meneer Wilders en zijn PVV ook geen stap verder komt, maar zo lang de gevestigde politieke merken die burger voor simpel, achterlijk en dom verslijten, zal die burger zich zo gedragen door zijn kont tegen de krib te gooien en Van Speijks dan-liever-de-lucht-in! als motto prefereren.
Door op een beweging als de PVV te stemmen, krijgt die burger op zijn minst nog de illusie dat zij – net als een astrante peuter van drie jaar oud – tòch ook een eigen willetje heeft en zich niet alles hoeft te laten gezeggen. De merken VVD en PvdA zouden volgens de peiling van meneer De Hond nu bij verkiezingen een verlies van 45 zetels voor de kiezen krijgen. De DOW Jones en Foetsie zijn er niets bij.

“Flexible specialization suits high technology; thanks to the computer, industrial machines are easy to reprogram and configure. The speed of modern communications has also favored flexible specialization, by making global market data instantly available to a company. ( ) ( )
The most strongly flavored ingredient in this new productive process is the willingness to let shifting demands of the outside world determine the inside structure of institutions. All these elements of responsiveness make for an acceptance of decisive, disruptive change.
( ) ( )
Time’s arrow is broken; it has no trajectory in a continually reengineered, routine-hating, short-term political economy. People feel the lack of sustained human relations and durable purposes.”

Richard Sennett (1998:52,98): The Corrosion of Character

Lectuur:

Aristoteles (384-322 BC) (2012/1986): Poëtica / Amsterdam: Athenaeum – Polak & Van Gennep / ISBN 978 90 253 0207 8 (vertaling: N. van der Ben en J.M. Bremer)

Grieks – Engelse uitgave: S.H. Butcher (1951): Aristotle’s Theory of Poetry and Fine Art / New York: Dover / ISBN 0-486-20042-6

Voor de teleologische drive en het richtingzekere momentum dat dit Europa-project zo node ontbeert, zie o.a. de Nicomacheasche ethiek

Zygmunt Bauman (2003): Liquid Love. On the Frailty of Human Bonds / Cambridge, Oxford, etc.: Polity Press – Blackwell / ISBN 0-7456-2489-8 (pbk)

Peter Schwartz’ stuk staat in Leonard Peikoff – editor (1989): The Voice of Reason. Essays in Objectivist Thought van Ayn Rand / New York, London etc.: Penguin – Meridian Books / ISBN 0-452-01046-2. Libertarianism: The Perversion of Liberty staat op p. 311-333.
Het gaat om een sterk verkorte versie van een artikel uit 1985, dat werd gepubliceerd in The Intellectual Activist.

Richard Sennett (1998): The Corrosion of Character. The Personal Consquences of Work in the New Capitalism / New York, London: W.W. Norton & Company / ISBN 0-393-31987-3 (pbk)

Richard Sennett (2003): Respect in a World of Inequality / New York, London: W.W. Norton & Company / ISBN 0-393-32537-7 (pbk)

Richard Sennett (2009/2008): The Craftsman / London, New York etc.: Penguin / ISBN 978-0-141-02209-3 (pbk)

# P.S. #

Zie Susan Watkins (editor of New Left Review) over het “project Europa” in de laatste London Review of Books No. 16 – 29 August 2013, pages 17-21

Citaat uit haar (review-)artikel Vanity and Venality (= ijdelheid/verwatenheid/hier ook: grootheidswaan en de vatbaarheid voor corruptie/omkoping/morele kwetsbaarheid):

“A single currency might have worked for the core group of closely aligned economies – France, Germany, the Benelux countries – envisaged in the Werner Plan. Instead, the architecture of the Eurozone, concocted in response to the fall of the Berlin Wall, became fatally entangled with the project of EU enlargement.
As it took shape from the mid-1990s, the single currency became available to any country that could claim to meet the minimal convergence criteria, in a spirit of geopolitical expansionism strongly backed by Washington and London. The result, as the vanity of the leading continental powers combined with the venality of the smaller ones, was a heterogeneous group of 17 economies, with divergent dynamics, tied to a uniform exchange rate and enjoying a shared credit rating.
Rather than helping them converge, the common currency exacerbated the underlying differences between them. Domestic manufacturing in the Mediterranean countries was squeezed by Chinese imports at the lower end – textiles, ceramics, leather goods – while German companies gained an increasing market share at the upper end: cars, chemicals, machinery. At the same time, the easy credit of the globalisation bubble created the illusion that Europe was equalising upwards, as southern consumption was fuelled by northern banks’ cross-border lending.”

(bijgevoegd op 22 aug. 2013)

Column Bram Bakker (22/07/13, 18:01) in de Volkskrant

# zie de Volkskrant voor volledige tekst

Weinig mensen buiten de geestelijke gezondheidszorg lijken op de hoogte van het voornemen om de GGZ voor minderjarigen over te hevelen naar de gemeenten. Er is vrijwel geen enkele zorgprofessional die dit plan een warm hart toedraagt, sterker nog: op alle mogelijke manieren is er vanuit de sector bezwaar gemaakt tegen dit voornemen. Maar dat een petitie hierover door nog geen 30.000 mensen is ondertekend geeft dan wel te denken. Hoeveel ouders van minderjarigen zijn er in Nederland? Hebben die enig besef van de consequenties van dit voornemen?

