You are currently browsing the category archive for the ‘maatschappij & moraal’ category.

 

rommelhypotheken_Raeside

epost door Jerry Mager op Nelpuntnl.nl
(10 – 13 januari 2014)

Another global crisis is coming, as sure as Christmas. The euro? China? Who knows – but it’s coming, and when it does, we need our banks to be safe, for all sorts of reasons, including, right at the top of the list, the fact that we can’t afford to bail them out in the same way as last time.
John Lanchester (2013): Can we tame the banks?

De volgende financiële fraude wordt openlijk voorbereid. Dat is de nieuwjaarsboodschap die de Amerikaanse rechter Jed Rakoff voor ons heeft. Rakoff beweert dat die roof op gigaschaal in feite bewust en moedwillig wordt bekokstoofd, door de bankiers en hun diefjesmaten met medewerking en onder toezicht van de Amerikaanse overheid. Hij is jurist genoeg om dat niet op deze manier te formuleren. Rakoff leeft en werkt tenslotte niet voor niets in Amerika, het land waar I see you in court! steeds meer mensen voor in de mond bestorven lijkt te liggen en in bepaalde biotopen nagenoeg tot een gewoontegroet is geworden.
Toch komt zijn betoog hier op neer en je hoeft nauwelijks tussen de regels door te lezen: de voorwaarden voor de volgende roofoverval op mondiale schaal zijn volop in de maak. In Amerika, want Rakoff heeft het over Amerikaanse toestanden. Wij weten inmiddels dat de financiële fraude weliswaar in de VS kan zijn begonnen, maar dat de gevolgen ervan als een niet te ontlopen nucleaire fall out over bijna onze hele planeet hun verwoestende uitwerking deden en nog steeds doen gelden. We hebben het in Europa terdege gemerkt en merken het nog steeds.
Bij al het opgewonden gebabbel over de euro, de eurozone en het project Europa, blijft de werkelijk belangrijke financiële dimensie grotendeels buiten beschouwing, tenzij het gaat over populaire deelonderwepen, zoals steun aan de Grieken en de transferstromen van ons naar de bodemloze putten van die zuidelijke lidstaten, voormalige Oostbloklanden en naar Ierland misschien. Geen wonder, want dat zijn thema’s die het vooral in de media goed doen. Snel in quotes bij elkaar te rapen en sensationeel voor chocoladeletters op de voorpagina of in een praatshow.
Dat we in feite worden geregeerd door de bankiers (ik bedoel daar de hele financiële wereld mee en gebruik bankiers als gemeenschappelijke noemer) daar gaat men liever niet te diep op in, want dat is ongemakkelijk en het vergt misschien zelfs wat onderzoeksjournalistiek. Wie heeft dat laatste nog in huis? We zijn alweer bijna vergeten dat drie bankiers van wereldbank Goldman Sachs in 2011 werden benoemd om de crisis te bezweren: Mario Monti, Loukas Papadimos en Mario Draghi, de huidige directeur van de ECB.

De halfwaarde tijd van de financiële bommen (toxic assets) die deze financieel terroristen in elkaar steken en op megaschaal als clustertijdbommen verspreiden is onbekend, maar huiveringwekkend lang. Niemand weet hoeveel er van deze toxic assets momenteel wereldwijd bij de banken in de balansen zijn verstopt. Banken zullen het niet van de daken schreeuwen wanneer en hoeveel ze van deze tijdbommen in bezit hebben. Daarom is Rakoffs betoog evengoed voor ons interessant. Jed S. Rakoff, US District Judge for the Southern District of New York, vraagt zich in de New York Review of Books van 9 januari 2014 af, waarom er in verband met de laatste financiële fraude geen hoge omes strafrechtelijk zijn vervolgd: Why Have No High-Level Executives Been Prosecuted?beware_the_banksters_70-prct Rakoff signaleert een ontwikkeling die erop kan wijzen dat de Amerikaanse overheid met haar beleid bewust grote witteboordenboeven in de kaart speelt.

Dat er op grote schaal is gefraudeerd tijdens de opmaat naar de ontknoping in 2008, is volgens Rakoff intussen als een paal boven water komen te staan en dat wordt ook allerwege officieel erkend. De officiële onderzoekscommissie (Financial Crisis Inquiry Commission) naar de roofoverval van 2008, gebruikt in haar eindrapport maar liefst 157 varianten van het woord fraude bij haar beschrijving van de aanleidingen tot de crisis. Deze commissie concludeert dat er in de betreffende financiële sector sprake was van een complete verwording van morele maatstaven en een algehele ineenstorting van ethisch genormeerd gedrag.

Conclusie: de 2008-crisis was in ieder opzicht het gevolg van opzettelijke en moedwillige fraude.

bankier-chanteert-met-nog-een-crashDe ambtenaren van het Amerikaanse Ministerie van Justitie zijn omzichtiger en niet zo uitgesproken in hun omschrijvingen van de basisoorzaken die tot de kredietcrisis leidden als de verschillende onderzoekscommissies die werden ingesteld om haar te onderzoeken. Toch heeft Rakoff nergens kunnen ontdekken en uit niets kunnen opmaken of afleiden dat het Ministerie van Justitie het oneens zou zijn met de algemene conclusie dat fraude op ieder niveau en in alle gremia hoogtij vierde.
Justitie heeft nooit verklaard dat alle topmanagers die waren betrokken bij gebeurtenissen die leidden tot de 2008-crisis onschuldig zijn aan malversaties, maar Justitie vergoelijkt haar niet-vervolgen van de hoofdschuldigen in en aan dit drama op een of meer van de drie volgende gronden, aldus Rakoff.

