You are currently browsing the tag archive for the ‘Euro’ tag.

Deze posting werd op 31 juli 2015 gepost op NELPUNTNL.NL

 

“With the entry of Central and Eastern European member states, the economic, institutional, cultural, and linguistic hetrogeneity of the nations comprising the Union will increase again. By the same token, pospects of a European collective identity, and of Europe-wide political discourses that could legitimize majority decisions and political salient issues, will recede even further into a dimly perceived future.
The implication is that, for the time being and for all currently practical purposes, the European polity will lack the quality of government by the people, and that all discourses that attempt to draw on input-oriented legitimizing arguments can only exacerbate the perception of an irremediable European democratic deficit.”
Fritz Scharpf (1999:187-188): Governing in Europe: Effective and Democratic?

 

Zohra kijkt ernstig: “Dineke en ik hebben dat paper van Schäuble en Lamers (S&L) uit 1994, naar aanleiding van Mathieu Segers in de Groene Amsterdammer Mathieu Segers, gelezen met het woordenboek Duits erbij. We kunnen niet anders dan het eens zijn met de strekking, dat te veel lidstaten van en in de EU praktisch onhaalbaar is, hoewel het intussen politiek geforceerd werd en wordt. Daarom zitten we nu met de scherven en de narigheid en zullen we hoogstwaarschijnlijk nog verder worden afgeknepen, omdat degenen die aan de knoppen zitten vóór uitbreiding ten koste van alles lijken te zijn. schaeuble en de puiruimster

Nominaal, in de politieke reclamefolders en de propaganda-prietpaat is de EU een machtige eenheid met een ijzersterke munt, maar in werkelijkheid is het hooguit een reus op lemen platvoeten. De eenheidsmunt euro is daar het levende bewijs en tevens de oorzaak van. De affaire Griekenland brengt de onderhuids etterende steenpuist alleen maar tot uitbarsting. Vervolgens wordt de zweer toegedekt onder lagen propaganda, maar ettert het onderhuids gewoon verder, tot de volgende ramp. Dat toedekken en etteren kan lang doorgaan, als je er maar veel geld tegenaan blijft gooien. Dus moeten onder andere onze lonen omlaag en worden onze pensioenen gekort, want de centen moeten ergens vandaan komen.

We hebben behalve het paper van S&L ook dat NRC-interview met Fritz Scharpf uit december 2002 nogeens gelezen. Wat blijkt: S&L en Scharpf zeggen precies hetzelfde: zorg eerst dat je de boel thuis, in eigen land, op orde hebt, voordat je begint met uitbreiding.
Ik citeer uit het NRC-interview van De Waard met Scharpf: ‘Het succes van een Europese grondwet staat of valt met de mogelijkheid om sociale veiligheid op nationaal niveau te garanderen. [S]ommige politici, filosofen en Eurofielen mogen het einde van de natiestaat uitroepen, de nationale staat is volgens Scharpf springlevend. Het is de enige staatsvorm in Europa gebleken waarin de democratie met de daarin gegroeide sociale orde zich optimaal kan ontwikkelen. Nationale oplossingen mogen voor verschillende problemen in deze globaliserende wereld ontoereikend zijn, volgens Scharpf is het Europese dogma van de uniformiteit – zoals dat bij de monetaire unie geldt – niet altijd het juiste antwoord. Bijvoorbeeld niet voor de sociale stelsels, die in alle West-Europese landen verschillend zijn.
Scharpf is bevreesd dat de huidige roep om meer democratie in de Unie Brussel onder druk zet Europa socialer te maken en naast uniforme economische regels ook uniforme sociale maatregelen te nemen. De retoriek over een `sociaal Europa’, die vakbonden en sommige linkse partijen hanteren, berust op een groot misverstand, meent Scharpf. Juist wie het Europese sociale model wil redden moet voor oplossingen pleiten die de afzonderlijke naties ten goede komen. Uniformiteit op Europees niveau is het verkeerde recept om de door de burgers gekoesterde verzorgingsstaat overeind te houden. De sociale stelsels zijn te verschillend en te diep geworteld in de nationale geschiedenis van de West-Europese landen. Sterker: ,,Meer gelijkschakeling betekent het einde van de Europese verzorgingsstaat, omdat ze tot een minimum aan sociale zekerheid zal worden teruggebracht”, licht Scharpf in een gesprek toe. Economisch is het mogelijk. Dan worden we allemaal als Engeland dat een ministelsel kent, zegt hij.’  cameron_eu_Merkel

“Daarom dat David Cameron een Brexit wil voorkomen,” bromt Sebastiaan, “en dat Schäuble wel met Frankrijk, maar niet met Engeland, in een kernclub wil zitten. Cameron wil de EU het Angelsaksiche model opleggen en Schäuble – en Scharpf – zijn voor het Rijnlandse. Dat zouden Nederlandse politici ook moeten zijn, zeker PvdA-politici, maar die kopiëren gewetenloos Tony Blair en doen Nederland in de uitverkoop. Weet je nog? Het ‘uitruilen’ van politieke standpunten en overtuigingen door Diederik Samsom. Hoe is het mogelijk dat die man nog leider van de PvdA is?!”

“Dat Cameron de bui ziet hangen, geloof ik ook,” zegt Marieke, “het gaat wel degelijk tussen twee ideologieën: neoliberalisme en humanisme, oftewel: prijzen & geld versus waarden & mensen. Dat contrast wordt in het huidige discours niet of te weing expliciet gemaakt en benoemd. Schäuble schrijft trouwens wel dat Engeland te zijner tijd natuurlijk kan meedoen, maar dan moet het wel eerst bewijzen dat ze humaner zijn geworden en – dat is ook belangrijk – dat Engeland de leiding van Duitsland en Frankrijk in de EU accepteert. Echter, het Engelse Labour onder Tony Blair heeft het land compleet verkocht aan het bedrijfsleven, aan de financiële sector, en dus hebben de bobo’s van de Londense City het daar voor het zeggen.
David Cameron behartigt vooral de belangen van de financiële sector, de geldindustrie. Die is niet uitsluitend Engels, hoewel grotendeels in de City gevestigd, maar internationaal. Dus ook vanuit de EU zal een Vijfde Colonne bestaande uit sprinkhanen, piranha’s en hun handlangers, vóór de huidige vorm van de EU zijn en plannen zoals van Schäuble tegenwerken waar ze maar kunnen. Het wordt er niet transparanter op.”

Zohra: “Op de keper beschouwd, vinden wij Schäubles plan nationalistisch – Deutschland über alles – maar volgens hem is hij progressief nationalistisch. Wat deze EU met het programma van uitbreiding zonder enige kwalificaties te stellen aan de nieuwe lidstaten veroorzaakt, noemt hij regressief nationalisme. Dus gezond progressief nationalisme tegenover ongezond regressief nationalisme. In dat register schrijft Scharpf goed beschouwd ook: de landen waarin het Rijnlandse model is geworteld, varen een andere koers dan die welke zijn doordesemd met het Angelsaksische.”