(Bram Bakker is psychiater en columnist voor Volkskrant.nl)

reacties

Jerry Mager (23/07/13)

“Weinig mensen buiten de geestelijke gezondheidszorg lijken op de hoogte van het voornemen om de GGZ voor minderjarigen over te hevelen naar de gemeenten”: deze cultuur van gluiperig en stiekem de burger slinks voor voldongen feiten stellen, is op zich pathologisch èn pathogeen.

Jerry Mager (23/07/13)

“de verwachting dat er kosten mee bespaard worden, zal ook een illusie blijken.” Natuurlijk, want de kosten op langere termijn zullen stijgen. Dat zijn externalities, dus onzichtbaar. Niemand die dat dan nog relateert aan deze politieke move. Het belang van de gemeentepolitici – meer ‘werk’ en belangrijkere status, waardoor hogere wedden – prevaleert altijd, ongeacht bij welk onderwerp. De verhaaltjes eromheen, de bestuurlijke narratologie, worden op industriële schaal gefabriekt en verkocht.

‘ De moraal van het schuldverhaal’
door Marc De Vos, directeur van de denktank Itinera en docent aan de Universiteit Gent in De Tijd – België, 30 april 2013

# ingekort, zie De Tijd voor volledige tekst #
Het is bonje onder economen, nu een bekende studie het verband tussen hoge schuld en lage groei heeft overschat. Laten we de groeicalculus even inruilen voor de vraag of meer schuld moreel goed of slecht is.

Wie schulden maakt, besteelt de toekomst: toekomstige welvaart moet de schulden van het verleden afbetalen. Onze grootste schuldfactuur is die van de vergrijzing. De pensioenen en de gezondheidszorg die de babyboomers zichzelf hebben beloofd, hebben ze niet zelf gefinancierd. De volgende generatie zal de rekening moeten oprapen. ( ) Elke euro die gaat naar schuldaflossing kan niet gaan naar lokale investeringen in infrastructuur, onderwijs of sociaal beleid, noch naar lastenverlaging die de burgers meer vrijheid geeft.( ) Overheidsschuld is een georganiseerde regressieve herverdeling van de welvaart van de toekomst naar de rijken van vandaag. ( ) Excessieve schuld was ook hét fundament onder de vastgoedbubbels en het casino op de financiële markten, die ons uiteindelijk in de crisis hebben gestort. De basis van onze schuldencrisis zijn schulden. Nog meer schuld zal de crisis dus niet oplossen. Daarmee is niet gezegd dat de manier en het tempo van schuldaflossing niet moeten worden bewaakt, noch dat het hoe en waar van besparen of belasten geen belangrijke beleidskeuzes vergen. Daarmee is evenmin gezegd dat geen ruimte nodig is voor investeringen, zelfs met schuld, die gericht zijn op toekomstig economisch potentieel voor de jongeren. Wel is daarmee gezegd dat er geen duurzaam alternatief is voor volgehouden budgettaire discipline.

Jerry Mager op woensdag 01 mei 2013

1/3 Over ‘Schuld’ (Nota bene: de verschillende betekenissen van het woord!) wordt gedacht en gesproken in een moralistisch register en vanuit impliciete ideologische kaders die wij ons nauwelijks bewust zijn. Daarom blijven wij, burgers, eindeloos ronddraaien in de verhalen die de deskundologen – politiekers, bankiers en andere geleerden – ons dag na dag voorschotelen. De economisch antropoloog David Graebner heeft een boek geschreven die ons alternatieve denk- en ziens-wijzen t.a.v. schuld aanreikt: ‘Debt: The First 5000 Years’. Robert Kuttner bespreekt het in de New York Review of Books van 9 mei: ‘The Debt we Shouldn’t Pay’ en de review staat integraal op de site. Kuttner: “At the heart of the argument about how to revive a depressed economy is the question of debt. When political leaders and economists debate the subject, they refer mostly to public debt. …. there’s something missing.

2/3 Public debt was not implicated in the collapse of 2008, nor is it retarding the recovery today. Enlarged government deficits were the consequence of the financial crash, not the cause …. It was private speculative debts—exotic mortgage bonds financed by short-term borrowing at very high costs—that produced the crisis of 2008. The burden of private debts continues to hobble the economy’s potential.” Greabners boek belicht 3 centrale thema’s, aldus Kuttner: 1) de grote morele verwarring – “profound moral confusion” – in onze discusies over schuld; 2) de eeuwigdurende worsteling over het vraagstuk rond schuldkwijtschelding en wie zo’n kwijtschelding toekomen / verdienen; 3) de functie en rol van schuld als politiek instrument in het kader van sociale controle en klasse-indeling van onze maatschappij. Kuttner refeert aan Hoofdstuk 11 van de Amerikaanse Bankruptcy code, die het bedrijven mogelijk maakt schulden af te schrijven en met een schone lei te beginnen.