I) Het bewijzen van frauduleuze opzet (“fraudulent intent”) bij de hoogste leidinggevenden van de banken en bedrijven die bij de heist waren betrokken, zou volgens Justitie prohibitief moeilijk zijn.
Rakoff erkent dat dit weliswaar een lastige klus kan blijken, maar hij acht het zeker niet onmogelijk om de schuldigen strafrechtelijk te vervolgen. In dit geval moet strafvervolging mogelijk zijn, omdat vanuit de bankwereld zelf regelmatig en veelvuldig waarschuwingen werden afgegeven tegen verdachte activiteiten (“suspicious activities reports”) gerelateerd aan hypotheekfraude. Indien een leidinggevende die werd geconfronteerd met deze waarschuwingen en zelfs bewijzen dat hypotheekfraude steeds grotere proporties aannam, bleef weigeren te onderzoeken of zulke waarschuwingen die zijn bedrijf en haar producten betroffen een grond van waarheid bevatten, dan kun je die leidinggevende onbehoorlijk bestuur (mijn vertaalde samenvatting van “willful blindness” en “conscious disregard”; jm) ten laste leggen.
Volgens Rakoff zou een hooggeplaatste bankier zelfs openlijk gezegd hebben dat het besluit was genomen om ondanks betrouwbare waarschuwingen ten aanzien van een verdacht financieel product, te doen alsof hun neus bloedde en het verdachte product toch te kopen, omdat ze anders geen handel meer zouden hebben: “A decision was made that ‘We’re going to have to hold our nose and start buying the stated product if we want to stay in business.’”

rommel-hypotheek_mafia

II) Justitie heeft als argument gebruikt dat, omdat “the institutions to whom mortgage-backed securities were sold were themselves sophisticated investors, it might be difficult to prove reliance”. Rakoff citeert een ex-hoofd van de afdeling Criminele Zaken van Justitie die in deze trant redeneert en hij diskwalificeert diens redenatie als een compleet misverstaan van de wet (“it totally misstates the law”). Want, aldus Rakoff, in een criminele fraudezaak is de overheid nooit, maar dan ook nooit, verplicht om te bewijzen dat een partij bij/aan een transactie, heeft vertrouwd op andermans woord. Dat is nogal wiedes, vindt Rakoff, want ware dit niet het geval dan zou het malafide verkopers een vrijbrief geven te liegen over hun product wanneer zij van doen hebben met een ter zake kundige koper.
Rakoff: “The law says that society is harmed when a seller purposely lies about a material fact, even if the immediate purchaser does not rely on that particular fact, because such misrepresentations create problems for the market as a whole. And surely there never was a situation in which the sale of dubious mortgage-backed securities created more of a problem for the marketplace, and society as a whole, than in the recent financial crisis.”

misleiding
Naar de Nederlandse situatie vertaald, zie de affaire rond internetbedijf World Online van Nina Brink. De Hoge Raad concludeerde dat World Online (WOL), ABN Amro en Goldman Sachs onrechtmatig hebben gehandeld jegens beleggers en hen hebben misleid.

III) Justitie gebruikt als verontschuldiging voor niet-vervolgen van hooggeplaatste verdachten ook wel het argument dat zulks in het belang van de nationale economie gebeurt, dus niet-vervolgen met het oog op de schade die wel-vervolgen aan de maatschappij zou toebrengen.
Dit argument veegt Rakoff van tafel met het tegenargument dat niemand gelooft dat het vervolgen van leidinggevenden uit de topechelons van een financiële instelling, automatisch leidt tot het omvallen van die instelling.

subprime-loans-_-70-prct-de Amerikaanse overheid medeplichtig?
Rakoff somt enkele voorbeelden op waaruit blijkt dat de Amerikaanse overheid boter op haar hoofd heeft, omdat diezelfde overheid de voorwaarden en omstandigheden mee hielp scheppen waardoor en waaronder deze megafraude mogelijk werd. Bijvoorbeeld het herroepen van de Glass-Steagall Act en in het verlengde hiervan verdere deregulering van overheidsinstellingen, “not only of the SEC but also of such diverse banking overseers as the Office of Thrift Supervision and the Office of the Comptroller of the Currency, both in the Treasury Department.”

Het was de overheid die de rente laag hield en bankiers aanmoedigde om leningen te verstrekken aan personen die voorheen als onvoldoende kredietwaardig zouden zijn beoordeeld om voor een hypothecaire lening in aanmerking te komen. De eis tot het documenteren van je kredietwaardigheid bij het aanvragen en afsluiten van een lening werd niet langer gesteld, hetgeen vrij baan gaf aan de inmiddels beruchte “liars loans”; dubieuze hypotheken werden verkocht aan dubieuze debiteuren. Zowel verkoper als koper konden naar hartelust liegen over hun product en hun financiële situatie, zonder dat er een haan naar kraaide. Beide partijen kregen immers wat ze wilden en over de kwaliteit van de transactie en de eventuele gevolgen ervan, maakte niemand zich zorgen
Ook in de nasleep van de kredietcrisis zat de overheid er tot haar nek in: “It was the government that proposed the shotgun marriages of, among others, Bank of America with Merrill Lynch, and of J.P. Morgan with Bear Stearns. If, in the process, mistakes were made and liabilities not disclosed, was it not partly the government’s fault?”

Vriendelijk gezegd: de Amerikaanse overheid bond de kat op het spek en hielp de gelegenheid scheppen die uiteindelijk de vele dieven maakte.

credit_crunch-70-prct

perfide plutocratie ?
Al lezende ga je je afvragen of de Amerikaanse plutocraten niet likkebaardend hebben staan kijken hoe dit dit rampscenario zich voltrok. Ze hebben het misschien niet in gang gezet, niet willens en wetens geïnstigeerd en bevorderd, maar ze hebben zeker niet corrigerend ingegrepen toen overduidelijk begon te worden welke kant het opging en wie hierdoor uiteindelijk het hardste zouden worden getroffen en het zwaarste gedupeerd en last but not least: wie aan deze ellende het meeste zouden verdienen.
Nu hebben ze gezien dat de schuldigen er zonder kleerscheuren afkwamen. Niet alleen werd hen geen haar gekrenkt, ze werden zelfs beloond voor hun wandaden met het belastinggeld dat hun slachtoffers opbrachten, omdat ze too big to jail werden verklaard.
De Amerikaanse plutocraten hebben bloed geproefd: de kleine man is een makkelijke prooi. Als de nasleep van de kredietcrisis van 2008 dat al niet duidelijk maakte, dan wreef de shutdown van oktober 2013 het wel in. De Democraten moesten bakzeil halen, Obama gaf toe aan de Tea Party. Amerika’s Jan met de Pet, alias Joe the Plumber, alias Joe Sixpack heeft wanneer het erop aankomt, niemand die het voor hem opneemt. Winners take all.