Seb: “Dat Duitse ‘nationalisme’ van Schäuble gebruiken de voorstanders van de status quo – let wel: status quo, met inbegrip van gestage uitbreiding van de eurozone – om een op zich gezond alternatief te saboteren. Je zult Duits zijn of niet zijn, luidt de kreet waarmee iedereen die kritisch durft zijn op dít Europa, om de oren wordt geslagen.”

Zohra: “S&L zeggen: een uitbreiding van de EU, die louter op een financiële basis berust, die alleen op winstmaken uit is zal op den duur niet bestand blijken tegen de druk van buiten en exploderen. Het pikante van deze opvatting, deze houding, vinden wij dat hij ook opgaat voor de lidstaten onderling: neoliberalen gaan voor eigen gewin, dus ook intern, binnen de EU, gaat iedereeen voor eigen winst, desnoods ten koste van de anderen. Zo’n model houdt het op den duur natuurlijk niet. Daarom dat de politici steeds onbeschaamder liegen om het product Europese eenheid op de kiezersmarkt te slijten.”

Marieke: “Ordo-liberalisme, is geen neoliberalisme, omdat ordo uitgaat van in hoge mate gelijkwaardige marktpartijen die fair met elkaar concurreren op een goedgeorganiseerde markt. Dat laatste staan Schäuble & Lamers volgens mij voor en wie kan daar tegen zijn. De huidige EU is een samengeraapt zootje, een bonte verzameling landen, waarin iedereen maar doet wat hem het beste past. Een ideaal jachtterrein voor politieke avonturiers, piranhas en sprinkhanen, die alle regelgeving op hun duimpje kennen (omdat ze daar vaak via de grote lobbykantoren aan hebben meegeschreven) en die de mazen maximaal uitbaten ten eigen nutte.”

Zohra: “Wij denken denk dat jullie redenering vrij aardig klopt. De EU moet volgens S&L méér zijn dan een winstmachine, een business model, of kan anders niet zijn. Daar begint hun paper ook mee! Ik lees voor en bedenk dat dit in september 1994 werd geschreven: ‘Wenn es nicht gelingt, in den nächsten zwei bis vier Jahren eine Lösung für die Ursachen dieser gefährlichen Entwicklung zu finden, dann wird die Union sich entgegen der im Maastrichter Vertrag beschworenen Zielsetzung eines immer engeren Zusammenwachsens unaufhaltsam zu einer lockeren, im wesentlichen auf einige wirtschaftliche Aspekte beschränkten Formation mit verschiedenen Untergruppierungen entwickeln. Mit einer solchen “gehobenen” Freihandelszone wären die existentiellen Probleme der europäischen Gesellschaften und ihre äußeren Herausforderungen nicht zu bewältigen.’

Iets verder schrijven ze onomwonden dat ze vinden dat uitbreiding in Oost-Europese richting, dus richting Rusland, logisch is: ‘Deutschland hat also ein fundamentales Interesse an der Osterweiterung der Union; aber ein ebensolches an ihrer vertiefenden Verfestigung, weil erst diese die Voraussetzung für die Erweiterung schafft. Denn ohne eine solche innere Stärkung könnte die Union die außerordentlichen Aufgaben der Osterweiterung nicht bewältigen und wieder zu einer lockeren Staatengruppierung zerfallen, die Stabilität nicht garantieren könnte.’ Dat vinden we weliswaar politiek niet strategisch gezegd, maar wel eerlijk. Wat denk je van zo’n passage: ‘Nach der Wiedervereinigung Deutschlands und – was in diesem Zusammenhang noch wichtiger ist – nachdem der Osten als Aktionsraum für die deutsche Außenpolitik zurückgekehrt ist …..’
Iemand als Putin is hier natuurlijk helemaal niet gelukkig mee. Echter, zo benadrukken S&L steeds: eerst een interne verdiepende bevestiging van de lidstaten alvorens uit te breiden.”

“Heel erg voor de hand liggend,” vinden Marieke en Seb. Zohra gaat verder: “De redenen die Schäuble al in 1994 opvoerde tegen een snelle en ruime uitbreiding van de EU, golden toen en gelden nog steeds. Een belangrijk argument vinden wij dat geen van de lidstaten een transfer-economie wil, waarin de economische sterke landen de broeken moeten helpen ophouden van de economisch zwakke lidstaten. Dat zien we schrijnend en in geuren en kleuren geïllustreerd aan het geval Griekenland, en wellicht dat Spanje het volgende slachtoffer is.”

“Er speelt parallel aan de transfer van arm naar rijk tussen landen (inter) een andere transfer plaats (intra) die van arme burgers naar de rijke in de landen,” merkt Seb op, “en die transfer vind ik veel geniepiger, omdat die haast niet expliciet wordt gemaakt en nergens wordt benoemd; het gebeurt stiekem en sluipenderwijs. Dat is de ontwikkeling die een Thomas Piketty en Noreena Hertz beschrijven. Deze EU bevordert en maskeert dat proces volgens mij. Daar hebben lieden en organisaties belang bij die zich afficheren als vertegenwoordigers van onze belangen. Dat is een onzichtbare en onderhuidse kanker.”

“Dat citaat uit Scharpf aan het begin is een goed motto,” zegt Marieke knikkend: “het is een stil en stiekem proces dat hoort bij de geruisloze overname (the Silent Takeover) van onze democratie door de financiële sector, waarover Hertz het heeft. Ik voorzie dat de politici ons met nog meer propaganda zullen bestoken – Scharpf noemt dat netjes input-georiënteerde legitimatie – om ons ervan te overtuigen, intimideren is veel beter gezegd, dat ten eerste de euro en deze EU onomkeerbaar zijn en een exit van welk land dan ook het einde van West-Europa en onze beschaving betekent en ten tweede dat uitbreiding van deze EU in hoog tempo, ook zonder een deugdelijk institutioneel kader en solide fundament, de enige optie is. Schäuble heeft het daarentegen over een robuuste kern van vijf landen die eerst verstevigd moet worden, alvorens uitbreiding aan de orde kan zijn. Maar laat Zohra haar verhaal vervolgen. Ik heb het stuk van S&L ook gelezen met Marcus samen en S&L schrijven niet bepaald een makkelijk Duits – althans voor ons niet. Dat stuk zou goed en betrouwbaar vertaald in de Groene Amsterdammer moeten komen.”

Seb: ‘’ Een fraai staaltje van nep-input-legitimatie (door het doen van beloften) is de verkiezingsbelofte van de VVD’ er Rutte, dat hij tegen verdere steunpakketten voor Griekenland is. Hij breekt die belofte echter glashard als hij daartoe van de fananciële bobo’s opdracht krijgt. PvdA’er Samsom heeft naar mijn overtuiging hetzelfde geflikt: mensen stemden PvdA vanwege de verwachte tegenkracht voor de neoliberalen en Samsom gaat eenmaal gekozen met zijn kongsi keihard collaboreren met Rutte en zijn kornuitjes. Dat heeft de politiek een zware klap qua geloofwaardigheid gegeven.’’