3/3 Waarom bestaat zo’n mogelijkheid niet voor failliete landen? Kuttner besluit met een weinig hoopgevende tekst met betrekking tot de strikte bezuinigingspolitiek die de Eurocraten momenteel voorstaan en toepassen : ‘The sheer political power of creditors and the momentum of the austerity campaign suggest that more damage to the economy may be done before any large change takes place.’ Positief vind ik het inzicht dat kern van de conservatieve economen als misleidend aan de kaak stelt, namelijk dat het kernidee van de conservatieve economen niet klopt: ‘These findings defy a core precept of conservative economics, the premise that economic growth requires financial investors to be richly rewarded’. Natuurlijk denken degenen die dat vele geld toegeschoven krijgen hier anders over. Zie op deze site: Pierre Huylenbroeck: ‘Amerikaanse CEO verdient 204 keer meer dan werknemer’. Zulke bizarre wedden worden nergens door gerechtvaardigd en zijn louter gebaseerd op een nefaste ideologie.

Keuze voor verleden of voor toekomst?
door:
Jean-Luc Dehaene in De Standaard van zaterdag 09 februari 2013

De Europese lidstaten weigeren de nodige middelen vrij te maken voor een toekomstgericht Europees beleid, zegt Jean-Luc Dehaene . Ze halen zo de Europese doelstellingen onderuit die ze zelf hebben vooropgesteld. Een geval van verregaande politieke schizofrenie?

* * *

Met veel ambitie keurde de Europese Raad in 2010 het plan ‘Europa 2020′ van de Europese Commissie goed om door onderzoek, innovatie en infrastructuurwerken de groei in de EU te stimuleren. Twee jaar later werd het ‘Pact voor Groei en Tewerkstelling’ goedgekeurd. Beide plannen willen door een gezamenlijke Europese aanpak een meerwaarde bieden ten opzichte van 27 nationale plannen.
Diezelfde Europese Raad geeft echter niet thuis als daarvoor middelen moeten worden vrijgemaakt. Gisteren werkte de Raad aan een begroting voor de komende zeven jaar (2014-2020). Het plafond van 960 miljard ligt meer dan 80 miljard lager dan wat de Commissie had voorgesteld en is een terugval op het uitgavenniveau van 2007.
Als argument voor de verlaging van de EU-uitgaven wordt verwezen naar de besparingen die de lidstaten moeten doorvoeren. Dat argument lijkt steek te houden, ware het niet dat de uitgaven van de Unie de laatste jaren al veel minder snel groeiden dan de nationale uitgaven. Ook heeft geen enkele lidstaat zijn uitgavenniveau verlaagd, terwijl het net dat is wat de Europese Raad van de EU vraagt, en dan nog wel voor zeven jaar.
Om alle landen over de brug te krijgen, wordt bovendien weinig of niet geraakt aan de fondsen voor landbouw en hulpbehoevende regio’s, die samen meer dan 70 procent van de Europese uitgaven vertegenwoordigen. Vergeleken met het voorstel van de Commissie wordt vooral gesnoeid in het budget voor research, innovatie en investeringen en het geld bestemd voor de nieuwe bevoegdheden (zoals gemeenschappelijk buitenlands beleid). Er wordt dus gekozen voor een aanpak die eerder op het verleden dan op de toekomst gericht is.

Eigen Europese middelen

De neerwaartse druk op de Europese uitgaven vanuit de lidstaten vindt zijn oorsprong in de financieringswijze van de EU-begroting. Die gebeurt grotendeels vanuit de nationale begrotingen. waar ze geboekt worden als uitgaven. Als de nationale begrotingen onder druk staan, is een lagere bijdrage aan de EU een besparing.
Het is ooit anders geweest. Tot midden de jaren tachtig werd de Unie gefinancierd door eigen middelen, voornamelijk via de douanerechten die rechtstreeks aan de EU toekwamen. Omdat de douanetarieven verlaagden, verminderde de opbrengst snel. Er moest dus uitgekeken worden naar andere inkomsten. In 1988 werd beslist de douanerechten aan te vullen met bijdragen uit de nationale begrotingen. Ondertussen zijn die bijdragen uitgegroeid tot de belangrijkste inkomstenbron van de EU (68 procent), en dit volledig in tegenstelling tot het Europese Verdrag, dat voorschrijft dat de Europese begroting moet worden gefinancierd met eigen inkomsten.
Vooral de grote lidstaten gijzelen de EU met een financiering vanuit de nationale begrotingen. Door de uitgavenplafonds te verlagen, versmachten ze Europa financieel.
Slechts één remedie kan heil brengen: de EU moet opnieuw haar eigen inkomsten hebben, bijvoorbeeld afkomstig uit een financiële transactietaks of milieuheffingen. Met eigen inkomsten wordt ook de eigen financiële verantwoordelijkheid van de EU benadrukt. Het voordeel zit hem niet zozeer in grotere uitgaven, maar wel in een gegarandeerde financiering, los van de nationale begrotingen. Ook de nationale begrotingen zullen er bij winnen omdat ze hun EU-bijdragen grotendeels zullen kunnen schrappen. Het is een win-winsituatie.