De plutocraten hebben de facto een license to kill en die zijn ze hoogstwaarschijnlijk van plan om te gebruiken ook. Rakoffs artikel lijkt dat alleen maar te bevestigen.

Je voorstellen dat een overheid deze massale maatschappelijke naargeestigheid zou hebben gefaciliteerd en zelfs moedwillig gestimuleerd en georkestreerd, is huiveringwekkend. Als gevolg van de crisis van 2008 leven nog steeds miljoenen Amerikanen een leven van stille wanhoop, zonder baan, zonder inkomen en zonder toekomstperspectief. De overwinning van de Republikeinse plutocraten in de Tea Party, moet ze iedere hoop op lotsverbetering ontnomen hebben. Yes we can! Change! Maar wat ze ook stemmen, het maakt niet uit.

Waar, op welk punt precies, gaan bestuurlijk onbenul en incompetentie en politiek opportunisme, via criminele nalatigheid, over in moedwillige misdadigheid op staatsniveau en van staatswege?

 

 

het Vangnet

 

een verschuivend paradigma
Met betrekking tot deze vraag is Rakoffs verhaal weinig geruststellend, want hij signaleert een ontwikkeling die er mede op lijkt te wijzen dat dezelfde plutocratie inmiddels de smaak werkelijk te pakken lijkt te hebben en bezig is de voorwaarden te scheppen voor een herhalingsexercitie.
Volgens Rakoff verschuift in de VS namelijk het accent van het strafrechtelijk vervolgen van hooggeplaatste individuen naar een steeds sterkere focus op het vervolgen van bedrijven en ander instituten (rechtspersonen).
Tot relatief kort geleden waren zulke vervolging uitzondering en geschiedden ze vrijwel nooit zonder tegelijkertijd ook de betreffende managers strafrechtelijk te vervolgen en persoonlijk aansprakelijk te stellen voor hun daden. De redenen waarom zijn evident: een bedrijf of organisatie, een rechtspersoon, kan geen misdrijf plegen dat kunnen alleen mensen van vlees en bloed die eventueel in naam van de rechtspersoon optreden. Wanneer je een bedrijf straft, straf je bovendien automatisch ook de onschuldige werknemers en eventuele aandeelhouders.

plutocratische witteboorden-criminaliteit
De afgelopen decennia echter zijn officieren van justitie zich vooral gaan richten op het vervolgen van bedrijven, vaak zonder ook maar een enkel natuurlijk persoon aan te klagen. De reden die voor deze aanpak wordt opgegeven, is meestal dat het onderdeel uitmaakt van een streven om bedrijfsculturen te veranderen en dat het voorzorgsmaatregelen mogelijk maakt die herhaling, recidive, helpen voorkomen.
Deze aanpak resulteert in opgeschorte vervolgingsovereenkomsten (“deferred prosecution agreements”); de overheid schort vervolging op, ze stelt die uit. Soms wordt zelfs een deal gesloten om van vervolging af te zien, waarbij het bedrijf dat strafvervolging boven het hoofd hangt, erin toestemt voorzorgsmaatregelen te treffen die herhaling van de overtredingen moeten voorkomen.
De afgelopen tien jaar heeft de Amerikaanse overheid 233 van dergelijke overeenkomsten gesloten om (nog) niet tot strafvervolging over te gaan. Rakoff vindt dit een onwenselijke ontwikkeling. Deze aanpak leidt namelijk tot professioneel laks en laakbaar gedrag bij officieren van justitie en dat heeft verderfelijke consequenties. Op moreel vlak werkt het corrumperend, omdat het de beroepsethiek aantast.
Volgens Rakoff is met name in deze sector van de financiële witteboordencriminaliteit individuele strafvervolging juist zeer effectief waar het gaat om preventieve werking middels de voorbeeldfunctie. Streng straffen helpt bij deze witteboordencriminelen wel degelijk. Zij zijn daar uiterst gevoelig voor. Een geldboete daarentegen zegt ze niets.

wall-str-schuld-op-de-nation-schuld-dump_50-prct-
Het afschrikwekkend effect van met succes vervolgde en streng gestrafte individuele witteboordencriminelen is vele malen groter dan al die zogenaamde overeenkomsten en convenanten waarbij bedrijven beloven interne verbetertrajecten te implementeren. Die zijn bijna allemaal af te doen als een fopspeen, als vormen van pure window-dressing.
De overheid hanteert met betrekking tot haar beleid van het niet strafrechtelijk vervolgen van individuen in de afgelopen decennia, het argument dat strafvervolging te langdurig en daarom ook te kostbaar is en dat ze als overheid niet meer de daartoe vereiste menskracht en expertise in huis heeft, noch beschikt over de benodigde financiële middelen.