Zohra schraapt haar keel: “Helemaal met jullie eens. Zowel wat betreft de legitimatie als het taaie prikkeldraad-Duits van S&L. S&L stellen in 1994 zelfs voor om meteen – er is grote urgentie – met de vijf kernleden alvast op eigen houtje te beginnen: ‘Geldpolitik, Fiskal- und Haushaltspolitik, Wirtschafts- und Sozialpolitik noch enger als bisher abstimmen bzw. mit der Abstimmung beginnen, so daß im Ergebnis eine gemeinsame, gleichgerichtete Politik in diesen Biereichen erreicht wird, und damit – unabhängig von den formellen Entscheidungen 1997 bzw. 1999 – bis dahin jedenfalls die faktischen Grundlagen für eine Währungsunion zwischen ihnen erreicht werden.‘ Dat is dus niet gebeurd. Anders hadden we hoogstwaarschijnlijk nu niet in deze troep gezeten.

Ik neem aan dat ‘Biereichen’ moet zijn ‘Bereichen’ = terreinen, gebieden. Er staan meerdere typefouten in het paper. Enfin, dus de EU is momenteel te omvangrijk en te divers en dus onhandelbaar en daarom moet de EU teruggesnoeid worden naar overzichtelijke proporties met gelijkwaardige lidstaten. Of de as Frankrijk – Duitsland de motor van de toekomstige levensvatbare EU moet zijn, dat weten we niet. Waarschijnlijk is het politiek gezien het maximaal haalbare om een substantiële kern te formeren. Wij concluderen dat S&L met hun paper, ons, de EU-burgers, voor de keuze stellen: of zwaar financieel blijven bloeden voor een krakkemikkige EU die met verdere uitbreiding allen maar nog krakkemikkiger zal worden, of de leiding van Duitsland aanvaarden en met Frankrijk, België en Luxemburg in kleiner verband verder. Die keuze formuleerden ze in 1994, maar hij geldt wat ons betreft nog steeds en is enkel urgenter geworden. Let wel: dit paper werd in september 1994 geschreven en we zijn nu ruim 20 jaar verder. De hoofdstrekking – Deze EU is onhandelbaar groot en divers, intransparant en ondemocratisch – blijft wat ons betreft overeind. Dit zouden verantwoordelijke politici 20 jaar geleden ook al begrepen moeten hebben.”

Marieke: “In ieder geval hadden ze euro nooit op deze manier mogen invoeren! Dat was onverantwoordelijke politiek en dat wordt stelselmatig genegeerd en overschreeuwd door allerlei afleidingsmanoeuvres. Het zure is, dat dezelfde soort politici die de euro invoerden nu hun fouten willen herhalen. Het zijn compileerders van foute politieke besluiten.”

Seb: “S&L hadden en hebben wat mij betreft gelijk, dat hebben de ontwikkelingen sinds 1994 me dunkt wel aangetoond, maar ze formuleren te hoekig, niet diplomatiek genoeg, om het idee sympathiek te laten zijn. Stel je voor: met België en Luxemburg onder bevel van Frankrijk en Duitsland gaan draaien als kleine eurozone. En dan die expansie naar het Oosten. Aan de andere kant: waarom zouden ze slijmen, wij (wie zijn dat, die wij?) zullen uiteindelijk eieren voor ons geld moeten of willen kiezen. Mooi trouwens, wat ze op pagina 05-06 schrijven: ‘Belgien, Luxemburg und die Niederlande sollten daher stärker in die deutsch-französische Zusammenarbeit einbezogen werden – zumal auch die Niederlande ihre frühere, skeptische Haltung gegenüber der unerläßlichen Motor-Funktion dieser beiden Länder revidiert haben.’ Ik geloof dat deze neoliberale kongsi van PvdA en VVD helemaal niet meer zo sceptisch is als de politici van twintig jaar terug.”

Zohra: “Wij lezen in het paper drie hoofdargumenten van S&L. Ten eerste een ideologisch argument, ten tweede een economisch argument en ten derde een militair. De twee laatste zijn in de ideologie ingebed. Nogmaals, dit is een stuk uit 1994.”

“Toch is de strekking moeiteloos overeind gebleven, helaas, “ oordeelt Marieke: “de EU en de euro zijn op deze wijze domweg niet vol te houden en bewerkstelligen het tegenovergestelde als waartoe ze ooit in het leven werd geroepen; verdeeldheid en kinnesinne, in plaats van eenheid. De centrifugale krachten zullen enkel sterker worden en alleen tegen hoge offers misschien nog enige tijd onder sim kunnen worden gehouden. Bovendien zijn twee belangrijke ontwikkelingen die wij niet meteen zien aan de orde: 1) de stille en stiekeme overname van het project Europa door de financiële wereld heeft intussen plaatsgevonden en daarmee samenhangend 2) de meeste politici zijn stilletjes verworden tot handlangers van die financiële wereld, terwijl ze de schijn ophouden ons te vertegenwoordigen en onze belangen te behartigen. Het is voor hen een buitengewoon lucratieve job, vooral wanneer ze in de Europa-ruif geplugd worden en uit de Europa-vetpotten en -troggen mogen slobberen.’’

Zohra: ‘’S&L gaan wat ons betreft ook ronduit eerst voor het belang van Duitsland. Als het goed gaat met Duitsland, dan zal het ook goed gaan met de vier andere landen: Frankrijk, België, Nederland en Luxemburg. Ik denk dat Schäubele door zijn hoekigheid tot nu toe niet veel aandacht voor zijn ideeën heef gekregen. Mensen als Fritz Scharpf klinken veel gepolijster, maar zeggen niet minder onheilspellende dingen, vind ik. Lees in dat interview met Scharpf in de NRC uit 2002 maar eens over de maatschappelijke inrichting van Zweden die kan worden verstoord door Britse ondernemingen. Alles vanwege de Europese regelgeving. Dat is een illustratie van hoe die intra-nationale transfer van rijk naar arm kan plaatsvinden. Met behulp van anonieme sprinkhanen, die over de hele wereld rondzwermen en geen vaste verblijfplaats hebben en die overal thuis zijn. Ongrijpbaar en in hoge mate virtueel.