Grotere flexibiliteit

Het Europees Parlement heeft in het debat over de meerjarenbegroting altijd een consequente houding aangenomen:

1) Het uitgavenplafond moet voldoende hoog zijn om de doelstellingen van Europa 2020 te kunnen financieren.

2) De betalingen moeten de vastleggingen volgen. Het Verdrag laat geen Europese deficit toe.

3) Het is onzinnig een plafond vast te leggen voor zeven jaar; een dwingende halftijdse herziening moet worden voorzien.

4) Er moet een grotere flexibiliteit worden ingebouwd. Het moet mogelijk worden om verschuivingen door te voeren tussen rubrieken binnen de begroting als er overschotten zijn. Binnen de Raad moet dit bij meerderheid worden beslist.

5) Het Europees Parlement en de Raad moeten zich politiek engageren om binnen een af te spreken tijdsbestek de EU-begroting opnieuw met eigen middelen te financieren.

Beter geen dan een slecht akkoord

De besluiten van de Europese Raad zijn hopelijk maar een basis voor onderhandeling. Er is immers maar een akkoord als ook het Europees Parlement zijn goedkeuring geeft. Zoals de zaken er nu voorstaan, heeft de Raad onvoldoende rekening gehouden met de voorwaarden van het Parlement. Hopelijk heeft de Raad voldoende onderhandelingsmarge overgehouden, zo niet wordt een akkoord moeilijk, om niet te zeggen onmogelijk.
Het Europees Parlement zal niet toelaten dat de EU financieel versmacht wordt. Temeer omdat het huidige Parlement zo het nieuw verkozen Parlement en de nieuw benoemde Commissie in 2014 voor schut zou zetten. Zonder aanpassingen zou voor het Europees Parlement daarom de beste optie kunnen zijn om een paar jaar te werken met jaarlijkse begrotingen, uitgaande van het uitgavenpeil van 2013. Zo krijgen het nieuwe Europees Parlement en de nieuwe Commissie de kans een beter plan op te stellen in een hopelijk betere economische context.

= = = =

Wie is Jean-Luc Dehaene? Europarlementslid, ondervoorzitter van de begrotingscommissie

Wat beweert Dehaene? De besluiten van de Raad dreigen de EU financieel te versmachten, en dat wil het Europees Parlement niet toestaan.

REACTIES

Op 09 februari 2013 omstreeks 09:40, zei Martine De Smet:

Er gaat teveel geld en macht naar de Europese elite. Er zullen wel degelijke parlementariërs zijn, maar ik was toch verbouwereerd dat iemand stelde in een debat dat Europarlementsleden veel geld moéten krijgen omdat ze heel competent zijn, meertalig en anders naar de privé trekken waar ze nog meer verdienen. Terwijl iedereen weet dat een rode pluche zetel voorbehouden wordt aan eigen familie, kapitaalkrachtigen en politieke netwerkers’. In theorie is het een verenigd Europa een prachtig idee, maar zoals het nu loopt is de menselijke en economische tol te hoog door de zware inschattingsfouten ( Euro, Griekenland, open grenzen, teveel lidstaten op te korte tijd toegelaten…) die er gemaakt zijn van in het begin en de te grote machtswellust aan de top.

3 reacties

Op 09 februari 2013, zei Christian F. in reactie op Martine:

De verloning van (euro)parlementairen lijkt mij niet te hoog, wil men de interesse bij competente mensen blijven opwekken. Wat wel niet kan is dat deze niet belast worden als deze van bestuurders bijvoorbeeld, maar tegen een lager tarief. Ook de pensioenvoorzieningen kunnen niet, die zijn veel te hoog. Het resultaat is een complete verdwazing van ghet werkelijke leven en de moordende fiscale druk in Europa.

Op 09 februari 2013, zei Emi D. in reactie op Martine:

men verzwijgt in alle talen dat er daar een tijdje geleden een groot aantal EU ambtenaren met pensioen kon op 5O jaar en mmmminderdaad tegen een niet te versmaden maandelijkse pensioenverloning.

Op 09 februari 2013, reageert zei Paul Verbruggen op Martine:

U hebt héél slecht geluisterd. Het ging niet over Europarlementsleden, maar over Europese ambtenaren. Die zitten niet in ‘rode pluche’. En die worden idd betaald omwille van de competentie en om te vermijden dat ze enkel in de privé zouden gaan werken. De selectieprocedures zijn duidelijk en openbaar. U kan al die informatie met een paar muisklikken terugvinden ipv te fantaseren over ‘eigen familie, kapitaalkrachtigen en politieke netwerkers. Als u kritiek wil spuien, doe dat dan over de realiteit, niet over uw eigen verzinsels.