het financiële gangsterdom
Rechter Jed Rakoff besluit zijn artikel met de conventionele en plichtmatige vaststelling dat het Amerikaanse systeem van strafvervolging, met name daar waar het gaat om witteboordencriminelen in de financiële wereld die op deze megaschaal wandaden begaan, ernstig in gebreke blijft en aan een diepgaand onderzoek en grondige herziening toe is. Gezien de zwaarte en ernst van hetgeen Rakoff te berde brengt en voorspelt, vind ik het alleszins begrijpelijk en verstandig dat hij voor deze rituele fraseologie kiest. Hij zal zich met zijn zienswijze en opvattingen in dezen toch al niet bijzonder populair maken bij de Amerikaanse plutocraten.
Uit Rakoffs hele artikel valt echter op te maken dat het alleszins in de rede ligt om aan te nemen dat de financiële gangsters, inspelend op dit overheidsbeleid, doodgemoedereerd de rekensom zullen maken van hoeveel ze moeten roven en plunderen om na de aanzienlijke symbolische boetes en kostbare implementaties van zogenaamd preventieve maatregelen ter voorkoming van herhaling, toch een ruime winst te scoren. Ze weten zich immers op voorhand nagenoeg immuun voor persoonlijke strafvervolging en zijn van staatswege gevrijwaard van gevangenisstraf. Ze zullen bijna nooit meer persoonlijk aansprakelijk worden gesteld voor hun wandaden en kunnen de door hen aangerichte ravages – alweer met medeweten en medewerking van de overheid – opnieuw volledig afwentelen op de gemeenschap. Precies zoals ze dat met de verliezen van de afgelopen heist hebben kunnen doen. Ze werden in het algemeen belang met miljarden aan belastinggeld gered. Chantage blijkt lonend.

Nu hebben ze de smaak goed te pakken en lijken vast voornemens ons allen opnieuw een flinke poot uit te draaien. Dit keer vooraf nog meer gelegitimeerd door het wettig gezag dan de vorige keer achteraf ook al geschiedde.

“Central bankers are the most important political actors still veiled by the myth of bureaucratic impartiality. The myth has many sources, but it draws sustanance from economists’ eagerness to treat monetary policy as a purely technical problem with an optimal solution, downplaying or dismissing its distributive consequences.
Like legislators, executives, judges and other bureaucrats, central bankers are political agents with their own interests and plans. As with any question of bureaucratic decision-making, to comprehend monetary policy choises we must know the goals of the central bankers themselves.”

Christopher Adoph (2013:10): Bankers, Bureaucrats, and Central Bank Politics: The Myth of Neutrality

Europa, Nederland en de euro?
Iemand uit de groep die over dit artikel van Rakoff van gedachten wisselde, merkte op dat we dus mogen aannemen dat wanneer bijvoorbeeld de heer Mario Draghi van de Europese Centrale Bank of meneer Klaas Knot van De Nederlandsche Bank malversaties pleegden met ons geld, zij vast ook niet vervolgd zullen worden. Een ander bracht daarop te berde dat dergelijke malversaties ons zelfs nooit ter ore zouden komen, want dat zou worden beoordeeld als niet-zijnde in het algemeen belang omdat het op grote schaal maatschappelijke onrust zou stichten. Het zou simpelweg onder het tapijt worden geveegd en in de doofpot verdwijnen, zonder dat het publiek ook maar een schijn van vermoeden zou hebben gehad dat er malversaties gepleegd zouden zijn. Draghi of Knot zouden om gezondheidsredenen schielijk van het toneel verdwijnen na een grote zak geld toegestopt gekregen te hebben – buiten de reeds door hen gestolen gelden, natuurlijk.  vos-finance-met-kip-EU-bij-de-strot
De veroorzaakte verliezen zouden we met ons allen desniettemin in verholen vorm toch volledig op ons bordje krijgen, vermoedelijk in de gedaante van weer nieuwe bezuinigingen in het kader van de euro, het Project Europa, de AEX- of NIKKEI-indices, de opwarming van de aarde of juist niet, het smelten van de ijskap en wat al niet nog meer van stal kan worden gehaald om als excuus-Truus voor bezuinigingen te fungeren. Sommige aanwezigen begonnen daarop onrustig op hun stoelen te schuiven, omdat dergelijke bezuinigingen immers nu ook al aan de orde van de dag zijn en steeds opnieuw afgekondigd worden, terwijl we voor alles meer moeten betalen.

Gelukkig lieten ze zich geruststellen door de verzekering dat zowel Draghi als Knot kundige, integere, eerbare, respectabele en achtenswaardige heren zijn in wiens breinen het nimmer zou opkomen om in functie ook maar iets ten nadele van ons burgers te doen of te laten. Die dingen gebeuren gelukkig alleen elders, misschien zelfs alleen maar in Amerika. Stel je voor de EU intusssen een grote zwendel is, louter in stand gehouden en uitgebouwd om ons onze pensioenen en spaargelden te ontfutselen, terwijl we ons blijven laten wijsmaken dat we nu eenmaal offers moeten brengen voor een Verenigd Europa.

If you can’t beat them, join them ….
Onze democratisch gekozen politici wisten het in 2011 ook niet meer en in paniek stelden ze drie bankierende economen aan die bij Goldman Sachs hadden gewerkt en daar natuurlijk nog banden mee hebben en hun netwerken konden inschakelen. Wij, in het Europa van de euro, worden uitgeperst en uitgeknepen, maar uiteindelijk hebben we dan ook wat. Nietwaar?

Als wij Europa maar steeds groter laten groeien, zei iemand, en nieuwe lidstaten desnoods met onze euro subsidiëren (het subsidie-beginsel schijnt in EU-wetten te zijn verankerd) dan zitten we snor. Daarnaast moeten we ferm doorpakken met de deregulering en de resterende ruïnes van ons uitgeklede publieke domein rap privatiseren. Weg met de publieke sector en alles tot Vrije Markt verklaren!
Kijk, zo filosofeerde er iemand anders, Amerika heeft te maken met de Wet van de remmende voorsprong. Zij hebben eerst een fiscale en monetaire unie uitgedokterd en toen een federale staat op poten gezet. Wij, in Europa, slaan die stappen over: wij beginnen met een federale eenheidsmunt, de euro, voordat er een Europese federatie is. Wij schaffen de ouderwetse democratie af en zetten de bankiers op de sleutelposten van de EU. Dat is pas moderne beschaving! Europa, bakermat van de wereldbeschaving. Ja, meldde een dame opgewekt, ik ben net nog in Griekenland geweest! Daar laten ze alles steeds antieker worden. Da’s toch reuze authentiek en dat komt zo maar vanwege die kreditecrisis in onze schoot vallen. Helemaal gratis en voor niets.For Local