Ik citeer uit het interview met Scharpf, waarin hij zegt dat de EU verzorgingsstaten kan opblazen, omdat Europese regelgeving de sprinkhanen vrij spel geeft : ‘Europa kent immers drie soorten sociale stelsels, het Britse ministelsel, het continentale Rijnlandse model in Duitsland, Nederland en Frankrijk en het Scandinavische supermodel. Toch kunnen de Scandinavische landen ondanks hun hoge sociale niveau goed overleven. Bedrijven hoeven slechts een laag belastingtarief te betalen, zodat ze internationaal concurrerend blijven. Daarentegen is de inkomstenbelasting op arbeid het hoogst van Europa, maar daar staan buitengewoon veel diensten tegenover. De staat geeft het grootste deel van het geld uit aan banen in het onderwijs, de gezondheidszorg en sociale dienstverlening van ouderenzorg tot crèches. Het resultaat is hoge werkgelegenheid, lage werkloosheid en veel werkende vrouwen. Zolang de middenklasse bereid is de hoge belastingen te financieren blijft het model gehandhaafd. Maar volgens Europees recht hoeven er maar enkele Britse ondernemingen te zijn die de strijd aanbinden met een overheidsdienst en het is afgelopen met de Zweedse welvaartsstaat.’ [cursivering Zohra]

Marieke: “In Zweden kunnen de politici dus nog de samenleving inrichten op de wijze zoals de Zweden dat blijkbaar willen. Totdat de sprinkhanen zich daar toegang verschaffen middels de Europese wet- en regelgeving. Bij ons wordt de politiek al gedicteerd door de financiële poppenspelers. Nederland is in de uitverkoop en dat wordt door alle politici aan het klootjesvolk verkocht met de propaganda dat Nederland een slime speler op de globale markt is.”

‘’Precies. Politici hebben niets meer te vertellen, de multinationals schrijven voor wat er gebeurt en hoe een land wordt ingericht,” zegt Seb, “Ik las een stukje van Ingrid Weel in de Trouw van 25 juli jl.: ‘ Vangnet vertoont steeds meer gaten’, waarin ze enkele zaken op een rijtje zet die passen in de stiekeme transfer van rijk naar arm en het schmieren van de politici om dat te legitimeren en te verkopen. De PvdA werkt daar als zogenaamde sociaaldemocratische politieke partij schaamteloos aan mee. Vooral de lakei Lodewijk Asscher is voor de neoliberale VVD’ers een godsgeschenk. Asschers Wet Werk en Inkomen, sind 1 juli actief, wordt terecht door Ingrid Weel aan de kaak gesteld en dan is de lieve Lodewijk momenteel met VVD’ers Edith Schippers en Ard van der Steur nijver in de weer om het medisch beroepsgeheim te ontmantelen. Zogenaamd om fraude van artsen te kunnen bestrijden, maar natuurlijk om ook in die beroepssector het beroepsethos uit te roeien – artsen moeten concurrerende lopende-band-werkers worden, die bevelen opvolgen – in het voordeel van farma-mafia.’’

‘’Asscher is een ongeleid projectiel in de PvdA. Hij is een charmante snob, zover je snobs aardig kunt vinden,’’ zegt Marieke schouderophalend, ‘’ Asscher is extreem gevoelig voor status en pomp en dat hebben deze VVD’ers goed begrepen – Wiebes heeft tenslotte nauw met Asscher in Amsterdam gewerkt. Geef Lodewijk de status van vice-premier met een dienstauto met chauffeur en regel af en toe een deftige gelegenheid waarop hij voor een deftig gehoor een deftige speech kan afsteken, en je hebt geen kind aan de man.’’

‘’Hoe de PvdA nog verder kan als politiek merk is mij een raadsel,’’ bromt Seb. ‘’ Die naam is intussen zo besmet, dat misschien een andere club dan de huidige kliek collaborateurs, onder een heel andere naam, misschien een bescheiden nieuwe start als linkse politieke volksvertegenwoordigers zou kunnen maken. Maar je weet het niet. Het klootjesvolk laat zich met een natte vinger lijmen en de beste politieke praatjesmakers trekken steeds de meeste stemmen. We zijn een soort Endemol-land geworden.’’

‘’Dat concept van verschillende snelheden staat ook al bij S&L, ‘’ merkt Zohra op. Zij hebben het over ‘variable geometrie’ of verschillende snelheden (mehrere Geschwindigkeiten).”

“Wat verstaan S&L onder variabele geometrie?,” vraagt Seb.

Zohra haalt de schouders op: “moeten we het paper helemaal uitpluizen? Me dunkt dat de voornaamste observaties van Schäubele en Lamers over de EU uit 1994 nog recht overeind staan. Vooral twee: 1) dat verdere uitbreiding van de EU met onderling sterk verschillende lidstaten absoluut niet moet en 2) dat een plan B voor de euro noodzakelijk is. Desnoods met de vijf landen die S&L noemen: Frankrijk, Duitsland, Nederland, België en Luxemburg. Dat zal een hoop gedoe geven, maar het alternatief is langzaam financieel leegbloeden zodat er buffers meer zijn om de kosten voor het alternatief te financieren. Dan laten de bankiers ons net genoeg lucht om niet dood te gaan. Ongeveer zoals sommige mierenvolken bladluizen houden als melkkoeien.”

“Je zult zien dat er na de zomervakanties een stroom publicaties loskomt in de mainstream media die de bevolkingen de stuipen op het lijf beoogt te jagen. Allemaal om de euro in stand te houden en de EU als melkkoe voor de banken, “ bromt Seb ontevreden. “Die lui hebben geld en macht zat voor hun propaganda-offensief.”

 

Literatuur & links:

Snoeien om te bloeien, van 28 naar 5 EU kernlidstaten?

Interview Michele de Waard met Fritz Scharpf / NRC 21 december 2002 http://www.nrc.nl/handelsblad/van/2002/december/21/europa-kan-verzorgingsstaten-opblazen-7619513

Fritz Scharpf (1999): Governing in Europe: Effective and Democratic? / Oxford UP / ISBN: 978-0-19-829546-4 | Paperback

Ingrid Weel: Sociaal vangnet vertoont steeds meer gaten / Trouw, 25/07/2015 http://www.trouw.nl/tr/nl/4324/Nieuws/article/detail/4107822/2015/07/25/Sociaal-vangnet-vertoont-steeds-meer-gaten.dhtml

Noreena Hertz (De stille overname) > https://nl.wikipedia.org/wiki/De_stille_overname

https://nl.wikipedia.org/wiki/Noreena_Hertz

Recent over MH17

Guus Valk NRC 30 juli 2015: De stemming van de Veiligheidsraad was vooral symbolisch. “Kabinet wil laten zien alles te doen voor berechting.

Wel vijf keer zegt minister Bert Koenders (Buitenlandse Zaken, PvdA), gisteren na afloop van de zitting van de VN-Veiligheidsraad, dat hij „diep teleurgesteld” is in Rusland.”

 

rommelhypotheken_Raeside

epost door Jerry Mager op Nelpuntnl.nl
(10 – 13 januari 2014)

Another global crisis is coming, as sure as Christmas. The euro? China? Who knows – but it’s coming, and when it does, we need our banks to be safe, for all sorts of reasons, including, right at the top of the list, the fact that we can’t afford to bail them out in the same way as last time.
John Lanchester (2013): Can we tame the banks?