Op 09 februari 2013 antwoordt Martine De Smet > Paul V.:

U zal gelijk hebben,ik heb maar een flard v h debat gezien,ik dacht dat het over parlementsleden ging.Maar hoe je het draait en keert,zowel Europarl. als Europ. ambt. worden te rijkelijk betaald in verhouding met de gewone bevolking vooral d d belastingvrijstellingen en andere materiële zaken. En je hebt gelijk, ook de hogere kaders in de privé en de banken met hun gouden parachutes en bonussen vind ik erover in verhouding met inkomens van bvb hulpverleners of winkelbediendes om maar iets te noemen. De selectieprocedures zullen wel duidelijk en openbaar zijn voor Europese ambtenaren en de kans op een correctere in dienstneming zal ook groter zijn, maar toch met een politieke verstrengeling vanaf een bepaald niveau want die postjes zijn veel te gegeerd. Je ziet alleen al op gemeentelijk vlak hoe er gelobbyd wordt voor bep functies, dat hoort voor een stuk bij de politiek. En misschien bent u als heel competente persoon op een correcte wijze zonder ‘lange arm’ aangeworven, dat kan he!

Op 09 februari 2013 reageert  Jerry Mager op Martine De Smet e.a.:

@ @ @ Martine, Christian en Emi, u verwoordt opnieuw en voor de zoveelste keer wat vele ‘Europeanen’onder wie ondergetekende veel aanstoot geeft: het elitaire gedrag van het euro-establishment – geen elite, want dat zou het neusje van de zalm zijn, maar establishment – alsof zij boven iedereen en alles verheven zouden zijn en wij zonder hen reddeloos verloren waren. Wat de bezoldigingen betreft, zien we het bizarre fenomeen dat lieden, omdát ze op kunstmatig dure posten zitten, het aureool krijgen van onbetaalbaar buitengemeen excellent te zijn. Daarom moeten ze nóg meer geld krijgen, want anders worden ze weggekocht door ‘de Markt’. Degenen die belang hebben bij deze vicieuze inflatoire spiraal omhoog, bedrijven vooral management by talking around (het borrel-, cocktail- en party-circuit). Natuurlijk bevestigen de uitzonderingen ook hier de regel en zijn er witte raven te vinden, maar het gros wordt grof óverbetaald en grotelijks óver-gewaardeerd. Het kan ze geen sikkepit schelen.

Op 09 februari 2013, zei Gilbert Haelewyn:

Dehaene zal ook altijd Dehaene blijven,meester in het uitvinden van nieuwe belastingen.Men moet wel erg naïef zijn om te geloven dat wanneer er directe Europese belastingen zouden komen,de nationale zullen zakken.Om het wat te verzachten doen de meesters oplichters,hijzelf en Verhofstad,er een mooi lintje rond: ‘bankbelasting’.Mr. Dehaene,wil je Europa redden,maak het wat minder geldverslindend.Wij hebben genoeg van in slaapvallende parlementsleden,een parlement waar jezelf uitblinkt in afwezigheid ondanks je mooie vergoeding.

Op 09 februari 2013, zei Jerry Mager:

Het betoog van meneer Dehaene bevestigt waarvoor bij vele Europeanen schrik bestaat: “Europa” (d.w.z. het domein van de eurocraten) als een staat, los van de constituerende staten. Volgens JLD functioneert de EU (dat zijn wij met ons allen toch?) momenteel in strijd met het Europese Verdrag, omdat het door de lidstaten gefinancierd wordt. Juist in deze tijd zou ik zeggen: herzie het Europese Verdrag, i.p.v. koste wat kost en tegen ons aller wens tóch drammerig ‘eigen’ inkomsten te willen genereren, door bijv. milieutaks en transactietaks aan de EU als melkkoe te geven. Hoe je het wendt of keert, direct of indirect, ook ingrepen via transacties en milieuheffingen hebben hun weerslag op de respectieve nationale inkomsten, alleen ligt het initiatief dan bij die bizarre entiteit die ‘Europa’ heet en een aggregaat van ongrijpbare eurocraten is. Blijf niet voortdenderen los van ons, maar bezie hoe je onze weerstand kunt ombuigen naar enthousiasme. Want wie is nou principieel tégen Europa?

door Jerry Mager
(15 juni 2012)

“Het probleem van de Nederlandse politiek is dat regeerbaarheid niet haar eerste bekommernis is. Voor politiek-bestuurlijke vernieuwing, zo blijkt, staan partijen alleen open voor zover ze op een of andere manier belang erbij hebben.”
Wim Couwenberg (2012) in: Nieuw kiesstelsel is nodig tegen de politieke implosie

“I am not a mere customer of my government, thank you … I expect something more than arm’s length trading and something less than the encouragement to consume …”
Henry Mintzberg (1996) in: Managing Government, Governing Management

“Liberalism has opposed privilege in policy formulation only to foster it quite systematically in the implementation of policy.”
Theodore Lowi (1969) in: The End of Liberalism

