You are currently browsing the tag archive for the ‘schuld moreel ideologisch’ tag.

‘ De moraal van het schuldverhaal’
door Marc De Vos, directeur van de denktank Itinera en docent aan de Universiteit Gent in De Tijd – België, 30 april 2013

# ingekort, zie De Tijd voor volledige tekst #
Het is bonje onder economen, nu een bekende studie het verband tussen hoge schuld en lage groei heeft overschat. Laten we de groeicalculus even inruilen voor de vraag of meer schuld moreel goed of slecht is.

Wie schulden maakt, besteelt de toekomst: toekomstige welvaart moet de schulden van het verleden afbetalen. Onze grootste schuldfactuur is die van de vergrijzing. De pensioenen en de gezondheidszorg die de babyboomers zichzelf hebben beloofd, hebben ze niet zelf gefinancierd. De volgende generatie zal de rekening moeten oprapen. ( ) Elke euro die gaat naar schuldaflossing kan niet gaan naar lokale investeringen in infrastructuur, onderwijs of sociaal beleid, noch naar lastenverlaging die de burgers meer vrijheid geeft.( ) Overheidsschuld is een georganiseerde regressieve herverdeling van de welvaart van de toekomst naar de rijken van vandaag. ( ) Excessieve schuld was ook hét fundament onder de vastgoedbubbels en het casino op de financiële markten, die ons uiteindelijk in de crisis hebben gestort. De basis van onze schuldencrisis zijn schulden. Nog meer schuld zal de crisis dus niet oplossen. Daarmee is niet gezegd dat de manier en het tempo van schuldaflossing niet moeten worden bewaakt, noch dat het hoe en waar van besparen of belasten geen belangrijke beleidskeuzes vergen. Daarmee is evenmin gezegd dat geen ruimte nodig is voor investeringen, zelfs met schuld, die gericht zijn op toekomstig economisch potentieel voor de jongeren. Wel is daarmee gezegd dat er geen duurzaam alternatief is voor volgehouden budgettaire discipline.

Jerry Mager op woensdag 01 mei 2013

1/3 Over ‘Schuld’ (Nota bene: de verschillende betekenissen van het woord!) wordt gedacht en gesproken in een moralistisch register en vanuit impliciete ideologische kaders die wij ons nauwelijks bewust zijn. Daarom blijven wij, burgers, eindeloos ronddraaien in de verhalen die de deskundologen – politiekers, bankiers en andere geleerden – ons dag na dag voorschotelen. De economisch antropoloog David Graebner heeft een boek geschreven die ons alternatieve denk- en ziens-wijzen t.a.v. schuld aanreikt: ‘Debt: The First 5000 Years’. Robert Kuttner bespreekt het in de New York Review of Books van 9 mei: ‘The Debt we Shouldn’t Pay’ en de review staat integraal op de site. Kuttner: “At the heart of the argument about how to revive a depressed economy is the question of debt. When political leaders and economists debate the subject, they refer mostly to public debt. …. there’s something missing.

2/3 Public debt was not implicated in the collapse of 2008, nor is it retarding the recovery today. Enlarged government deficits were the consequence of the financial crash, not the cause …. It was private speculative debts—exotic mortgage bonds financed by short-term borrowing at very high costs—that produced the crisis of 2008. The burden of private debts continues to hobble the economy’s potential.” Greabners boek belicht 3 centrale thema’s, aldus Kuttner: 1) de grote morele verwarring – “profound moral confusion” – in onze discusies over schuld; 2) de eeuwigdurende worsteling over het vraagstuk rond schuldkwijtschelding en wie zo’n kwijtschelding toekomen / verdienen; 3) de functie en rol van schuld als politiek instrument in het kader van sociale controle en klasse-indeling van onze maatschappij. Kuttner refeert aan Hoofdstuk 11 van de Amerikaanse Bankruptcy code, die het bedrijven mogelijk maakt schulden af te schrijven en met een schone lei te beginnen.

3/3 Waarom bestaat zo’n mogelijkheid niet voor failliete landen? Kuttner besluit met een weinig hoopgevende tekst met betrekking tot de strikte bezuinigingspolitiek die de Eurocraten momenteel voorstaan en toepassen : ‘The sheer political power of creditors and the momentum of the austerity campaign suggest that more damage to the economy may be done before any large change takes place.’ Positief vind ik het inzicht dat kern van de conservatieve economen als misleidend aan de kaak stelt, namelijk dat het kernidee van de conservatieve economen niet klopt: ‘These findings defy a core precept of conservative economics, the premise that economic growth requires financial investors to be richly rewarded’. Natuurlijk denken degenen die dat vele geld toegeschoven krijgen hier anders over. Zie op deze site: Pierre Huylenbroeck: ‘Amerikaanse CEO verdient 204 keer meer dan werknemer’. Zulke bizarre wedden worden nergens door gerechtvaardigd en zijn louter gebaseerd op een nefaste ideologie.

Advertisements
Advertisements