De volgende financiële fraude wordt openlijk voorbereid. Dat is de nieuwjaarsboodschap die de Amerikaanse rechter Jed Rakoff voor ons heeft. Rakoff beweert dat die roof op gigaschaal in feite bewust en moedwillig wordt bekokstoofd, door de bankiers en hun diefjesmaten met medewerking en onder toezicht van de Amerikaanse overheid. Hij is jurist genoeg om dat niet op deze manier te formuleren. Rakoff leeft en werkt tenslotte niet voor niets in Amerika, het land waar I see you in court! steeds meer mensen voor in de mond bestorven lijkt te liggen en in bepaalde biotopen nagenoeg tot een gewoontegroet is geworden.
Toch komt zijn betoog hier op neer en je hoeft nauwelijks tussen de regels door te lezen: de voorwaarden voor de volgende roofoverval op mondiale schaal zijn volop in de maak. In Amerika, want Rakoff heeft het over Amerikaanse toestanden. Wij weten inmiddels dat de financiële fraude weliswaar in de VS kan zijn begonnen, maar dat de gevolgen ervan als een niet te ontlopen nucleaire fall out over bijna onze hele planeet hun verwoestende uitwerking deden en nog steeds doen gelden. We hebben het in Europa terdege gemerkt en merken het nog steeds.
Bij al het opgewonden gebabbel over de euro, de eurozone en het project Europa, blijft de werkelijk belangrijke financiële dimensie grotendeels buiten beschouwing, tenzij het gaat over populaire deelonderwepen, zoals steun aan de Grieken en de transferstromen van ons naar de bodemloze putten van die zuidelijke lidstaten, voormalige Oostbloklanden en naar Ierland misschien. Geen wonder, want dat zijn thema’s die het vooral in de media goed doen. Snel in quotes bij elkaar te rapen en sensationeel voor chocoladeletters op de voorpagina of in een praatshow.
Dat we in feite worden geregeerd door de bankiers (ik bedoel daar de hele financiële wereld mee en gebruik bankiers als gemeenschappelijke noemer) daar gaat men liever niet te diep op in, want dat is ongemakkelijk en het vergt misschien zelfs wat onderzoeksjournalistiek. Wie heeft dat laatste nog in huis? We zijn alweer bijna vergeten dat drie bankiers van wereldbank Goldman Sachs in 2011 werden benoemd om de crisis te bezweren: Mario Monti, Loukas Papadimos en Mario Draghi, de huidige directeur van de ECB.

De halfwaarde tijd van de financiële bommen (toxic assets) die deze financieel terroristen in elkaar steken en op megaschaal als clustertijdbommen verspreiden is onbekend, maar huiveringwekkend lang. Niemand weet hoeveel er van deze toxic assets momenteel wereldwijd bij de banken in de balansen zijn verstopt. Banken zullen het niet van de daken schreeuwen wanneer en hoeveel ze van deze tijdbommen in bezit hebben. Daarom is Rakoffs betoog evengoed voor ons interessant. Jed S. Rakoff, US District Judge for the Southern District of New York, vraagt zich in de New York Review of Books van 9 januari 2014 af, waarom er in verband met de laatste financiële fraude geen hoge omes strafrechtelijk zijn vervolgd: Why Have No High-Level Executives Been Prosecuted?beware_the_banksters_70-prct Rakoff signaleert een ontwikkeling die erop kan wijzen dat de Amerikaanse overheid met haar beleid bewust grote witteboordenboeven in de kaart speelt.

Dat er op grote schaal is gefraudeerd tijdens de opmaat naar de ontknoping in 2008, is volgens Rakoff intussen als een paal boven water komen te staan en dat wordt ook allerwege officieel erkend. De officiële onderzoekscommissie (Financial Crisis Inquiry Commission) naar de roofoverval van 2008, gebruikt in haar eindrapport maar liefst 157 varianten van het woord fraude bij haar beschrijving van de aanleidingen tot de crisis. Deze commissie concludeert dat er in de betreffende financiële sector sprake was van een complete verwording van morele maatstaven en een algehele ineenstorting van ethisch genormeerd gedrag.

Conclusie: de 2008-crisis was in ieder opzicht het gevolg van opzettelijke en moedwillige fraude.

bankier-chanteert-met-nog-een-crashDe ambtenaren van het Amerikaanse Ministerie van Justitie zijn omzichtiger en niet zo uitgesproken in hun omschrijvingen van de basisoorzaken die tot de kredietcrisis leidden als de verschillende onderzoekscommissies die werden ingesteld om haar te onderzoeken. Toch heeft Rakoff nergens kunnen ontdekken en uit niets kunnen opmaken of afleiden dat het Ministerie van Justitie het oneens zou zijn met de algemene conclusie dat fraude op ieder niveau en in alle gremia hoogtij vierde.
Justitie heeft nooit verklaard dat alle topmanagers die waren betrokken bij gebeurtenissen die leidden tot de 2008-crisis onschuldig zijn aan malversaties, maar Justitie vergoelijkt haar niet-vervolgen van de hoofdschuldigen in en aan dit drama op een of meer van de drie volgende gronden, aldus Rakoff.

I) Het bewijzen van frauduleuze opzet (“fraudulent intent”) bij de hoogste leidinggevenden van de banken en bedrijven die bij de heist waren betrokken, zou volgens Justitie prohibitief moeilijk zijn.
Rakoff erkent dat dit weliswaar een lastige klus kan blijken, maar hij acht het zeker niet onmogelijk om de schuldigen strafrechtelijk te vervolgen. In dit geval moet strafvervolging mogelijk zijn, omdat vanuit de bankwereld zelf regelmatig en veelvuldig waarschuwingen werden afgegeven tegen verdachte activiteiten (“suspicious activities reports”) gerelateerd aan hypotheekfraude. Indien een leidinggevende die werd geconfronteerd met deze waarschuwingen en zelfs bewijzen dat hypotheekfraude steeds grotere proporties aannam, bleef weigeren te onderzoeken of zulke waarschuwingen die zijn bedrijf en haar producten betroffen een grond van waarheid bevatten, dan kun je die leidinggevende onbehoorlijk bestuur (mijn vertaalde samenvatting van “willful blindness” en “conscious disregard”; jm) ten laste leggen.
Volgens Rakoff zou een hooggeplaatste bankier zelfs openlijk gezegd hebben dat het besluit was genomen om ondanks betrouwbare waarschuwingen ten aanzien van een verdacht financieel product, te doen alsof hun neus bloedde en het verdachte product toch te kopen, omdat ze anders geen handel meer zouden hebben: “A decision was made that ‘We’re going to have to hold our nose and start buying the stated product if we want to stay in business.’”

rommel-hypotheek_mafia

II) Justitie heeft als argument gebruikt dat, omdat “the institutions to whom mortgage-backed securities were sold were themselves sophisticated investors, it might be difficult to prove reliance”. Rakoff citeert een ex-hoofd van de afdeling Criminele Zaken van Justitie die in deze trant redeneert en hij diskwalificeert diens redenatie als een compleet misverstaan van de wet (“it totally misstates the law”). Want, aldus Rakoff, in een criminele fraudezaak is de overheid nooit, maar dan ook nooit, verplicht om te bewijzen dat een partij bij/aan een transactie, heeft vertrouwd op andermans woord. Dat is nogal wiedes, vindt Rakoff, want ware dit niet het geval dan zou het malafide verkopers een vrijbrief geven te liegen over hun product wanneer zij van doen hebben met een ter zake kundige koper.
Rakoff: “The law says that society is harmed when a seller purposely lies about a material fact, even if the immediate purchaser does not rely on that particular fact, because such misrepresentations create problems for the market as a whole. And surely there never was a situation in which the sale of dubious mortgage-backed securities created more of a problem for the marketplace, and society as a whole, than in the recent financial crisis.”

misleiding
Naar de Nederlandse situatie vertaald, zie de affaire rond internetbedijf World Online van Nina Brink. De Hoge Raad concludeerde dat World Online (WOL), ABN Amro en Goldman Sachs onrechtmatig hebben gehandeld jegens beleggers en hen hebben misleid.