dozen voor de Amerikaanse thuislozen!
Tenslotte opperde iemand dat we een nationale actie moesten opstarten om dozen voor de Amerikaanse daklozen in te zamelen, opdat die thuisloze stumpers tenminste regelmatig een verse doos om in te wonen uitgereikt konden krijgen. Misschien zou dat op Europees niveau kunnen worden geregeld. We zullen de President van Europa, Herman Van Rompuy, hierover benaderen. Desnoods weer een extra bezuiniginsronde, zuchtte iemand verzaligd. We moeten onze eigen verantwoordelijkheid nemen en nog veel meer participeren!
Gesticht, met een warm gevoel van binnen en dankbaar dat we toch iets voor de medemens konden betekenen, ging ieder daarop zijns weegs. Gelukkig, 2014 belooft ook weer een uitdagend, spannend en avontuurlijk jaar te worden.

 

Lectuur:

Jed S. Rakoff: The Financial Crisis: Why Have No High-Level Executives Been Prosecuted?
In de New York Review of Books van 9 januari 2014, vol. LXI nr.1

John Lanchester (2013): Can we tame the banks? in London Review of Books / vol. 35, nr. 14, 18 juli 2013
http://www.lrb.co.uk/v35/n14/john-lanchester/lets-consider-kate

John Lanchester (2010): De kapitale crisis. De ondergang van de wereldeconomie / Amsterdam: Prometheus / ISBN 978 90446 14862 (vertaald uit het Engels: Whoops! : why everyone owes everyone and no one can pay )

Adam Liptak: Stern Words for Wall Street’s Watchdogs, From a Judge / artikel over Rakoffs essay in de New York Times 16.12.2013
http://www.nytimes.com/2013/12/17/us/judge-raises-questions-on-the-paltry-effort-to-prosecute-wall-street-executives.html?_r=0

Edin Mujagić (2012): Geldmoord. Hoe de centrale banken ons geld vernietigen / Amsterdam: Balans / ISBN 978 94 600 3579 1 (pbk)

Christopher Adoph (2013): Bankers, Bureaucrats, and Central Bank Politics: The Myth of Neutrality / Cambridge, New York, etc.: Cambridge UP / isbn 978-1-107-03261-3 (hbk)

Kenneth Hopper & William Hopper (2009/2007): The Puritan Gift. Reclaiming the American Dream Amidst Global Financial Chaos / London – New York: I.B. Tauris / ISBN 978 1 84511 986 7 (pbk)

Dik Degenkamp, “Op naar de volgende crisis!”, Me Judice, 22 januari 2013.

geithner bernanke paulson_txt

Links:

Jed Saul Rakoff (born August 1, 1943) is a United States District Judge on senior status for the Southern District of New York.
http://en.wikipedia.org/wiki/Jed_S._Rakoff

 

http://dvd.netflix.com/Movie/Frontline-The-Warning/70127213?trkid=1467260

http://dvd.netflix.com/Movie/Frontline-Inside-the-Meltdown/70116885?trkid=1467260

 

rechtspersoonnatuurlijk persoon
http://zakelijk.infonu.nl/juridisch/10208-rechtspersonen-rechtsvormen.html
http://nl.wikipedia.org/wiki/Rechtspersoon

“De essentie van een rechtspersoon is de gelijkstelling met een natuurlijk persoon. Het is tevens een van de belangrijkste juridische ficties in het recht. Waar eerst slechts een groep van personen was die samen een aantal middelen samenbrachten om iets te bewerkstelligen, is er nu een entiteit die als een aparte en afgescheiden persoon functioneert en zelf als zodanig zelfstandig aan het rechtsverkeer kan deelnemen met een afgescheiden vermogen.”

FCIC > Financial Crisis Inquiry Commission

http://en.wikipedia.org/wiki/Financial_Crisis_Inquiry_Commission

http://fcic.law.stanford.edu/report/conclusions

SEC > Securities and Exchange Commission
http://nl.wikipedia.org/wiki/Securities_and_Exchange_Commission

Office of Thrift Supervision
http://en.wikipedia.org/wiki/Office_of_Thrift_Supervision

Office of the Comptroller of the Currency
http://en.wikipedia.org/wiki/Office_of_the_Comptroller_of_the_Currency

United States federal government shutdownof 2013
http://en.wikipedia.org/wiki/United_States_federal_government_shutdown_of_2013

“From October 1 through 16, 2013, the United States federal government entered a shutdown and curtailed most routine operations after Congress failed to enact legislation appropriating funds for fiscal year 2014, or a continuing resolution for the interim authorization of appropriations for fiscal year 2014. Regular government operations resumed October 17 after an interim appropriations bill was signed into law.”

Betreffende World Online, zie onder andere:

Uitspraak Hoge Raad: World Online misleidde beleggers
http://925.nl/archief/2009/11/27/uitspraak-hoge-raad-world-online-misleide-beleggers

Handhaving prospectusaansprakelijkheid niet illusoir: vermoeden van causaal ver-band bij prospectusaansprakelijkheid
Mr. drs. A.C.W. Pijls en prof. mr. W.H. van Boom
www.professorvanboom.eu/pdf_files/2010-Pijls_VanBoom_WPNR.pdf

 

 

Advertisements

Topinkomens woningcorporatiemanagers moeten van de rechter omhóóg!
Bewerkt door: redactie VOLKSKRANT −30/10/13, 12:14 − bron: ANP

“De regeling waarmee minister Stef Blok (Wonen) de inkomens van topfunctionarissen bij woningcorporaties aan banden wil leggen, kan niet door de beugel. De rechtbank in Den Haag heeft woensdag een streep gezet door deze ministeriële regeling waarmee Blok dat mogelijk wilde maken. Als de minister toch wil ingrijpen, moet hij opnieuw naar ‘de tekentafel’ om een nieuwe regeling op te stellen.