“Economic liberalism misread the history of the Industrial Revolution because it insisted on judging social events from te economic viewpoint.
Nowhere has liberal philosophy failed so conspicuously as in its understanding of the problem of change. Fired by an emotional faith in spontaneity, the common-sense attitude toward change was discarded in favor of a mystical readiness to accept the social consequences of economic improvement, whatever they might be.”
Karl Polanyi (2001/1944) in: The Great Transformation. The Political and Economic Origins of Our Time”

De gunstige uitkomsten die de SP tijdens de opmaat naar de verkiezingen in september in de peilingen steevast scoort, baren de gevestigde partijen zorgen. Hoewel ieder talking head de geijkte kwalificaties voor politieke barometers en peilingen ten beste geeft, zit men daar in Den Haag vermoedelijk meer en vaker op hete kolen dan de respectieve partijvertegenwoordigers willen doen voorkomen.
Vooral de establishment “bestuurderspartijen” die er volgens diezelfde peilingen dramatisch slecht afkomen, zoals de PvdA en het CDA, lijkt er veel aan gelegen de huidige voorspellingen van de peilingbureaus tenminste in september te logenstraffen. In de strijd naar de kiezersgunst trekt men van alles uit de kast om de eigen club zo voordelig mogelijk over het voetlicht te brengen, daarbij de concurrenten in de schaduw stellend.
Indien je het handig aanpakt, kun je dat in het zonnetje zetten van je eigen club ook bewerkstelligen door de concurrentie naar de afgrond te prijzen: letterlijk afprijzen dus.
Deze aanpak lijkt oud PvdA-minister Wouter Bos te hanteren in zijn column ‘Hoe flikken ze dat toch bij de SP?’ in de Volkskrant van donderdag 14 juni 2012. Tegelijk neemt hij de gelegenheid te baat om ietwat verongelijkt zijn eigen partij enkele vegen uit de pan te geven – hadden jullie mij destijds maar ruimhartig en liefst onvoorwaardelijk gesteund, hoor je Bos bijna zeggen. Het mes snijdt hier dus tenminste aan twee kanten: leek de PvdA maar meer op de SP, of toch liever niet?

” ‘Hidden antisocials’ provide material for a type of leadership which is sociologically immature. Moreover this element in a society greatly strengthens the danger that derives from its frank antisocial elements, especially since ordinary people easily let those with an urge to lead into key positions. Once in such positions, these immature leaders immediately gather to themselves the obvious antisocials, who welcome them (the immature anti-individual leaders) as their natural masters.”
Donald Winnicott (2006) in: The Family and Individual Development

Bos zet zijn afkammen van de SP in met een preteritio, dat wil zeggen dat hij beweert dat hij het eigenlijk niet over iets wil hebben terwijl hij dat juist wel doet. Bos sleept “het maoïstische verleden van de SP en de daarbij horende kadaverdiscipline” erbij om de eensgezindheid van de SP-politici in hun communicatie met de media te verklaren en noemt dat meteen flauw van zichzelf. Hadden we dat bij de PvdA ook maar, die kadaverdiscipline, hoor je Bos bijna verzuchten. Jammer genoeg gaat het er bij de PvdA veel democratischer aan toe dan bij de SP en die lovenswaardige instelling resulteert in gedrag dat partijleiders nachtmerries bezorgt, namelijk: ” dat verschillende vertegenwoordigers van de partij over één en dezelfde kwestie met verschillende , in de pers komen op een moment dat je dit slecht uitkomt.” Dit zegt meer over beperkte leiderschapskwaliteiten van de partijleider dan over tegendraadse partijgenoten.
Zo laat die eensgezindheid bij de SP zich natuurlijk net zo goed verklaren uit een gedeeld gedachtengoed, waarbij het algemene, publieke, belang voorop staat. Kennelijk is dat vandaag de dag niet langer bon ton in de Nederlandse politiek en opereren succesvolle moderne volksvertegenwoordigers als individualistische politieke ondernemertjes, die hun carrière voorop stellen en hun politieke loopbaan slechts beschouwen als een stap op de ladder van hun carrière? Bovendien schuift zo’n job als politiek bestuurder en volksvertegenwoordiger ook nog eens erg royaal en met de secundaire arbeidsvoorwaarden van het volksvertegenwoordigerschap zou menig echte ondernemer, buiten de Haagse kaasstolp, zich verlekkerd de vingers aflikken.

“interest-group liberalism”
Met name de establishmentpartijen met een lange regeertraditie hebben inmiddels een baaierd aan functies en banen geïnstitutionaliseerd die voor incrowd-partijleden zijn gereserveerd; vandaar de aanhalingstekens om “bestuurderspartij.” Wijlen PvdA’er Bart Tromp noemde zijn partij weleens een uitzendbureau voor Kamerleden, een banenmachine. Ze krijgen uiteindelijk allemaal een gematste baan en om zo veel mogelijk apparatsjiks aan een profijtelijke plek en riante beurt aan de Staatsruif te helpen, worden de fracties regelmatig ververst. Menig “politicus” baat het systeem slechts ten eigen voordele uit en bedrijft in het gunstigste geval misschien wat Theodore Lowi zo mooi als interest-group liberalism omschrijft.
Deze ontwikkeling heeft zich in Nederland alleen maar verbreed en is nu dieper dan ooit geworteld in ons maatschappelijk bestel. Het zogeheten “maatschappelijk middenveld” is het Luilekkerland voor politici en de uitgebreide politieke clientèle wanneer het om parkeerplekken aan de Staatsruif gaat.