III) Justitie gebruikt als verontschuldiging voor niet-vervolgen van hooggeplaatste verdachten ook wel het argument dat zulks in het belang van de nationale economie gebeurt, dus niet-vervolgen met het oog op de schade die wel-vervolgen aan de maatschappij zou toebrengen.
Dit argument veegt Rakoff van tafel met het tegenargument dat niemand gelooft dat het vervolgen van leidinggevenden uit de topechelons van een financiële instelling, automatisch leidt tot het omvallen van die instelling.

subprime-loans-_-70-prct-de Amerikaanse overheid medeplichtig?
Rakoff somt enkele voorbeelden op waaruit blijkt dat de Amerikaanse overheid boter op haar hoofd heeft, omdat diezelfde overheid de voorwaarden en omstandigheden mee hielp scheppen waardoor en waaronder deze megafraude mogelijk werd. Bijvoorbeeld het herroepen van de Glass-Steagall Act en in het verlengde hiervan verdere deregulering van overheidsinstellingen, “not only of the SEC but also of such diverse banking overseers as the Office of Thrift Supervision and the Office of the Comptroller of the Currency, both in the Treasury Department.”

Het was de overheid die de rente laag hield en bankiers aanmoedigde om leningen te verstrekken aan personen die voorheen als onvoldoende kredietwaardig zouden zijn beoordeeld om voor een hypothecaire lening in aanmerking te komen. De eis tot het documenteren van je kredietwaardigheid bij het aanvragen en afsluiten van een lening werd niet langer gesteld, hetgeen vrij baan gaf aan de inmiddels beruchte “liars loans”; dubieuze hypotheken werden verkocht aan dubieuze debiteuren. Zowel verkoper als koper konden naar hartelust liegen over hun product en hun financiële situatie, zonder dat er een haan naar kraaide. Beide partijen kregen immers wat ze wilden en over de kwaliteit van de transactie en de eventuele gevolgen ervan, maakte niemand zich zorgen
Ook in de nasleep van de kredietcrisis zat de overheid er tot haar nek in: “It was the government that proposed the shotgun marriages of, among others, Bank of America with Merrill Lynch, and of J.P. Morgan with Bear Stearns. If, in the process, mistakes were made and liabilities not disclosed, was it not partly the government’s fault?”

Vriendelijk gezegd: de Amerikaanse overheid bond de kat op het spek en hielp de gelegenheid scheppen die uiteindelijk de vele dieven maakte.

credit_crunch-70-prct

perfide plutocratie ?
Al lezende ga je je afvragen of de Amerikaanse plutocraten niet likkebaardend hebben staan kijken hoe dit dit rampscenario zich voltrok. Ze hebben het misschien niet in gang gezet, niet willens en wetens geïnstigeerd en bevorderd, maar ze hebben zeker niet corrigerend ingegrepen toen overduidelijk begon te worden welke kant het opging en wie hierdoor uiteindelijk het hardste zouden worden getroffen en het zwaarste gedupeerd en last but not least: wie aan deze ellende het meeste zouden verdienen.
Nu hebben ze gezien dat de schuldigen er zonder kleerscheuren afkwamen. Niet alleen werd hen geen haar gekrenkt, ze werden zelfs beloond voor hun wandaden met het belastinggeld dat hun slachtoffers opbrachten, omdat ze too big to jail werden verklaard.
De Amerikaanse plutocraten hebben bloed geproefd: de kleine man is een makkelijke prooi. Als de nasleep van de kredietcrisis van 2008 dat al niet duidelijk maakte, dan wreef de shutdown van oktober 2013 het wel in. De Democraten moesten bakzeil halen, Obama gaf toe aan de Tea Party. Amerika’s Jan met de Pet, alias Joe the Plumber, alias Joe Sixpack heeft wanneer het erop aankomt, niemand die het voor hem opneemt. Winners take all.

De plutocraten hebben de facto een license to kill en die zijn ze hoogstwaarschijnlijk van plan om te gebruiken ook. Rakoffs artikel lijkt dat alleen maar te bevestigen.

Je voorstellen dat een overheid deze massale maatschappelijke naargeestigheid zou hebben gefaciliteerd en zelfs moedwillig gestimuleerd en georkestreerd, is huiveringwekkend. Als gevolg van de crisis van 2008 leven nog steeds miljoenen Amerikanen een leven van stille wanhoop, zonder baan, zonder inkomen en zonder toekomstperspectief. De overwinning van de Republikeinse plutocraten in de Tea Party, moet ze iedere hoop op lotsverbetering ontnomen hebben. Yes we can! Change! Maar wat ze ook stemmen, het maakt niet uit.

Waar, op welk punt precies, gaan bestuurlijk onbenul en incompetentie en politiek opportunisme, via criminele nalatigheid, over in moedwillige misdadigheid op staatsniveau en van staatswege?

 

 

het Vangnet

 

een verschuivend paradigma
Met betrekking tot deze vraag is Rakoffs verhaal weinig geruststellend, want hij signaleert een ontwikkeling die er mede op lijkt te wijzen dat dezelfde plutocratie inmiddels de smaak werkelijk te pakken lijkt te hebben en bezig is de voorwaarden te scheppen voor een herhalingsexercitie.
Volgens Rakoff verschuift in de VS namelijk het accent van het strafrechtelijk vervolgen van hooggeplaatste individuen naar een steeds sterkere focus op het vervolgen van bedrijven en ander instituten (rechtspersonen).
Tot relatief kort geleden waren zulke vervolging uitzondering en geschiedden ze vrijwel nooit zonder tegelijkertijd ook de betreffende managers strafrechtelijk te vervolgen en persoonlijk aansprakelijk te stellen voor hun daden. De redenen waarom zijn evident: een bedrijf of organisatie, een rechtspersoon, kan geen misdrijf plegen dat kunnen alleen mensen van vlees en bloed die eventueel in naam van de rechtspersoon optreden. Wanneer je een bedrijf straft, straf je bovendien automatisch ook de onschuldige werknemers en eventuele aandeelhouders.