De regeling is gebasseerd op de Wet Normering Topinkomens (WNT). De verenigingen die de zaak voor de rechter brachten, vonden dat die wet in strijd is met internationale verdragen. Maar dat vinden de rechters niet. Daardoor kan Blok met die wet in de hand een nieuwe regeling opstellen.”

stef-blok-woonakkoord + tekst         blonde blauwe blazer + tekst Stef Blok

mafia boss_met huizen + tekst Stef Blok

rechter 2 + tekst karbonaadje rechts

ollie-b-bommel + tekst _ 2 _ klein karbo. echte Heer voedzame maaltijd

Met de democratie speel je geen poker
column Hans GoslingaTrouw  20/10/2013, 07:00

huzinga Homo Ludens met pokersstenen  versie 1( ………..)
“De historicus Johan Huizinga onderscheidde in een essay uit 1935 over onze volksaard drie temperamenten in het politieke leven: behoud, hervorming en radicaliteit. De radicaal of revolutionair was in zijn ogen de mens die de onvolmaaktheid van de wereld niet kan dragen: het moet volstrekt anders worden en wel terstond. Volgens Huizinga was het logisch dat de behoudende en hervormingsgezinde krachten, als het nodig was, zouden samengaan tegen de radicalen.

De strekkingen van behoud en hervorming hebben immers grondslagen gemeen, schreef hij, die ontbreken in het extremisme. Zij gaan beide uit van geleidelijke ontwikkeling, waarbij de een de erfelijkheid accentueert, de ander de verandering. Het is een waarneming, die het bekritiseerde samengaan van de oude ideologische tegenpolen VVD en PvdA ineens verklaart en als verbond tegen de radicale flanken logisch en geloofwaardig maakt. Zeker nu die flanken het parlementaire debat minachten.” ( ……………… )

New Deal Cartoon - 70 procent

huizinga klompen om de nek, tekst over deal

Reactie door jerry mager (21/10/13, 17:54)

Zou Johan Huizinga anno 2013 dezelfde temperamenten onderscheiden als hij in 1935 meende te ontwaren? Zou Huizinga nu nog een Nederlandse volksaard dúrven of kúnnen ontwaren?! Zou hij zich daaraan wagen? Ik betwijfel het zeer, zeker gezien Huizinga’s ervaringen met de “historische ervaring” zoals hij die beschreef. Daarentegen pokert Huizinga er in zijn “Homo Ludens” lustig op los. We houden toch maar liever het schuurtje bij het huisje, vind ik.

* * *

Link column Hans Goslingawww.trouw.nl/tr/nl/6869/Hans-Goslinga/article/detail/3529973/2013/10/20/Met-de-democratie-speel-je-geen-poker.dhtml
Hans Goslinga – http://nl.wikipedia.org/wiki/Hans_Goslinga

samsom-en-rutte-snijden-worst, tekst - good deal

door Jerry Mager
gepost op NELPUNTNL.NL, op 19/20 augustus 2013
uitgebreid en licht herzien op 21 augustus

“Libertarians display nothing but disdain for fundamental ideas. They disparage the very idea of a fundamental idea. Libertarianism wishes to espouse an end product: liberty – while remaining oblivious to its source: philosophy. It sees no logical, ordered structure of ideas, but only a haphazard smorgasbord of notions, and feels entitled to help itself to any one, at any time, in any sequence, as the mood strikes.”

Peter Schwartz (1989:317): Libertarianism: The Perversion of Liberty

De kop: “VVD-adviseur Livestro: ‘Rutte wordt niet gehinderd door principes’ “ in de Volkskrant van 17 augustus 2013 geeft veiligheidshalve duidelijk aan dat het om een citaat van meneer Livestro gaat. Bij lezen van het stukje waarboven deze kop staat, lijkt het op het eerste gezicht onwaarschijnlijk om te denken dat Joshua Livestro het artikel van Peter Schwartz (“Libertarianism: The Perversion of Liberty”) in gedachten had toen hij deze uitspraak deed, laat staan dat hij het met Schwartz eens zou zijn – indien Livestro al bekend was met betreffend artikel.
Als ik echter lees: “Flexibiliteit is volgens Livestro weliswaar nodig om het kabinet overeind te houden” en ik denk aan Sennetts betoog over hoe die flexibiliteit volgens hem in onze kapitalistische maatschappij het individuele karakter en de maatschappelijke moraal ondermijnt (“The Corrosion of Character”), dan zou Livestro wellicht kunnen worden aangewreven dat hij het onbewust met Schwartz en Sennett eens is en dat zijn kwalificatie van zijn VVD-roerganger wel degelijk betekent wat hij lijkt te betekenen: “Rutte wordt niet gehinderd door principes”. Precies dat maakt de man tot zo’n succesvolle stemmentrekker. We leven tenslotte in het postmoderne postpolitieke tijdperk, waarin der Mensch ohne Eigenschaften agio doet.

Jammer dat in het ingezonden stuk van PvdA vicepremier Lodewijk Asscher en de Engelse publicist David Goodhart in de Volkskrant en de Britse krant The Independent, niemand schijnt te hebben geroepen: Eigen volk eerst! of: Socialist Asscher wil grenzen dicht tegen Oost-Europeanen!
Was dat het geval geweest, dan zou de beweging (let wel: de PVV is een beweging en geen partij) van meneer Geert Wilders – als we de peilingen van Maurice Waf! tenminste mogen geloven – vast niet met 30 zetels uit de bus zijn gekomen. In ieder geval hadden we nog een smeuïge krantenkop gehad. Een PvdA’er die zoiets roept, zou de verloedering van het merk weer eens onomwonden aan de kaak stellen.