Een illustratief voorbeeld van de koehandel in politieke benoemingen is de recente casus van VVD’er Charlie Aptroot, die luidkeels pleitte voor het ont-privatiseren van de natuurlijke monopolist de NS. Terecht dat Aptroot deze bizarre figuur aan de kaak stelde, maar ging het hem werkelijk om de NS? Misschien kunnen we in gewone mensentaal stellen dat de heer Aptroot hogerop wilde via zijn partij, maar blijkbaar kreeg hij zijn zin niet, of volgens hem niet snel genoeg, en dus schopt hij een rel rond het thema privatisering – de VVD beijverde zich in de jaren negentig voor het “privatiseren” van de natuurlijke monopolist NS. Aptroots tactiek werkt probaat, want prompt krijgt hij het burgemeesterschap van Zoetermeer toegeschoven (hoeveel gaat Aptroot er met deze nieuwe baan op vooruit?) en over de onzinnige situatie bij de NS hoor je niemand niet meer. Die onzalige constructie blijft vooralsnog gewoon doorhobbelen. Vermoedelijk zijn er te veel hoogbetaalde “managementfuncties” mee gemoeid en zou bij ont-privatisering een herverdeling van baantjes aan de orde zijn. Het VVD-management heeft kennelijk zijn les geleerd met ex-partijgenoot Wilders, die voor zichzelf begon nadat hij vermoedelijk niet snel genoeg naar zijn zin omhoog kwam op de apenrots van de VVD. Dus Aptroot werd rap bediend. Hem hoor je voorlopig niet meer.

De nogal hermetische partijcultuur bij de SP kent zijn nadelen, zoals Bos terecht opmerkt, maar een groot voordeel van zo’n relatieve beslotenheid is dat je er politieke profiteurs, baantjesjagers, avonturiers en uitvreters redelijk effectief mee weert. Onder fraai klinkende etiketten als kruisbestuiving, externe ervaring en job rotation worden maar al te vaak nijver-netwerkende- belangenverstrengelaars en paard-van-Troje-lobbyisten binnengeloodst, die hun politieke posities profijtelijk uitbaten ten eigen faveure. Kijk maar eens naar de lobbyisten in dienst van de bouwondernemers en de tabaksbonzen.

De zogenaamde democratische diversiteit waarover Bos quasi-toegeeflijk het hoofd schudt, zou weleens uit heel andere motieven kunnen voortspruiten dan de officiële lezing zo graag wil doen geloven: louter gaan-voor-het-beste in dienst van het algemeen belang naar deugdelijke democratische traditie. Zo zou je het gedrag van al die PvdA’ ers net zo goed kunnen interpreteren: waken over je eigen belangetjes en zorgen dat er geen beleid op stapel wordt gezet dat je eigen belangen, of dat van je patrons, doorkruist en frustreert.
De gang van zaken bij de SP noemt Bos “uniek” en dat pleit intussen dus allerminst vanzelfsprekend voor de gang van zaken bij al die andere partijen. De PVV valt alsnog buiten dit kader, want de politieke entrepreneur Wilders, een VVD-renegaat en de oud-mentor van premier Rutte, heeft een nieuw politiek businessmodel in de kiezersmarkt gepositioneerd: de ledenloze partij; volgens Wim Couwenberg “een symptoom van een politiek bestel in ontbinding.”

de “grote Ommezwaai” bij de SP
Hetgeen Wouter Bos en vermoedelijk ook menige andere concurrerende politieker het meeste zorgen baart, is wat Bos als de grote ommezwaai, de koerswijziging, van de SP betitelt: “het accepteren van beleid waar ze jarenlang tegen geprotesteerd had.” Deze veranderde opstelling van de SP zoals door Bos gepresenteerd zou al die andere partijen die het betreffende beleid bekostoven en uitvoeren als muziek in de oren moeten klinken, hoewel “accepteren” vermoedelijk te zwaar aangezet is. Tenzij de SP werkelijk de huik naar wind zou hangen natuurlijk, en zich naïef het moeras in zou laten trekken van medeplichtigheid aan de verdergaande verloedering van Nederland en versjtering van Europa, door: “niet langer weg te lopen voor verantwoordelijkheid,” door ook “haar nek uit te steken” en door eveneens “vuile handen te durven maken” en in het Landsbelang ” over de eigenschaduw heen te springen” – zoals PvdA-voorman Job Cohen jammerlijk deed: keer op keer als een gedresseerde poedel door de PVV-CDA-VVD-hoepel springen. Alles, om maar dicht bij “de macht” te blijven – een macht die steevast eerder onmacht blijkt.