plutocratische witteboorden-criminaliteit
De afgelopen decennia echter zijn officieren van justitie zich vooral gaan richten op het vervolgen van bedrijven, vaak zonder ook maar een enkel natuurlijk persoon aan te klagen. De reden die voor deze aanpak wordt opgegeven, is meestal dat het onderdeel uitmaakt van een streven om bedrijfsculturen te veranderen en dat het voorzorgsmaatregelen mogelijk maakt die herhaling, recidive, helpen voorkomen.
Deze aanpak resulteert in opgeschorte vervolgingsovereenkomsten (“deferred prosecution agreements”); de overheid schort vervolging op, ze stelt die uit. Soms wordt zelfs een deal gesloten om van vervolging af te zien, waarbij het bedrijf dat strafvervolging boven het hoofd hangt, erin toestemt voorzorgsmaatregelen te treffen die herhaling van de overtredingen moeten voorkomen.
De afgelopen tien jaar heeft de Amerikaanse overheid 233 van dergelijke overeenkomsten gesloten om (nog) niet tot strafvervolging over te gaan. Rakoff vindt dit een onwenselijke ontwikkeling. Deze aanpak leidt namelijk tot professioneel laks en laakbaar gedrag bij officieren van justitie en dat heeft verderfelijke consequenties. Op moreel vlak werkt het corrumperend, omdat het de beroepsethiek aantast.
Volgens Rakoff is met name in deze sector van de financiële witteboordencriminaliteit individuele strafvervolging juist zeer effectief waar het gaat om preventieve werking middels de voorbeeldfunctie. Streng straffen helpt bij deze witteboordencriminelen wel degelijk. Zij zijn daar uiterst gevoelig voor. Een geldboete daarentegen zegt ze niets.

wall-str-schuld-op-de-nation-schuld-dump_50-prct-
Het afschrikwekkend effect van met succes vervolgde en streng gestrafte individuele witteboordencriminelen is vele malen groter dan al die zogenaamde overeenkomsten en convenanten waarbij bedrijven beloven interne verbetertrajecten te implementeren. Die zijn bijna allemaal af te doen als een fopspeen, als vormen van pure window-dressing.
De overheid hanteert met betrekking tot haar beleid van het niet strafrechtelijk vervolgen van individuen in de afgelopen decennia, het argument dat strafvervolging te langdurig en daarom ook te kostbaar is en dat ze als overheid niet meer de daartoe vereiste menskracht en expertise in huis heeft, noch beschikt over de benodigde financiële middelen.

het financiële gangsterdom
Rechter Jed Rakoff besluit zijn artikel met de conventionele en plichtmatige vaststelling dat het Amerikaanse systeem van strafvervolging, met name daar waar het gaat om witteboordencriminelen in de financiële wereld die op deze megaschaal wandaden begaan, ernstig in gebreke blijft en aan een diepgaand onderzoek en grondige herziening toe is. Gezien de zwaarte en ernst van hetgeen Rakoff te berde brengt en voorspelt, vind ik het alleszins begrijpelijk en verstandig dat hij voor deze rituele fraseologie kiest. Hij zal zich met zijn zienswijze en opvattingen in dezen toch al niet bijzonder populair maken bij de Amerikaanse plutocraten.
Uit Rakoffs hele artikel valt echter op te maken dat het alleszins in de rede ligt om aan te nemen dat de financiële gangsters, inspelend op dit overheidsbeleid, doodgemoedereerd de rekensom zullen maken van hoeveel ze moeten roven en plunderen om na de aanzienlijke symbolische boetes en kostbare implementaties van zogenaamd preventieve maatregelen ter voorkoming van herhaling, toch een ruime winst te scoren. Ze weten zich immers op voorhand nagenoeg immuun voor persoonlijke strafvervolging en zijn van staatswege gevrijwaard van gevangenisstraf. Ze zullen bijna nooit meer persoonlijk aansprakelijk worden gesteld voor hun wandaden en kunnen de door hen aangerichte ravages – alweer met medeweten en medewerking van de overheid – opnieuw volledig afwentelen op de gemeenschap. Precies zoals ze dat met de verliezen van de afgelopen heist hebben kunnen doen. Ze werden in het algemeen belang met miljarden aan belastinggeld gered. Chantage blijkt lonend.

Nu hebben ze de smaak goed te pakken en lijken vast voornemens ons allen opnieuw een flinke poot uit te draaien. Dit keer vooraf nog meer gelegitimeerd door het wettig gezag dan de vorige keer achteraf ook al geschiedde.

“Central bankers are the most important political actors still veiled by the myth of bureaucratic impartiality. The myth has many sources, but it draws sustanance from economists’ eagerness to treat monetary policy as a purely technical problem with an optimal solution, downplaying or dismissing its distributive consequences.
Like legislators, executives, judges and other bureaucrats, central bankers are political agents with their own interests and plans. As with any question of bureaucratic decision-making, to comprehend monetary policy choises we must know the goals of the central bankers themselves.”

Christopher Adoph (2013:10): Bankers, Bureaucrats, and Central Bank Politics: The Myth of Neutrality

Europa, Nederland en de euro?
Iemand uit de groep die over dit artikel van Rakoff van gedachten wisselde, merkte op dat we dus mogen aannemen dat wanneer bijvoorbeeld de heer Mario Draghi van de Europese Centrale Bank of meneer Klaas Knot van De Nederlandsche Bank malversaties pleegden met ons geld, zij vast ook niet vervolgd zullen worden. Een ander bracht daarop te berde dat dergelijke malversaties ons zelfs nooit ter ore zouden komen, want dat zou worden beoordeeld als niet-zijnde in het algemeen belang omdat het op grote schaal maatschappelijke onrust zou stichten. Het zou simpelweg onder het tapijt worden geveegd en in de doofpot verdwijnen, zonder dat het publiek ook maar een schijn van vermoeden zou hebben gehad dat er malversaties gepleegd zouden zijn. Draghi of Knot zouden om gezondheidsredenen schielijk van het toneel verdwijnen na een grote zak geld toegestopt gekregen te hebben – buiten de reeds door hen gestolen gelden, natuurlijk.  vos-finance-met-kip-EU-bij-de-strot
De veroorzaakte verliezen zouden we met ons allen desniettemin in verholen vorm toch volledig op ons bordje krijgen, vermoedelijk in de gedaante van weer nieuwe bezuinigingen in het kader van de euro, het Project Europa, de AEX- of NIKKEI-indices, de opwarming van de aarde of juist niet, het smelten van de ijskap en wat al niet nog meer van stal kan worden gehaald om als excuus-Truus voor bezuinigingen te fungeren. Sommige aanwezigen begonnen daarop onrustig op hun stoelen te schuiven, omdat dergelijke bezuinigingen immers nu ook al aan de orde van de dag zijn en steeds opnieuw afgekondigd worden, terwijl we voor alles meer moeten betalen.

Gelukkig lieten ze zich geruststellen door de verzekering dat zowel Draghi als Knot kundige, integere, eerbare, respectabele en achtenswaardige heren zijn in wiens breinen het nimmer zou opkomen om in functie ook maar iets ten nadele van ons burgers te doen of te laten. Die dingen gebeuren gelukkig alleen elders, misschien zelfs alleen maar in Amerika. Stel je voor de EU intusssen een grote zwendel is, louter in stand gehouden en uitgebouwd om ons onze pensioenen en spaargelden te ontfutselen, terwijl we ons blijven laten wijsmaken dat we nu eenmaal offers moeten brengen voor een Verenigd Europa.