“The invasion and colonization of communitas, the site of the moral economy, by consumer market forces constitutes the most awesome of dangers threatening the present form of human togetherness. The principal targets of the assault by the market are humans as producers; in a fully conquered and colonized land, only human consumers would be issued residence permits.”

Zygmunt Bauman (2003:74): Liquid Love

Onthutsend is het wel, dat uitgerekend alweer een PvdA-politicus het project Europa lijkt te saboteren, juist nu eensgezindheid onder de eurolanden zo broodnodig is. VVD’er Rutte houdt zich met zijn oproep om meer luxe consumptiegoederen te kopen tenminste nog bij merksyntone kretologie, terwijl die zogenaamde bescherming van de Nederlandse werknemers van Asscher zo flinterdun dubbel-doorzichtig is dat het de aandoenlijkheid voorbij schiet en genant in de wind wappert. Kom er gewoon vierkant voor uit dat het project Europa uiterst ongelukkig en onverantwoord krakkemikkig in elkaar steekt en we daar de wrange vruchten bij karrenvrachten van plukken. Waarom we de wanhopige vlucht naar voren schijnen te moeten blijven kiezen, is aan de gewone burger die structureel voor de kosten opdraait, niet uit te leggen. Die burger voelt zich cynisch uitgebuit, ordinair kaalgeplukt en schaamteloos leeggezogen. Die burger ziet, ondervindt, merkt en ervaart namelijk dat zijn spaargelden verdampen en dat zijn pensioen wegsmelt. Hij ziet hoe de haarvaten van de samenleving verstopt raken door het aankoeken van steeds dikkere lagen managers. Die managers claimen dikke salarissen en het enige wat ze doen is de boel nog stroperiger, nog ingewikkelder en vooral nog duurder maken. Hun salarissen-met-bonus moeten tenslotte ergens van worden betaald. Het Nederlandse maatschappelijke middenveld is wat dit aangaat een Sodom en Gomorra aan het worden: de ene ladenlichtende fraudeur na de andere plugt zich er als een bloedzuiger in de staatsruif van de publieke middelen. Met zo’n positie belonen politieke kongsi’s ook hun clubgenoten; zij hebben de banen verkaveld en onderling verdeeld en distribueren de respectieve postjes, ten laste van de publieke middelen. In het Angelsaksisch heet dit cronyism.

Ergens op een plek die Brussel heet en op andere vergelijkbare virtuele plaatsen (loci, topoi) wordt er zoiets als een Verenigd Europa in elkaar gestoken, zeggen ze. Alweer door managers, voor wie het project Europa een grote snoepwinkel en lucratieve banencarrousel is. De burger krijgt toegetoeterd dat zij solidair moet zijn met vreemde mensen ver weg, terwijl zij dag in dag uit aan den lijve ondervindt dat het hier bij haar steeds meer ieder voor zich is. Luister maar naar Rutte & kompanen, kijk naar Asschers laatste move: West-Europa voor de West-Europeanen! Een paradoxale boodschap die, zoals Pavlov met honden bewees, schizofrenie veroorzaakt. Een verenigd Europa is bij dit alles zeker niet gebaat. Terwijl we dat meer dan ooit oooh zo nodig hebben, lijkt de politieke paljassen niets te dol om het project Europa te saboteren en te torpederen.

“(H)et is vooral Homerus geweest die de andere epische dichters heeft geleerd op de juiste wijze onwaarheden te beweren. Zijn kunst bestaat hierin dat hij gebruik maakt van de menselijke neiging om valse conclusies te trekken.”

Aristoteles (335? BC; 60a18): Poëtica

Asschers move maakt het eens te meer pijnlijk en duidelijk zichtbaar dat de huidige constructie van het project Europa op z’n zachtst gezegd aan alle kanten rammelt en in z’n voegen kraakt en knarst. Asscher stelt een deeloplossing voor die op zich niet onaannemelijk lijkt te klinken (wel onsympathiek, maar misschien zelfs niet onlogisch). In het geldende kader past Asschers idee echter helemaal niet en binnen dat vigerende kader detoneert zoiets als naïef, onbetrouwbaar en inconsistent. Moeten politici met zulke ideeën aan het roer staan van dit zwalkende, kompasloze en lekkende narrenschip, in deze woelige en verraderlijke wereldzeeën?
Hoe kun je het rijmen om duizelingwekkende sommen gelds te blijven overmaken naar landen als Griekenland – dus een transfereconomie in stand en aan de praat te houden – en tegelijkertijd de grenzen willen sluiten tegen werknemers uit nieuwe (aspirant-/semi-) eurolidstaten? De gedebiteerde smoes luidt dat Nederlandse werknemers uit de wind moeten worden gehouden, met name zzp’ers en laaggeschoolden – potentiële PvdA stemmers dus. Een cynische smoes, want diezelfde Nederlandse werknemers zien hun spaargelden verdampen (richting Griekse bankiers en andere gladde gluiperds?) en krijgen het onverbloemd voor hun kanes dat ze zich loyaal hun pensioengelden moeten laten ontfutselen in het belang van Europa dat immers ook hun belang zou zijn. Kortom, het recept luidt: permanent pompen en langzaam maar onherroepelijk samen verzuipen. Zo’n politieke poppenkasterij en fratsenfoezeliritis voedt en vergroot slechts het toch al substantiële ressentiment.

De gefrustreerde burger weet natuurlijk drommels goed dat ‘ie met meneer Wilders en zijn PVV ook geen stap verder komt, maar zo lang de gevestigde politieke merken die burger voor simpel, achterlijk en dom verslijten, zal die burger zich zo gedragen door zijn kont tegen de krib te gooien en Van Speijks dan-liever-de-lucht-in! als motto prefereren.
Door op een beweging als de PVV te stemmen, krijgt die burger op zijn minst nog de illusie dat zij – net als een astrante peuter van drie jaar oud – tòch ook een eigen willetje heeft en zich niet alles hoeft te laten gezeggen. De merken VVD en PvdA zouden volgens de peiling van meneer De Hond nu bij verkiezingen een verlies van 45 zetels voor de kiezen krijgen. De DOW Jones en Foetsie zijn er niets bij.