medeplichtig aan baggerbeleid
Vanuit het Landsbelang is kwalitatief hoogstaand en deugdelijk effectief oppositie voeren tegen de verloedering van het huidige politieke bestel en maatschappelijke klimaat waarschijnlijk verre te verkiezen boven zogenaamd mee-regeren onder de reclameslogan van ” je verantwoordelijkheid nemen,” en en meer van dit soort valse kreten, waarmee je je de facto medeplichtig maakt aan bizar baggerbeleid dat Nederland slechts schaadt.
Het trieste voorbeeld van zulk treurig opportunistisch handelen leverde het CDA door met de VVD en met gedoogsteun van Wilders’ PVV een onmogelijke regering te vormen. Voor respectievelijke individuele politici stond hun carrière (“de eerste liberale premier sinds lang” en “het pensioengat” en “de opgebouwde periodieken met het oog op wachtgeld en pensioen” en “andere belangen”) waarschijnlijk voorop bij het doordrukken van deze voor ons land rampzalige figuur.

stuivertje wisselen bij stereotyperingen
Waarmee het politieke establishment vermoedelijk nog de meeste moeite heeft, is dat de door haar steevast als “dogmatisch en star” weggezette SP nu het Haagse spel mee lijkt te spelen.
Tot op zekere hoogte, mogen we hopen. Glashard liegen of 180 graden draaien, zoals menig zittend bewindspersoon tegenwoordig om de haverklap doet, is het andere uiterste, maar behendig meebewegen met en soepel inspelen op stereotypen die anderen er schijnbaar van je op nahouden, kan politiek profijtelijk uitpakken. Zo lang je zelf maar helder voor ogen hebt en houdt wat je doelstellingen zijn en wat je nastreeft.

re-framing
Wat de SP tot mijn verwondering stelselmatig heeft nagelaten en verzuimd, is het reframen van die stigmatiserende etiketten die haar door het politieke establishment werden en worden opgedrukt. Dogmatisch en star behoren vermoedelijk tot de meest gebruikte. Vooral verwonderlijk dat de SP zich dit laat aanleunen, omdat het betrekkelijk eenvoudig is om diezelfde etiketten – vaak zelfs met meer recht – op die partijen van toepassing te achten die bijvoorbeeld zo STAR vasthouden aan verworven rechten als de hypotheekrenteaftrek en die inmiddels tegen beter weten in DOGMATISCH alles blijven privatiseren wat los en vast zit. En dan het gewichtige schermen met de term BESTUURDERSPARTIJ, als verwijzend naar een partij met een lange en rijke bestuurservaring. Ik vrees dat vandaag de dag menige Nederlander de term “bestuurderspartij” toch helaas vooral leest als: plucheklevende coterietjes van zakkenvullers en kongsi’s van baantjesjagers.
In zijn column dicht Wouter Bos de SP in ieder geval een ruime bestuurlijke ervaring toe. Of ook de SP straks eventueel tot de, in de ogen van menige burger, soort van “plucheklevende politieke zakkenvullers en baantjesjagers” zal gaan behoren, is wellicht nog de meest intrigerende vraag.

legenda:

Bos, Wouter: Hoe flikken ze dat toch bij de SP? column in Volkskrant, 14 juni 2012

Couwenberg, Wim: Nieuw kiesstelsel is nodig tegen de politieke implosie // zie ook http://archief.nrc.nl/index.php/2012/Mei/22/Overig/nhnl01014/Nieuw+kiesstelsel++is+nodig+tegen+de+politieke+implosie/identify=Y (in NRC, 22 mei 2012)

Couwenberg, S.W. : Het discriminatieverbod geldt altijd, behalve bij politieke partijen.

Goffman, Irving (1974) : Frame analysis: An essay on the organization of experience. – London: Harper and Row.

Lowi, Theodore (1969): The End of Liberalism – New York; Norton

Mintzberg, Henry (1996): Managing Government, Governing Management – Harvard Business Review 20 (May/June): 75 – 83

Polanyi, Karl (2001/1944): The Great Transformation. The Political and Economic Origins of Our Time” – Boston,Mass.: Beacon Press // foreword by Joseph E. Stiglitz

suggesties:

Barzelay, Michael (2000): The New Public Management – Berkeley: TheUniv. of California Press

Kettl, Donald (2000): The Global Management Revolution –Washington,D.C.: Brookings Institution

Kettl, Donald: The Future of Public Adminstration – op internet onder http://www2.h-net.msu.edu/~pubadmin/tfreport/kettl.pdf

Osborne, David and Ted Gaebler (1992): Reinventing Government – Reading, Mass.: Allison Wesley

Winnicott, D.W. (2006/1965): The Family and Individual Development – New York etc.: Routledge, isbn13: 978 – 0 – 415 – 40277 – 4

* REAGEREN / COMMENTS naar: nel_reacties@yahoo.com *