If you can’t beat them, join them ….
Onze democratisch gekozen politici wisten het in 2011 ook niet meer en in paniek stelden ze drie bankierende economen aan die bij Goldman Sachs hadden gewerkt en daar natuurlijk nog banden mee hebben en hun netwerken konden inschakelen. Wij, in het Europa van de euro, worden uitgeperst en uitgeknepen, maar uiteindelijk hebben we dan ook wat. Nietwaar?

Als wij Europa maar steeds groter laten groeien, zei iemand, en nieuwe lidstaten desnoods met onze euro subsidiëren (het subsidie-beginsel schijnt in EU-wetten te zijn verankerd) dan zitten we snor. Daarnaast moeten we ferm doorpakken met de deregulering en de resterende ruïnes van ons uitgeklede publieke domein rap privatiseren. Weg met de publieke sector en alles tot Vrije Markt verklaren!
Kijk, zo filosofeerde er iemand anders, Amerika heeft te maken met de Wet van de remmende voorsprong. Zij hebben eerst een fiscale en monetaire unie uitgedokterd en toen een federale staat op poten gezet. Wij, in Europa, slaan die stappen over: wij beginnen met een federale eenheidsmunt, de euro, voordat er een Europese federatie is. Wij schaffen de ouderwetse democratie af en zetten de bankiers op de sleutelposten van de EU. Dat is pas moderne beschaving! Europa, bakermat van de wereldbeschaving. Ja, meldde een dame opgewekt, ik ben net nog in Griekenland geweest! Daar laten ze alles steeds antieker worden. Da’s toch reuze authentiek en dat komt zo maar vanwege die kreditecrisis in onze schoot vallen. Helemaal gratis en voor niets.For Local

dozen voor de Amerikaanse thuislozen!
Tenslotte opperde iemand dat we een nationale actie moesten opstarten om dozen voor de Amerikaanse daklozen in te zamelen, opdat die thuisloze stumpers tenminste regelmatig een verse doos om in te wonen uitgereikt konden krijgen. Misschien zou dat op Europees niveau kunnen worden geregeld. We zullen de President van Europa, Herman Van Rompuy, hierover benaderen. Desnoods weer een extra bezuiniginsronde, zuchtte iemand verzaligd. We moeten onze eigen verantwoordelijkheid nemen en nog veel meer participeren!
Gesticht, met een warm gevoel van binnen en dankbaar dat we toch iets voor de medemens konden betekenen, ging ieder daarop zijns weegs. Gelukkig, 2014 belooft ook weer een uitdagend, spannend en avontuurlijk jaar te worden.

 

Lectuur:

Jed S. Rakoff: The Financial Crisis: Why Have No High-Level Executives Been Prosecuted?
In de New York Review of Books van 9 januari 2014, vol. LXI nr.1

John Lanchester (2013): Can we tame the banks? in London Review of Books / vol. 35, nr. 14, 18 juli 2013
http://www.lrb.co.uk/v35/n14/john-lanchester/lets-consider-kate

John Lanchester (2010): De kapitale crisis. De ondergang van de wereldeconomie / Amsterdam: Prometheus / ISBN 978 90446 14862 (vertaald uit het Engels: Whoops! : why everyone owes everyone and no one can pay )

Adam Liptak: Stern Words for Wall Street’s Watchdogs, From a Judge / artikel over Rakoffs essay in de New York Times 16.12.2013
http://www.nytimes.com/2013/12/17/us/judge-raises-questions-on-the-paltry-effort-to-prosecute-wall-street-executives.html?_r=0

Edin Mujagić (2012): Geldmoord. Hoe de centrale banken ons geld vernietigen / Amsterdam: Balans / ISBN 978 94 600 3579 1 (pbk)

Christopher Adoph (2013): Bankers, Bureaucrats, and Central Bank Politics: The Myth of Neutrality / Cambridge, New York, etc.: Cambridge UP / isbn 978-1-107-03261-3 (hbk)

Kenneth Hopper & William Hopper (2009/2007): The Puritan Gift. Reclaiming the American Dream Amidst Global Financial Chaos / London – New York: I.B. Tauris / ISBN 978 1 84511 986 7 (pbk)

Dik Degenkamp, “Op naar de volgende crisis!”, Me Judice, 22 januari 2013.

geithner bernanke paulson_txt

Links:

Jed Saul Rakoff (born August 1, 1943) is a United States District Judge on senior status for the Southern District of New York.
http://en.wikipedia.org/wiki/Jed_S._Rakoff

 

http://dvd.netflix.com/Movie/Frontline-The-Warning/70127213?trkid=1467260

http://dvd.netflix.com/Movie/Frontline-Inside-the-Meltdown/70116885?trkid=1467260

 

rechtspersoonnatuurlijk persoon
http://zakelijk.infonu.nl/juridisch/10208-rechtspersonen-rechtsvormen.html
http://nl.wikipedia.org/wiki/Rechtspersoon

“De essentie van een rechtspersoon is de gelijkstelling met een natuurlijk persoon. Het is tevens een van de belangrijkste juridische ficties in het recht. Waar eerst slechts een groep van personen was die samen een aantal middelen samenbrachten om iets te bewerkstelligen, is er nu een entiteit die als een aparte en afgescheiden persoon functioneert en zelf als zodanig zelfstandig aan het rechtsverkeer kan deelnemen met een afgescheiden vermogen.”

FCIC > Financial Crisis Inquiry Commission

http://en.wikipedia.org/wiki/Financial_Crisis_Inquiry_Commission

http://fcic.law.stanford.edu/report/conclusions

SEC > Securities and Exchange Commission
http://nl.wikipedia.org/wiki/Securities_and_Exchange_Commission

Office of Thrift Supervision
http://en.wikipedia.org/wiki/Office_of_Thrift_Supervision

Office of the Comptroller of the Currency
http://en.wikipedia.org/wiki/Office_of_the_Comptroller_of_the_Currency

United States federal government shutdownof 2013
http://en.wikipedia.org/wiki/United_States_federal_government_shutdown_of_2013

“From October 1 through 16, 2013, the United States federal government entered a shutdown and curtailed most routine operations after Congress failed to enact legislation appropriating funds for fiscal year 2014, or a continuing resolution for the interim authorization of appropriations for fiscal year 2014. Regular government operations resumed October 17 after an interim appropriations bill was signed into law.”

Betreffende World Online, zie onder andere:

Uitspraak Hoge Raad: World Online misleidde beleggers
http://925.nl/archief/2009/11/27/uitspraak-hoge-raad-world-online-misleide-beleggers

Handhaving prospectusaansprakelijkheid niet illusoir: vermoeden van causaal ver-band bij prospectusaansprakelijkheid
Mr. drs. A.C.W. Pijls en prof. mr. W.H. van Boom
www.professorvanboom.eu/pdf_files/2010-Pijls_VanBoom_WPNR.pdf