“Flexible specialization suits high technology; thanks to the computer, industrial machines are easy to reprogram and configure. The speed of modern communications has also favored flexible specialization, by making global market data instantly available to a company. ( ) ( )
The most strongly flavored ingredient in this new productive process is the willingness to let shifting demands of the outside world determine the inside structure of institutions. All these elements of responsiveness make for an acceptance of decisive, disruptive change.
( ) ( )
Time’s arrow is broken; it has no trajectory in a continually reengineered, routine-hating, short-term political economy. People feel the lack of sustained human relations and durable purposes.”

Richard Sennett (1998:52,98): The Corrosion of Character

Lectuur:

Aristoteles (384-322 BC) (2012/1986): Poëtica / Amsterdam: Athenaeum – Polak & Van Gennep / ISBN 978 90 253 0207 8 (vertaling: N. van der Ben en J.M. Bremer)

Grieks – Engelse uitgave: S.H. Butcher (1951): Aristotle’s Theory of Poetry and Fine Art / New York: Dover / ISBN 0-486-20042-6

Voor de teleologische drive en het richtingzekere momentum dat dit Europa-project zo node ontbeert, zie o.a. de Nicomacheasche ethiek

Zygmunt Bauman (2003): Liquid Love. On the Frailty of Human Bonds / Cambridge, Oxford, etc.: Polity Press – Blackwell / ISBN 0-7456-2489-8 (pbk)

Peter Schwartz’ stuk staat in Leonard Peikoff – editor (1989): The Voice of Reason. Essays in Objectivist Thought van Ayn Rand / New York, London etc.: Penguin – Meridian Books / ISBN 0-452-01046-2. Libertarianism: The Perversion of Liberty staat op p. 311-333.
Het gaat om een sterk verkorte versie van een artikel uit 1985, dat werd gepubliceerd in The Intellectual Activist.

Richard Sennett (1998): The Corrosion of Character. The Personal Consquences of Work in the New Capitalism / New York, London: W.W. Norton & Company / ISBN 0-393-31987-3 (pbk)

Richard Sennett (2003): Respect in a World of Inequality / New York, London: W.W. Norton & Company / ISBN 0-393-32537-7 (pbk)

Richard Sennett (2009/2008): The Craftsman / London, New York etc.: Penguin / ISBN 978-0-141-02209-3 (pbk)

# P.S. #

Zie Susan Watkins (editor of New Left Review) over het “project Europa” in de laatste London Review of Books No. 16 – 29 August 2013, pages 17-21

Citaat uit haar (review-)artikel Vanity and Venality (= ijdelheid/verwatenheid/hier ook: grootheidswaan en de vatbaarheid voor corruptie/omkoping/morele kwetsbaarheid):

“A single currency might have worked for the core group of closely aligned economies – France, Germany, the Benelux countries – envisaged in the Werner Plan. Instead, the architecture of the Eurozone, concocted in response to the fall of the Berlin Wall, became fatally entangled with the project of EU enlargement.
As it took shape from the mid-1990s, the single currency became available to any country that could claim to meet the minimal convergence criteria, in a spirit of geopolitical expansionism strongly backed by Washington and London. The result, as the vanity of the leading continental powers combined with the venality of the smaller ones, was a heterogeneous group of 17 economies, with divergent dynamics, tied to a uniform exchange rate and enjoying a shared credit rating.
Rather than helping them converge, the common currency exacerbated the underlying differences between them. Domestic manufacturing in the Mediterranean countries was squeezed by Chinese imports at the lower end – textiles, ceramics, leather goods – while German companies gained an increasing market share at the upper end: cars, chemicals, machinery. At the same time, the easy credit of the globalisation bubble created the illusion that Europe was equalising upwards, as southern consumption was fuelled by northern banks’ cross-border lending.”

(bijgevoegd op 22 aug. 2013)

Column Bram Bakker (22/07/13, 18:01) in de Volkskrant

# zie de Volkskrant voor volledige tekst

Weinig mensen buiten de geestelijke gezondheidszorg lijken op de hoogte van het voornemen om de GGZ voor minderjarigen over te hevelen naar de gemeenten. Er is vrijwel geen enkele zorgprofessional die dit plan een warm hart toedraagt, sterker nog: op alle mogelijke manieren is er vanuit de sector bezwaar gemaakt tegen dit voornemen. Maar dat een petitie hierover door nog geen 30.000 mensen is ondertekend geeft dan wel te denken. Hoeveel ouders van minderjarigen zijn er in Nederland? Hebben die enig besef van de consequenties van dit voornemen?

(Bram Bakker is psychiater en columnist voor Volkskrant.nl)

reacties

Jerry Mager (23/07/13)

“Weinig mensen buiten de geestelijke gezondheidszorg lijken op de hoogte van het voornemen om de GGZ voor minderjarigen over te hevelen naar de gemeenten”: deze cultuur van gluiperig en stiekem de burger slinks voor voldongen feiten stellen, is op zich pathologisch èn pathogeen.

Jerry Mager (23/07/13)

“de verwachting dat er kosten mee bespaard worden, zal ook een illusie blijken.” Natuurlijk, want de kosten op langere termijn zullen stijgen. Dat zijn externalities, dus onzichtbaar. Niemand die dat dan nog relateert aan deze politieke move. Het belang van de gemeentepolitici – meer ‘werk’ en belangrijkere status, waardoor hogere wedden – prevaleert altijd, ongeacht bij welk onderwerp. De verhaaltjes eromheen, de bestuurlijke narratologie, worden op industriële schaal gefabriekt en verkocht.

Advertisements